KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święty Jan Kanty (prezbiter), historyczny patron Polski
Jan Kanty przyszedł na świat 24 czerwca 1390 roku w Kętach, niewielkim miasteczku w pobliżu Oświęcimia. Już jako młody człowiek odznaczał się pilnością w nauce, co pozwoliło mu rozpocząć studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tam zgłębiał filozofię Arystotelesa, zdobywając kolejne stopnie naukowe i obejmując funkcję wykładowcy. W późniejszym czasie podjął również trud studiów teologicznych, które doprowadziły go do tytułu mistrza teologii – równoważnego doktoratowi. Z uczelnią pozostał związany przez ponad pół wieku, pełniąc m.in. funkcje dziekana i rektora.
Przez całe życie łączył działalność naukową z kapłańską posługą. Prowadził wykłady, komentował pisma Ojców Kościoła i Arystotelesa, a jednocześnie spowiadał, głosił kazania i krzewił pobożność eucharystyczną. Zostawił po sobie ogromny dorobek pisarski – ponad 18 tysięcy stron rękopisów, przechowywanych dziś m.in. w Bibliotece Jagiellońskiej i Watykańskiej.
Jego misją szczególną było wspieranie potrzebujących i troska o młodzież akademicką. Św. Jan dzielił się tym, co posiadał – oddawał własne ubranie, żywność, a także pieniądze. To on zapoczątkował tradycję odkładania części posiłku profesorów dla ubogich. Z sercem otwartym wspierał biednych studentów, którzy dzięki niemu mogli kontynuować naukę.
Święty Jan znany był również z pobożności i pielgrzymek – wiemy, że w 1450 roku udał się do Rzymu na Rok Jubileuszowy. Dożył sędziwego wieku 83 lat, a po jego śmierci 24 grudnia 1473 roku od razu zaczęto mówić o nim jak o świętym. Beatyfikowany został w 1680 r., a kanonizowany w 1767 r. przez papieża Klemensa XIII.
Dziś czczony jest jako patron profesorów, studentów i całej młodzieży uczącej się. W ikonografii przedstawia się go w todze profesorskiej, z krzyżem, różańcem lub w otoczeniu ubogich – tak, jak zapamiętano człowieka, który całe życie poświęcił nauce, wierze i bliźnim.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1897 – Ksiądz Alojzy Orione otwiera w Turynie (via San Massimo) małe kolegium z odpowiedzialnym GaspareGoggi.
1939 – Encyklika Piusa XII Summipontificatus(Papież przedstawia konsekwencje kryzysu wiary i rozpowszechniania się ideologii antychrześcijańskich).
Papież Pius XII, zasiadający na Stolicy Piotrowej od marca 1939 roku, był człowiekiem niezwykle doświadczonym w dyplomacji i pracy watykańskiej. Już jako nuncjusz w Niemczech i sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej dał się poznać jako obrońca pokoju i rzecznik dialogu między narodami. Jego pontyfikat rozpoczął się w jednym z najtragiczniejszych momentów historii – w przededniu II wojny światowej.
Pierwszą encykliką Piusa XII była Summipontificatus, ogłoszona w październiku 1939 roku, niedługo po wybuchu wojny. Dokument ten, choć formalnie nie wymieniał agresorów, jednoznacznie piętnował ideologie odrzucające prawo naturalne i godność człowieka. Papież podkreślał, że wszelkie życie społeczne musi być oparte na zasadzie jedności rodzaju ludzkiego, stworzonego na obraz Boga. Potępiał w nim rasizm, nacjonalizm skrajny oraz totalitaryzm, które prowadziły do dehumanizacji i przemocy.
Głównym tematem encykliki była obrona chrześcijańskiego ładu moralnego i wezwanie do poszanowania prawa Bożego w życiu jednostek i narodów. Pius XII wskazywał, że jedynie budowanie wspólnoty opartej na miłości, sprawiedliwości i solidarności może ocalić świat od chaosu. Szczególną uwagę poświęcił rodzinie, wychowaniu oraz trosce o młodzież, które uznawał za fundament przyszłości.
Znaczenie Summipontificatus było ogromne – stała się jednym z pierwszych oficjalnych głosów Kościoła wobec dramatu wojny i upadku wartości w Europie. Wierni odczytali ją jako wezwanie do trwania przy Ewangelii mimo terroru i cierpienia. Dokument ten zapoczątkował także linię nauczania Piusa XII, który przez cały pontyfikat starał się być rzecznikiem pokoju, obrońcą godności człowieka i moralnym sumieniem epoki.
Link do Encykliki w języku polskim: https://opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/pius_xii/encykliki/summi_pontificatus_20101939.html?utm_source=chatgpt.com
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1187–Urban III,papież
Urban III, papież, Oleografia Panigati e Meneghini Milano, 1879, CC0 1.0
Urban III, urodzony jako Uberto Crivelli we Włoszech, sprawował urząd papieski od listopada 1185 roku do października 1187 roku. Jego pontyfikat przypadł na niezwykle burzliwy okres w dziejach Kościoła i Europy, gdy narastały konflikty między papiestwem a władzą cesarską, a jednocześnie coraz poważniejsze zagrożenie dla Ziemi Świętej stwarzały wojska Saladyna.
Jako papież, Urban III szczególnie dążył do umacniania autorytetu Kościoła wobec świeckich władców, w tym cesarza Fryderyka Barbarossy. Jego misja życiowa polegała na bronieniu niezależności papiestwa i podtrzymywaniu jedności chrześcijaństwa w obliczu politycznych napięć oraz zagrożeń zewnętrznych. W tym duchu podejmował decyzje administracyjne i dyplomatyczne mające na celu wzmocnienie pozycji papieskiej w Europie, starając się jednocześnie mobilizować rycerstwo chrześcijańskie do obrony Ziemi Świętej.
Urban III jest pamiętany także z powodu tragicznych wieści, które dotarły do niego w końcowych miesiącach pontyfikatu – klęski chrześcijan pod Hattin w 1187 roku i utraty Jerozolimy na rzecz Saladyna. Informacje te miały znaczący wpływ na jego stan zdrowia i samopoczucie, a papież zmarł niedługo po ich otrzymaniu.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP