KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święty Jan Paweł II, papież
Karol Józef Wojtyła przyszedł na świat 18 maja 1920 roku w Wadowicach jako syn Emilii i Karola Wojtyłów. Wczesne lata jego życia naznaczone były stratą najbliższych: w wieku dziewięciu lat stracił matkę, kilka lat później zmarł jego brat Edmund, a w 1941 roku również ojciec. Został zupełnie sam, lecz nie poddał się rozpaczy. Już w młodości odznaczał się głęboką wiarą i niezwykłą wrażliwością, które z czasem ukształtowały jego duchową drogę.
Młody Karol był nie tylko pilnym uczniem i utalentowanym sportowcem, ale również pasjonatem literatury i teatru. W czasie okupacji działał w konspiracyjnym Teatrze Rapsodycznym i publikował swoje utwory poetyckie. Równocześnie pracował fizycznie w zakładach chemicznych Solvay, a każdy wolny moment poświęcał modlitwie i nauce. To właśnie wtedy narodziło się w nim powołanie do kapłaństwa – w 1942 roku wstąpił do tajnego seminarium w Krakowie, mimo że musiał godzić formację duchowną z ciężką pracą.
Karol Wojtyła – wikary w Niegowici, nieznany autor, 1948, Public domain
W 1946 roku został wyświęcony na kapłana, a jego pierwszą parafią była Niegowić. Z czasem zasłynął jako duszpasterz młodzieży i miłośnik górskich wędrówek. W 1958 roku otrzymał sakrę biskupią, a jego dewizą stało się „Totus Tuus” – „Cały Twój”, wyrażające całkowite zawierzenie Maryi. Jako arcybiskup Krakowa i kardynał dał się poznać jako myśliciel i filozof, autor dzieł „Miłość i odpowiedzialność” czy „Osoba i czyn”, a także aktywny uczestnik Soboru Watykańskiego II.
Adamello Papa – Giovanni Paolo II, Gregorini Demetrio, 2020, CC BY-SA 3.0
16 października 1978 roku został wybrany papieżem i przyjął imię Jan Paweł II. Był pierwszym od niemal pięciu wieków papieżem spoza Włoch i pierwszym papieżem Polakiem. Jego pontyfikat trwał ponad 26 lat – należał do najdłuższych w historii. Papież odbył 102 pielgrzymki zagraniczne, odwiedzając 135 krajów i stając się „pielgrzymem świata”. Spotykał się z ludźmi różnych kultur i religii, przełamywał bariery i budował mosty dialogu.
Jan Paweł II podczas pielgrzymki do Polski w 1979, Gniezno, Barbara Bartkowiak, 4.06.1979, CC BY-SA 4.0
Szczególne znaczenie miały jego pielgrzymki do Polski. Już pierwsza, w czerwcu 1979 roku, zapoczątkowała duchowe i społeczne przebudzenie narodu, które doprowadziło do powstania „Solidarności”. Ruch ten, wspierany przez papieża i otoczony jego duchowym patronatem, stał się symbolem pokojowej walki o wolność. Jego kolejne wizyty w Ojczyźnie umacniały wiarę i nadzieję Polaków, a ich oddziaływanie wykraczało poza granice kraju – przyczyniły się do przemian w całym bloku wschodnim, torując drogę do upadku komunizmu w Europie.
Specjalna misja jego życia polegała na głoszeniu Ewangelii aż po krańce ziemi oraz na obronie godności człowieka, szczególnie młodych, chorych i cierpiących. Właśnie on zapoczątkował Światowe Dni Młodzieży, które do dziś gromadzą miliony młodych ludzi z całego świata. Był też papieżem nadziei dla narodów Europy Wschodniej – jego słowa i świadectwo stały się jednym z impulsów do wyzwolenia spod jarzma systemu totalitarnego.
Pontyfikat Jana Pawła II naznaczony był cierpieniem. Przetrwał zamach w 1981 roku, którego konsekwencje odczuwał do końca życia. Chorował na Parkinsona, a swoją słabością uczył Kościół i świat, że cierpienie może być formą świadectwa wiary. Zmarł 2 kwietnia 2005 roku, w wigilię Święta Miłosierdzia Bożego. Jego pogrzeb zgromadził tłumy wiernych i przywódców całego świata.
Beatyfikowany w 2011 roku i kanonizowany w 2014, Jan Paweł II został ogłoszony świętym Kościoła katolickiego. Jego życie i posługa pozostają świadectwem tego, że człowiek może zmienić oblicze historii, jeśli całkowicie odda swoje życie Bogu i ludziom.
Wspomnienie dowolne – Święty Donat, biskup
Madonna with child and saints, Andrea del Verrocchio, między 1475 a 1483, fotograf Sailko, 2019, CC BY 3.0
Święty Donat pochodził z Irlandii, z zamożnej rodziny, i zanim został biskupem, prawdopodobnie pełnił posługę zakonną lub uczył gramatyki. Około roku 825, podczas pielgrzymki do Rzymu, zatrzymał się w Fiesole w Toskanii. Tam, mimo jego sprzeciwu, mieszkańcy uznali jego przybycie za znak Opatrzności i jednomyślnie wybrali go na biskupa. Jego imię, „Donatus” – czyli „dany przez Boga” – zaczęto traktować jako potwierdzenie tego wyboru.
Donat przez pół wieku kierował diecezją w bardzo trudnych czasach. Jego szczególną misją życiową była troska o nauczanie i kształcenie duchowieństwa oraz wiernych, co traktował jako fundament odnowy Kościoła lokalnego. Uczestniczył w koronacji cesarza Ludwika II w 855 roku oraz w synodzie rzymskim w 861 roku. Dzięki przywilejowi nadanemu przez cesarza Ludwika II w 866 roku, potwierdzonemu później przez Karola Łysego, udało mu się zabezpieczyć majątek miasta i Kościoła w Fiesole.
Pozostawił również spuściznę literacką – m.in. poematy o ukochanej ojczyźnie oraz „Żywot św. Brygidy”. Zmarł w 875 lub 877 roku, a jego grób do dziś znajduje się w katedrze św. Romulusa w Fiesole. W sztuce przedstawiany jest w stroju biskupim, często z kielichem – symbolem jego duchowej walki i niezłomności.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Tymoteusz Giaccardo, prezbiter
Józef Giaccardo, znany później jako Tymoteusz, urodził się 13 czerwca 1896 roku w Narzole w Piemoncie. Od najmłodszych lat doświadczał szczególnej opieki Matki Bożej – został cudownie uzdrowiony jako niemowlę i wcześnie przystąpił do sakramentów. Jego droga kapłańska zaczęła się dzięki spotkaniu z ks. Jakubem Alberione, przyszłym założycielem Rodziny Świętego Pawła, której charyzmatem stało się głoszenie Ewangelii za pomocą nowoczesnych środków przekazu.
Po trudach I wojny światowej Giaccardo wstąpił do Towarzystwa Świętego Pawła i otrzymał imię Tymoteusz – na wzór wiernego ucznia Apostoła Narodów. 19 października 1919 roku został wyświęcony na kapłana jako pierwszy członek nowego zgromadzenia. Jego szczególną misją życiową było wspieranie ks. Alberione w budowaniu paulistowskiej rodziny zakonnej i troska o apostolat słowa drukowanego oraz nowe zgromadzenia, zwłaszcza Pobożne Uczennice Boskiego Mistrza.
Tymoteusz wyróżniał się pokorą, wiernością i zdolnością jednoczenia wspólnoty. Sam uważał, że jego zadaniem jest zachowanie i przekazywanie ducha ks. Alberione kolejnym pokoleniom. Ofiarował nawet własne życie za istnienie zgromadzenia, które Stolica Apostolska chciała rozwiązać. Zmarł 24 stycznia 1948 roku, w wigilię święta Nawrócenia św. Pawła.
Jan Paweł II wyniósł go na ołtarze 22 października 1989 roku. Wspomnienie bł. Tymoteusza Giaccardo obchodzone jest tego samego dnia, co papieża, który go beatyfikował – jako znak ich duchowej bliskości.
Wspomnienie dowolne – Święta Maria Salome, matka dwóch apostołów: Jakuba i Jana
Salome the Myrrhbearer, Wolfymoza, 2016, CC BY-SA 4.0
Święta Maria Salome była matką Apostołów Jana i Jakuba Starszego, a według tradycji także siostrą lub krewną Maryi, Matki Jezusa. Podczas publicznej działalności Chrystusa towarzyszyła Jego uczniom, wspierając ich codzienne potrzeby oraz ofiarując swój majątek na cele Jego misji. Jej specjalną misją życiową była wierna służba Apostołom i wspieranie misji Jezusa, mimo początkowych ludzkich ambicji dla swoich synów.
Salome była obecna przy ukrzyżowaniu Pana Jezusa, pozostając wierna aż do Jego śmierci. Uczestniczyła także w poranku wielkanocnym, przychodząc do grobu z wonnościami, by namaścić ciało Zbawiciela. Tam ujrzała anioła i samego Zmartwychwstałego, który polecił jej nieść wieść o Jego powrocie do życia. Chociaż początkowo prosiła o pierwsze miejsca dla swoich synów w Jego Królestwie, później pozostała oddana całkowicie Chrystusowi i Jego misji.
Salome doczekała się kultu w wielu sanktuariach w Palestynie, Konstantynopolu, Francji, Hiszpanii oraz we Włoszech, gdzie jej domniemane szczątki były szczególnie czczone. Jej pamiątka obchodzona jest w Martyrologium Rzymskim 22 października, jako przykład ofiarnej służby i wierności Apostołom oraz Chrystusowi.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1303 – Kardynał Niccolò Boccasini został wybrany na papieża i przyjął imię Benedykt XI.
Benedykt XI, z pochodzenia włoski duchowny Mikołaj Boccasini, objął tron papieski w październiku 1303 roku po śmierci papieża Bonifacego VIII. Jego pontyfikat trwał krótko – zaledwie nieco ponad dziewięć miesięcy – lecz mimo tego udało mu się wprowadzić istotne zmiany w Kościele. Wcześniej był członkiem zakonu dominikanów i cenionym teologiem, co znacząco wpłynęło na jego postawę jako papieża: cechował go spokój, roztropność oraz dążenie do pojednania i sprawiedliwości.
Misją specjalną Benedykta XI było naprawienie napiętych relacji Kościoła z monarchami europejskimi, szczególnie po konflikcie z Filipem IV Pięknym, który w dużej mierze doprowadził do tragedii Bonifacego VIII. Benedykt XI starał się łagodzić skutki sporów politycznych i przywrócić autorytet papiestwa w Europie, działając jednocześnie w duchu moralnej uczciwości i łagodzenia konfliktów.
1978– Inauguracja pontyfikatu papieżaJana Pawła II.
Ioannes Paulus II in Germany, Lothar Schaack , 15.11.1980, CC BY-SA 3.0 DE
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Król Kazimierz IV Jagiellończyk, Tomasz Treter, 1581, Public domain
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP