KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święci Chryzant i Daria, męczennicy
Święci Chryzant i Daria należą do grona męczenników, którzy swoją postawą i niezłomną wiarą dali świadectwo prawdziwego oddania Chrystusowi. Według starożytnych inskrypcji, Chryzant przybył do Rzymu na studia, gdzie zetknął się z Ewangelią i przyjął chrzest. Jego misją życiową stało się szerzenie wiary – najpierw wśród najbliższych, a następnie także wśród mieszkańców stolicy cesarstwa. W szczególny sposób przyczynił się do nawrócenia westalki Darii, która nie tylko stała się jego żoną, lecz przede wszystkim towarzyszką w duchowej drodze i współpracowniczką w głoszeniu Ewangelii.
Ich małżeństwo – zachowane w czystości – stało się przykładem, że życie małżeńskie może być również drogą całkowitego oddania się Bogu. Misją Darii, podobnie jak Chryzanta, było odważne świadczenie o Chrystusie, nawet wtedy, gdy groziły im najcięższe represje. W okresie prześladowań za cesarza Numeriana zostali pojmani wraz ze wspólnotą chrześcijan i ponieśli męczeńską śmierć, wrzuceni do dołu przy via Salaria i zasypani kamieniami oraz ziemią.
Święci ci stali się patronami sędziów, gdyż swoim życiem ukazali ideał sprawiedliwości zakorzenionej w prawdzie Ewangelii. Ich misją była nie tylko obrona wiary, lecz także pokazanie, że wierność Bogu wymaga odwagi, ofiary i całkowitego zawierzenia. W ikonografii Chryzant przedstawiany jest jako młodzieniec lub rycerz z palmą i chorągwią, zaś Daria jako rzymska matrona z księgą i palmą – symbolem męczeńskiej wierności.
Wspomnienie dowolne –Święty Bernard Calvo, biskup
Xilografia amb la imatge de sant Bernat Calbó. Autor nieznany, wiek XiX, Public domain
Święty Bernard Calvo, urodzony około 1180 roku w Manso Calvo w Katalonii, wywodził się z rodu szlacheckiego i już od młodości odznaczał się talentem prawniczym. Pracując jako urzędnik w kurii archidiecezji tarragońskiej, zdobył doświadczenie w administrowaniu i służbie Kościołowi. Jego życie jednak przybrało nowy kierunek, gdy w 1214 roku wstąpił do cystersów w klasztorze Świętego Krzyża. Tam, dzięki swojej gorliwości, szybko został wybrany opatem.
W 1223 roku mianowano go biskupem Vich, a papież Grzegorz IX powierzył mu również zadanie inkwizytora w walce z herezją waldensów. Misją Bernarda stało się strzeżenie czystości wiary i troska o Kościół, ale także wspieranie dzieła rekonkwisty. Wraz ze św. Rajmundem z Peñafort brał udział w wyprawach przeciwko muzułmańskim taifom w Walencji, ofiarując pomoc materialną i organizacyjną. Jego wkład doceniono nadając mu ziemie w Królestwie Walencji, gdzie aktywnie uczestniczył w kształtowaniu porządku prawnego, m.in. poprzez pomoc w wydaniu kodeksu królestwa.
Życie Bernarda było przykładem łączenia kontemplacji z aktywnym zaangażowaniem społecznym i politycznym. Jego misją życiową była obrona wiary i wspieranie chrześcijańskiej wspólnoty zarówno na polu duchowym, jak i prawnym.
Urna de Sant Bernat Calbó, en la Catedral de Vic, Bocachete, 2009, Public domain,
Zmarł 26 października 1243 roku i został pochowany w katedrze w Vich. Beatyfikowany przez Aleksandra IV, a kanonizowany przez Klemensa XI w 1710 roku, czczony jest dziś jako wzór biskupa oddanego Kościołowi i ojczyźnie.
Wspomnienie dowolne – Święci Męczennicy Anglii i Walii – 40
W XVI i XVII wieku Anglia i Walia przeżywały dramatyczne czasy, gdy Kościół katolicki znalazł się pod ciężkimi prześladowaniami po zerwaniu więzi z Rzymem. W tym okresie czterdziestu wiernych – wśród nich księża, zakonnicy i świeccy – poniosło śmierć, pozostając wiernymi swojej wierze i Kościołowi. Zostali kanonizowani w 1970 roku przez papieża Pawła VI jako Święci Męczennicy Anglii i Walii.
The MartyrsChapel w kościele św. Józefa w Highgate (Anglia), z przedstawieniem 40 Męczenników Anglii i Walii,
CC BY-SA 4.0
Nie szukali konfliktu, lecz z odwagą trwali przy Chrystusie, wierząc, że wierność sumieniu jest ważniejsza niż bezpieczeństwo doczesne. Dzięki ich ofierze wiara katolicka w Anglii i Walii przetrwała czas represji i stanowi dziś duchowe dziedzictwo Kościoła powszechnego.
Wspomnienie dowolne – Święci Kryspin i Kryspinian, bracia męczennicy
Święci Kryspin i Kryspinian w kościele św. Jana w Saluzzo, Petrus von Saluzzo, XV w., Public domain
Święci Kryspin i Kryspinian byli braćmi, którzy poświęcili swoje życie Ewangelii i służbie bliźnim. Żyli w III wieku w Rzymie i zasłynęli jako niezłomni świadkowie chrześcijańskiej wiary w trudnych czasach prześladowań. Ich misją życiową było głoszenie Dobrej Nowiny oraz niesienie duchowego wsparcia tym, którzy znaleźli się w potrzebie, zwłaszcza rzemieślnikom i ubogim.
Bracia szczególnie angażowali się w katechizowanie i pomoc osobom wykluczonym społecznie. Byli również znani z opieki nad chorymi oraz wspierania młodych ludzi w nauce i pracy. Dzięki swojemu niezachwianemu oddaniu Bogu i bliźnim zdobyli uznanie wśród chrześcijan, a ich działalność stała się inspiracją dla wielu wspólnot.
Zostali aresztowani i poddani męczeństwu za wierność Chrystusowi. Ich śmierć stała się symbolem odwagi i poświęcenia, a Kościół czci ich jako patronów rzemieślników, zwłaszcza szewców, oraz jako wzór braterskiej solidarności i chrześcijańskiej niezłomności. Dzień ich wspomnienia liturgicznego obchodzony jest 25 października, a ich życie pozostaje inspiracją dla wszystkich, którzy pragną łączyć wiarę z praktycznym czynem miłości.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1241– KardynałGoffredo da Castiglionezostałwybranynapapieżai przyjął imięCelestyn IV.
Pope Celestine IV, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Celestyn IV, urodzony jako Goffredo Castiglioni we Włoszech, był duchownym o wyraźnym zmysle organizacyjnym i teologicznym, którego życie poświęcone było służbie Kościołowi. Przed wyborem na Stolicę Piotrową pełnił funkcję biskupa, zdobywając doświadczenie w zarządzaniu diecezją i w kontaktach z hierarchią Kościoła. Jako papież został wybrany w październiku 1241 roku, w trudnym okresie napięć między papiestwem a cesarstwem.
Jego pontyfikat był wyjątkowo krótki – trwał zaledwie kilka tygodni – jednak nawet w tym czasie próbował podjąć działania mające na celu wzmocnienie autorytetu papieskiego i obronę niezależności Kościoła wobec świeckiej władzy. Celestyn IV był znany z troski o sprawiedliwość w Kościele oraz z dbałości o porządek w strukturach diecezjalnych. Choć nie zdążył wprowadzić trwałych reform, jego wybór i postawa papieska ukazują ducha epoki, w której konflikt między władzami świeckimi a duchowymi był codziennością.
Jego misją życiową była przede wszystkim służba Kościołowi i utrzymanie integralności jego struktur w czasach politycznych napięć. Celestyn IV pozostaje symbolem papieża, którego pontyfikat, mimo krótkiego trwania, przypomina o znaczeniu niezłomnej wierności zasadom Kościoła w obliczu wyzwań zewnętrznych.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
625 – Bonifacy V, papież
Pope Boniface V, Alexis-François Artaud De Montor , 1842, Public domain
Bonifacy V został wybrany na papieża w 608 roku, po śmierci papieża Sykstusa II. Jako duchowny wyróżniał się gorliwością w służbie Kościołowi i troską o dobro wiernych. Jego pontyfikat przypadał na okres politycznych napięć w Italii, w czasach, gdy władza świecka często ingerowała w sprawy Kościoła, a papież musiał łączyć rolę duchowego przywódcy z dyplomatyczną roztropnością.
Bonifacy V był znany ze swojej wrażliwości na potrzeby ubogich i na problemy lokalnych wspólnot chrześcijańskich. Zajmował się organizacją życia duszpasterskiego w Rzymie, dbał o odpowiednią edukację duchowieństwa oraz wydawał dekrety chroniące interesy Kościoła. Pod jego kierownictwem kontynuowano procesy reform i umacniania struktur administracyjnych diecezji.
Misją życiową Bonifacego V było wzmocnienie autorytetu Kościoła i zapewnienie jego niezależności wobec wpływów świeckich. Papież dążył do tego zarówno poprzez działalność pastoralną, jak i administracyjną, pozostawiając po sobie wizerunek lidera oddanego sprawom duchowym i moralnym wspólnoty rzymskiej.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1991 – ks. Giuseppe Masiero (1931 – 1991), Piąty następca św. Alojzego Orione, zginął w Caracas w Wenezueli, mając 60 lat życia, 42 lata życia zakonnego i 32 lata kapłaństwa.
1991 – ks. Angelo Riva (1931-1991), ekonom generalny MDBO, zginął w Caracas w Wenezueli, mając 60 lat życia, 41 lat życia zakonnego i 31 lat kapłaństwa.
1991 – ks. Saran Italo (1931-1991), misjonarz, zginął w Caracas w Wenezueli, mając 58 lat życia, 39 lat życia zakonnego i 11 lat kapłaństwa.
1991 – Wolontariusz VillanuevaEscobar Rafael Angel (1967-1991), zginął w Caracas w Wenezueli, mając 24 lata życia.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP