KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Celina Borzęcka, założycielka zmartwychwstanek, CR
Celina Rozalia Leonarda Borzęcka urodziła się 29 października 1833 roku w Antowilu na terenach dzisiejszej Białorusi. Pochodziła z rodziny ziemiańskiej Chludzińskich, która zapewniła jej staranne wychowanie i solidne wykształcenie. Jako młoda dziewczyna czuła powołanie do życia zakonnego, jednak z posłuszeństwa wobec rodziny wyszła za mąż za Józefa Borzęckiego. Małżeństwo to, pełne miłości i wzajemnego szacunku, zaowocowało czworgiem dzieci, z których dwoje zmarło we wczesnym dzieciństwie.
Po śmierci męża, którego przez lata pielęgnowała z oddaniem, Celina wraz z córkami przeniosła się do Rzymu. Tam, pod duchowym kierunkiem o. Piotra Semenenki, zrodziła się w niej myśl założenia żeńskiego zgromadzenia opartego na duchowości zmartwychwstańców. W 1891 roku, wspólnie z córką Jadwigą, złożyła śluby wieczyste, dając początek Zgromadzeniu Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa. Celem wspólnoty było wychowanie i kształcenie dziewcząt w duchu chrześcijańskim oraz szerzenie wiary wśród potrzebujących.
Misją życiową Celiny Borzęckiej było przywracanie nadziei i duchowego odrodzenia – nie tylko poprzez działalność wychowawczą, ale też przez przykład osobistego życia pełnego pokory, poświęcenia i głębokiej wiary w moc Zmartwychwstania. Sama projektowała kaplice i dbała o piękno liturgii, łącząc duchowość z praktycznym działaniem.
Z jej inicjatywy powstały liczne placówki edukacyjne i domy zakonne w Polsce, Europie i poza nią. Po śmierci córki Jadwigi w 1906 roku, mimo wieku i bólu, Matka Celina kontynuowała prowadzenie zgromadzenia aż do swej śmierci 26 października 1913 roku w Krakowie.
Kościół uznał jej cnoty i wiarę za wzór do naśladowania. Beatyfikacji dokonał papież Benedykt XVI 27 października 2007 roku. Dziś bł. Celina Borzęcka jest symbolem kobiecej odwagi i duchowej siły, która potrafiła przemienić cierpienie w dzieło pełne nadziei i życia.
Wspomnienie dowolne –Święci Lucjan i Marcjan, męczennicy
Català: Sants Llucià i Marcià, plafó ceràmica a la Plaça Major de Vic., Bocachete, 2009, Public domain
Lucjan i Marcjan należą do grona wczesnochrześcijańskich męczenników, których dzieje, choć częściowo owiane legendą, przekazują niezwykle wymowną historię duchowej przemiany. Żyli w Nikomedii, ważnym ośrodku cesarstwa rzymskiego, w czasach, gdy chrześcijaństwo było jeszcze surowo prześladowane.
Według tradycji obaj początkowo trudnili się magią i oddawali cześć demonom. Przełom w życiu Lucjana nastąpił, gdy spotkał chrześcijankę, która znakiem krzyża zniweczyła jego zaklęcia. To doświadczenie głęboko nim wstrząsnęło – porzucił dawne praktyki, rozpoczął pokutę i z całego serca przyjął wiarę w Chrystusa. Marcjan, jego towarzysz, poszedł w jego ślady i również wyrzekł się pogaństwa, wybierając drogę Ewangelii.
Lucjan i Marcjan czczeni są jako patronowie osób, które przeżywają duchową przemianę, oraz tych, którzy zmagają się z pokusami i działaniem zła. Ich życie przypomina, że każdy człowiek może odnaleźć prawdę, jeśli otworzy serce na łaskę Bożą.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Bonawentura z Potenzy, prezbiter
Beato Bonaventura da Potenza, Angelo Ghizzardi, po 1766 – przed 1800, Public domain
Błogosławiony Bonawentura z Potenzy, noszący pierwotnie imię Karol Antoni Gerard, przyszedł na świat w 1651 roku w ubogiej rodzinie w południowych Włoszech. Od wczesnego dzieciństwa cechowała go głęboka pobożność – unikał zabaw rówieśników, a najchętniej modlił się przed wizerunkiem Maryi. Jego duchowa wrażliwość z czasem doprowadziła go do zakonu franciszkanów konwentualnych, gdzie przyjął imię Bonawentura.
Choć pragnął pozostać zwykłym bratem zakonnym, przełożeni dostrzegli jego powołanie do kapłaństwa. Jako duszpasterz zasłynął niezwykłą pokorą, gorliwością i gotowością do służby najuboższym. Głosił kazania, uczył dzieci, spowiadał i opiekował się więźniami. Szczególnie troszczył się o chorych – w czasie zarazy w Neapolu niósł im pomoc duchową i fizyczną, pielęgnując ich i modląc się o uzdrowienie.
Bonawentura był człowiekiem surowej pokuty i modlitwy, ale też wielkiej łagodności wobec innych. Przemienił własny porywczy charakter dzięki cierpliwości i wewnętrznej pracy nad sobą. Jego misją życiową było prowadzenie ludzi do Boga poprzez przykład pokory, posłuszeństwa i miłości bliźniego. Zmarł w opinii świętości 26 października 1711 roku w Ravello, a papież Pius VI ogłosił go błogosławionym w 1775 roku.
Wspomnienie dowolne – Święty Fulcjusz z Pawii, biskup
Święty Fulcjusz z Pawii (znany również jako Fulko Scotti) urodził się około 1164 roku w Piacenzy, we Włoszech, w rodzinie o szkockich korzeniach. Od młodości odznaczał się pobożnością i zapałem do nauki. W 1186 roku wstąpił do kanoników regularnych przy kolegiacie św. Eufemii w rodzinnej Piacenzy, a następnie podjął studia teologiczne w Paryżu. Po powrocie został kapłanem i proboszczem, zyskując uznanie biskupa Grimerio jako człowiek mądry, roztropny i umiejący łagodzić konflikty.
Jego misją życiową była służba Kościołowi poprzez jedność, pokój i rozwój duchowy wspólnoty. Jako biskup Piacenzy, a później Pawii, dążył do pojednania zwaśnionych miast oraz bronił autonomii Kościoła w czasach napięć z władzą świecką. Wyróżniał się troską o ubogich i edukację – w Pawii założył szkołę dla potrzebujących dzieci, widząc w nauce drogę do przemiany życia i wiary.
Fulcjusz był człowiekiem głębokiej modlitwy i mądrości, a jego działalność przyniosła pokój w regionie Lombardii. Zmarł 26 października 1229 roku, pozostawiając po sobie pamięć pasterza sprawiedliwego i wiernego Ewangelii.
Wspomnienie dowolne –Święty Demetriusz z Tesalonik, męczennik
12th-century mosaic of St. Demetrius of Salonica, Moskwa, Public domain
Św. Demetriusz był chrześcijańskim żołnierzem i męczennikiem pochodzącym z Tesalonik. Żył na przełomie III i IV wieku w czasach, gdy cesarstwo rzymskie doświadczało prześladowań chrześcijan. Demetriusz zasłynął jako obrońca wiary i opiekun miasta, w którym mieszkał, nie tylko poprzez udział w działaniach wojskowych, ale także poprzez gorliwe głoszenie Ewangelii. Wierni uznają go za patrona żołnierzy, młodzieży i Tesalonik. Tradycja głosi, że został niesłusznie oskarżony o działania przeciwko cesarstwu, a następnie skazany na śmierć męczeńską. Jego kult rozwinął się w Bizancjum, gdzie wzniesiono wiele cerkwi ku jego czci. Św. Demetriusz symbolizuje odwagę w obronie prawdy i niezłomność w wierze, co czyni go wzorem dla wiernych poszukujących męstwa i wytrwałości duchowej. Jego misją było odważne świadectwo wiary chrześcijańskiej oraz ochrona wspólnoty wiernych przed prześladowaniami. Poprzez męczeństwo stał się wzorem niezłomności i duchowej odwagi.
Wspomnienie dowolne –Święty Ewaryst, papież
Św. Ewaryst pełnił urząd papieża w pierwszej połowie II wieku, około 108–117 roku. Jako następca św. Piotra przewodził wspólnocie chrześcijańskiej w Rzymie w czasach trudnych dla młodego Kościoła. Według tradycji podejmował wysiłki w kierunku organizacji struktury Kościoła, w tym nadzorowania działalności duchowieństwa i wspierania wiernych w codziennej praktyce chrześcijańskiej. Jego pontyfikat przypadał na okres, kiedy chrześcijanie byli narażeni na prześladowania, co ostatecznie doprowadziło do jego męczeńskiej śmierci. Św. Ewaryst uważany jest za symbol oddania i posłuszeństwa wobec misji Kościoła, a jego życie pokazuje, jak wiara może być prowadzeniem do służby i poświęcenia dla wspólnoty. Jego misją było umacnianie Kościoła w Rzymie, organizowanie życia wspólnoty chrześcijańskiej i prowadzenie wiernych w trudnych czasach prześladowań. Poprzez oddanie i męczeństwo pokazał przykład posłuszeństwa wobec misji Kościoła.
S. Evariste, pape et martyr, Jacques Callot, 1636, CC0 1.0
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1955 – Austria – Święto Narodowe, Deklaracja Neutralności
Po zakończeniu II wojny światowej Austria znalazła się pod okupacją czterech mocarstw: Związku Radzieckiego, Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji. Kraj stopniowo odbudowywał swoją gospodarkę i instytucje, dążąc do pełnej suwerenności. Od zakończenia wojny austriaccy politycy podjęli aż 300 prób zawarcia porozumienia z Imperium Sowieckim w Moskwie i wycofaniem wojsk okupacyjnych. Mający złą sławę z paktu rozbiorowego Polski Wiaczesław Mołotow do grudnia 1954 roku odrzucał kategorycznie postulaty Wiednia. Wobec tego stanowiska „Imperium zła” już od 1950 roku organizowane są przez charyzmatycznego franciszkanina ojca Petrusa Pavlicka Procesje Światła w intencji wycofania wojsk okupacyjnych z Austrii. Gdy kanclerz Julius Raab i szef MSZ Leopold Figl wyruszają do Moskwy na negocjacje po Wielkanocy proszą Ojca Petrusa o modlitwę wierząc w cud, który przyniesie wolność Austrii. Pełne kościoły w tych dniach, tak jak w Polsce przed „Cudem nad Wisłą” w 1920 r., doprowadziły w dzień fatimski 13 kwietnia 1955 do zmiany zdania Rosjan. Ciąg zdarzeń w Austrii jest powiązana z miesiącami maryjnymi: w maju, został podpisany układ o wycofaniu wojsk okupacyjnych z Austrii; w październiku ostatni żołnierz sowiecki opuszcza austriacką ziemię. Podczas Uroczystość Najświętszego Imienia Maryi 12 września 1955 r. kanclerz Julius Raab mógł wyrazić żarliwymi słowami dziękczynienie: „Jesteśmy wolni! Dziękujemy Ci za to, Maryjo!”
579 – Pelagiusz II został papieżem
Pelagius II, Giovanni Battista de’Cavalieri, 1580, CC0 1.0
Pelagiusz II był papieżem w latach 579–590, obejmując urząd w jednym z najtrudniejszych momentów dla Rzymu i całego Kościoła. Miasto było wówczas nękane przez najazdy Longobardów, zarazy oraz głód, a cesarska władza bizantyjska z trudem utrzymywała wpływy w Italii. Pomimo tych przeciwności Pelagiusz nie zamknął się w murach Lateranu, lecz z niezwykłą odwagą podejmował wysiłki, by ocalić duchową i materialną tkankę chrześcijaństwa.
Jego misją życiową było zachowanie jedności Kościoła oraz obrona Rzymu w czasach kryzysu. Pelagiusz II dążył do pojednania między Wschodem a Zachodem, szczególnie w kwestii sporów teologicznych z patriarchą Konstantynopola. Równocześnie troszczył się o ubogich i chorych, organizując pomoc dla ofiar zarazy oraz wspierając budowę i odbudowę świątyń. Wspierał także duchowy rozwój duchowieństwa – to właśnie za jego pontyfikatu w Rzymie działał diakon Grzegorz, późniejszy papież Grzegorz Wielki.
Choć Pelagiusz II zmarł podczas epidemii dżumy, jego życie było świadectwem wierności Ewangelii w czasach prób. W jego działaniach odzwierciedlała się misja sługi pokoju i pasterza, który w obliczu zagłady nie przestawał troszczyć się o Kościół Chrystusowy i jego lud.
1879 – Alojzy Orione przyjmuje sakrament bierzmowania
1980 – Ks. Alojzy Orione zostaje ogłoszony błogosławionym przez Jana Pawła II.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Dzmytry Shastakovich FDP – 45 lat życia, 27 lat życia zakonnego, 19 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2001 – Ks. Wawrzyniec Janecki FDP
Ks. Wawrzyniec Janecki, syn Józefa i Franciszki, urodził się w Nowej Wsi koło Bydgoszczy 18 lipca 1942 r. Pochodził z wielodzietnej rodziny. Miał pięciu braci. Ochrzczony został w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Służewie 12 sierpnia 1945 r., a bierzmowanie w 1956 r. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości w 1957 r. Następnie w latach 1957-1962 kontynuował naukę w niższym seminarium duchownym we Włocławku oraz w liceum w Aleksandrowie Kujawskim.
Po zdaniu matury Wawrzyniec wstąpił do wyższego seminarium duchownego w Łodzi, gdzie ukończył filozofię. Później przeniósł się do wyższego seminarium duchownego we Włocławku i tam studiował teologię. Jednak i to miejsce opuścił w 1970 r. Przez trzy lata przebywał w domu rodzinnym, pomagając w gospodarstwie.
Do Zgromadzenia Księży Orionistów został przyjęty w 1973 r. Pierwszą profesję złożył 8 września l974 r., natomiast profesję wieczystą w 1979 r. W latach 1974-1976 ukończył studia w wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Asystenturę odbył w Zduńskiej Woli jako katecheta oraz w Kaliszu jako wychowawca w zakładzie wychowawczym. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1980 r. w Kaliszu.
Praca kapłańska ks. Janeckiego przebiegała w następujących placówkach: w Rybnej koło Krakowa, w Wołominie, Rybnej, Malborku, Rokitnie koło Warszawy i Kaliszu.
Składając podania o dopuszczenie do ślubów wieczystych i do kapłaństwa, ks. Wawrzyniec podkreślał, że chce służyć chorym. Ta praca go pociągała. Z niej zdał egzamin, zwłaszcza opiekując się jednym z naszych ciężko chorych kapłanów. Przez jakiś czas pomagał również siostrze Maurze ze Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi, która w naszej parafii Opatrzności Bożej w Kaliszu zajmowała się chorymi i niepełnosprawnymi.
Niestety, na skutek pogarszającego się stanu zdrowia ks. Janecki musiał ograniczyć swoje działania. Po pierwszym zawale przyszedł drugi. Lekarze stwierdzili potrzebę operacji, nie dając nadziei na wyleczenie. Ks. Wawrzyniec był tego świadomy. Wyjeżdżając do górnośląskiego centrum medycznego w Katowicach, na biurku zostawił adresy do rodziny i porządek w pokoju. Zmarł w owym szpitalu 26 października 2001 r., mając za sobą 59 lat życia, 27 lat profesji zakonnej i 21 lat kapłaństwa. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Kaliszu w parafii Opatrzności Bożej. Został pochowany na tamtejszym miejskim cmentarzu.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 295, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP