KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Felicjan, męczennik
Święty Felicjan należy do grona męczenników afrykańskich, których wspomina Martyrologium rzymskie. Według przekazów poniósł śmierć w Kartaginie razem ze 124 towarzyszami, oddając życie za wiarę w Chrystusa. Ich męczeństwo miało miejsce prawdopodobnie na początku III wieku, w czasie prześladowań cesarza Septymiusza Sewera, który w 202 roku zakazał chrześcijanom wspólnego sprawowania liturgii. Każde zgromadzenie religijne mogło wówczas skończyć się uwięzieniem lub śmiercią.
Kartagina, będąca wówczas stolicą prowincji Afryka Prokonsularna, była jednym z najważniejszych ośrodków rodzącego się chrześcijaństwa w północnej Afryce. To właśnie tam rozwijały się wspólnoty, które mimo represji pozostały wierne Ewangelii. Misją życiową św. Felicjana i jego towarzyszy było trwanie przy Chrystusie nawet w obliczu śmierci – świadectwo, które złożyli, stało się fundamentem dla późniejszych pokoleń afrykańskich chrześcijan. Ich ofiara przypomina, że prawdziwa wiara wymaga odwagi, wierności i gotowości do poświęcenia.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Michał Rua, generał zakonu salezjanów, pierwszy następca św. Jana Bosko
Beato Michele Rua, autor nieznany, 1890, Public domain
Błogosławiony Michał Rua, urodzony 9 czerwca 1837 roku w Turynie, był jednym z najbliższych uczniów i współpracowników św. Jana Bosko, a po jego śmierci został pierwszym generałem zakonu salezjanów. Już jako chłopiec związany był z Oratorium na Valdocco, gdzie pod opieką św. Jana Bosko dojrzewało jego powołanie. Pomimo trudnych warunków rodzinnych i wczesnej śmierci ojca, Michał kierował swoje życie ku Bogu, pragnąc służyć młodzieży i wychowywać ją w duchu Ewangelii.
Po święceniach kapłańskich w 1860 roku, Rua stał się jednym z filarów rodzącego się zgromadzenia salezjańskiego. Organizował szkoły, internaty i oratoria, czuwając nad rozwojem edukacyjnym i duchowym młodych ludzi. Wyróżniał się niezwykłą gorliwością i cichością – o nim mówiono, że był „cieniem św. Jana Bosko”, bo wiernie kontynuował jego dzieło. Dzięki jego pracy zgromadzenie rozwinęło się dynamicznie, obejmując pod koniec jego życia ponad 300 domów zakonnych w 30 krajach.
Misją bł. Michała Rua było całkowite oddanie się Bogu poprzez wychowanie młodzieży ubogiej, zagubionej i pozbawionej szans na lepsze życie. Widział w każdym dziecku obraz Chrystusa i pragnął, by poprzez miłość i edukację prowadzić je do zbawienia. Jego duchowość łączyła łagodność z wymaganiem, a troska o innych czyniła go prawdziwym ojcem dla całej rodziny salezjańskiej. Zmarł 10 kwietnia 1910 roku, pozostawiając po sobie wielkie dziedzictwo dobra. Beatyfikowany został przez papieża Pawła VI w 1972 roku, a jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 29 października.
Wspomnienie dowolne – Święty Kajetan Kosma Damian Errico, założyciel Zgromadzenia Najświętszych Serc Jezusa i Maryi
Imagen de San Cayetano Errico, Hlz1956, 2015, CC BY-SA 4.0
Święty Kajetan Kosma Damian Errico urodził się w 1791 roku w Secondigliano, nieopodal Neapolu. Od najmłodszych lat wyróżniał się głęboką wiarą i wrażliwością na potrzeby innych. Jako kapłan diecezjalny poświęcił się posłudze wśród ludzi prostych i ubogich, szczególnie chorych i opuszczonych. Jego życie naznaczone było gorącą modlitwą, pokorą i pragnieniem prowadzenia ludzi do pojednania z Bogiem. Właśnie z tej potrzeby rodziła się jego misja życiowa – niesienie miłosierdzia i przebaczenia.
W czasie modlitwy Kajetan miał objawienie, w którym sam Jezus wezwał go do założenia nowego zgromadzenia zakonnego. W 1836 roku powstało Zgromadzenie Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, mające za cel szerzenie kultu tych dwóch Serc jako źródła miłości i pojednania. Zakonnicy, których wychowywał, mieli być „narzędziami miłosierdzia” – spowiednikami, kaznodziejami, nauczycielami i opiekunami najbardziej potrzebujących.
Święty Kajetan Errico był człowiekiem wielkiej łagodności, ale też duchowej siły. Codziennie spowiadał, często po kilkanaście godzin, służąc wiernym cierpliwie i z miłością. Widział w każdym człowieku dziecko Boże, które trzeba prowadzić ku uzdrowieniu serca. Zmarł w 1860 roku, pozostawiając po sobie wspólnotę zakonną, która kontynuuje jego dzieło w Europie, Azji, Afryce i obu Amerykach. Papież Jan Paweł II beatyfikował go w 2002 roku, a Benedykt XVI ogłosił świętym w 2008 roku. Jego misją życiową było głoszenie nieskończonej miłości Boga i pomoc w odnalezieniu pokoju poprzez sakrament pojednania.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1923 – Turcja – Święto proklamowania Republiki
Turcja stanowi wyjątkowe ogniwo łączące Europę i Azję — zarówno geograficznie, jak i kulturowo. Jej dzieje obejmują tysiące lat, od starożytnych cywilizacji anatolijskich i miast takich jak Troja czy Efez, po współczesne państwo, które powstało po rozpadzie Imperium Osmańskiego. Historia tego regionu to nieustanne przenikanie się kultur Wschodu i Zachodu, religii i imperiów.
W starożytnej Anatolii rozwijały się ośrodki cywilizacyjne o znaczeniu śródziemnomorskim i hellenistycznym, które później stały się kolebką wczesnego chrześcijaństwa. Po upadku Bizancjum kluczową rolę w regionie przejęli Turcy seldżuccy, a następnie Osmanowie, którzy stworzyli potężne imperium obejmujące trzy kontynenty. Przez stulecia Stambuł (dawny Konstantynopol) był jednym z centrów świata – zarówno politycznego, jak i religijnego.
Po I wojnie światowej imperium uległo rozpadowi, a w 1923 roku Mustafa Kemal Atatürk ogłosił powstanie Republiki Turcji. Jego reformy doprowadziły do głębokiej laicyzacji państwa – wprowadzono nowy alfabet, zreformowano prawo i administrację, a religia została oddzielona od struktur władzy.
Rocznica Niepodległości Turcji obchodzona 29 października upamiętnia proklamowanie Republiki Turcji w 1923 roku przez Mustafę Kemala Atatürka, po zwycięskiej wojnie o niepodległość. Wydarzenie to symbolizuje koniec Imperium Osmańskiego i narodziny nowoczesnego, świeckiego państwa tureckiego. Jest to jedno z najważniejszych świąt narodowych, obchodzone z paradami wojskowymi, uroczystościami państwowymi i pokazami sztucznych ogni w całym kraju.
Dzisiejsza Turcja liczy około 85–86 milionów mieszkańców. Społeczeństwo jest w przeważającej większości muzułmańskie – różne badania szacują udział muzułmanów na 90–99%. Mniejszości religijne stanowią niewielki, choć historycznie znaczący odsetek: to głównie chrześcijanie (Grecy, Ormianie, katolicy) oraz niewielka społeczność żydowska.
W ostatnich dekadach kraj odgrywa coraz większą rolę na arenie międzynarodowej. Rządy prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana przyniosły jednak również napięcia polityczne, dyskusje o stanie demokracji i wolności mediów. Gospodarka, mimo dynamicznego rozwoju, boryka się z problemami inflacji i niestabilności walutowej. Dodatkowo kraj zmaga się z wyzwaniami społecznymi: kwestią mniejszości kurdyjskiej, napływem uchodźców oraz skutkami poważnych trzęsień ziemi.
Tereny dzisiejszej Turcji odegrały kluczową rolę w historii chrześcijaństwa. Już w I wieku n.e. działał tu św. Paweł, zakładając wspólnoty w Efezie, Antiochii czy Listrze. To właśnie w tych miastach chrześcijaństwo rozwijało się w pierwszych wiekach, a tradycja apostolska pozostawiła trwały ślad w historii Kościoła powszechnego.
Katolicy w Turcji stanowią niewielką grupę, jednak ich obecność jest historycznie ciągła. Struktura kościelna obejmuje kilka jednostek – m.in. archidiecezję w Izmirze (Smyrnie), wikariat apostolski Stambułu oraz wspólnoty rytów wschodnich: ormiańskiego, chaldejskiego, syryjskiego i greckokatolickiego. Liczba wiernych w poszczególnych diecezjach waha się od kilku do kilkunastu tysięcy.
Wśród najważniejszych miejsc pielgrzymkowych chrześcijan znajduje się Dom Najświętszej Maryi Panny w Efezie, związany z tradycją pobytu Matki Bożej, oraz klasztor Sümela w regionie Trabzonu – dawny ośrodek monastyczny o wielkiej wartości duchowej i kulturowej. Na obszarze kraju zachowały się również liczne pozostałości starożytnych świątyń i kościołów, przypominających o chrześcijańskim dziedzictwie Anatolii.
Turcja_pexels-muhammet-kar-318817546-34156267
Turcja_pexels-alexazabache-3290074
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2009 – Ks. Jan Kawałko FDP
Ks. Jan Kawałko urodził się 4 stycznia 1934 r. w miejscowości Zalesie koło Zamościa w rodzinie Wojciecha i Wiktorii. Miał sześć sióstr. Ochrzczony został w kościele pw. św. Jana Chrzciciela w Lip-sku 29 stycznia 1934 r. Bierzmowanie przyjął 19 maja 1948 r. z rąk abp. Stefana Wyszyńskiego. Szkołę podstawową ukończył w 1949 r.
Później przez dwa lata uczęszczał do naszego niższego seminarium duchownego w Zduńskiej Woli. Do nowicjatu wstąpił 15 sierpnia 1951 r. Pierwsze śluby zakonne złożył 15 sierpnia 1952 r. w Zduńskiej Woli, natomiast śluby wieczyste – 15 sierpnia 1956 r. w Kaliszu.
Święcenia kapłańskie otrzymał 13 lipca 1958 r. w Zduńskiej Woli.
Ks. Jan pracował w Kaliszu, Otwocku, Celestynowie, Warszawie i Włocławku. Przez dwie kadencje był wicedziekanem, a od 1989 r. dziekanem Dekanatu Włocławskiego II. Przez 25 lat (1968-1993) pełnił we Włocławku funkcję proboszcza parafii Najświętszego Serca Jezusowego. Kontynuując starania swoich poprzedników, z wielką determinacją zabiegał o pozwolenie na budowę nowego kościoła, nie zrażając się trudnościami i groźbami ze strony Służby Bezpieczeństwa. Aby go zastraszyć, strzelano nawet w okno jego mieszkania. Po długich latach starań i wytrwałej modlitwie współbraci oraz parafian 30 lipca 1981 r. Urząd Miejski we Włocławku przekazał decyzję władz rządowych w Warszawie o pozwoleniu na budowę nowej świątyni. 20 czerwca 1982 r. bp Jan Zaręba wmurował pod nią kamień węgielny wyjęty z fundamentów rzymskiej bazyliki św. Piotra i pobłogosławiony przez Jana Pawła II w czasie audiencji generalnej.
W czasie budowy 26 kwietnia 1984 r. miał miejsce ogromny pożar, który zniszczył wszystkie rusztowania ustawione na poziomie kościoła górnego. Mimo tych trudności, dzięki wielkiemu zaangażowaniu wiernych i Zgromadzenia Księży Orionistów, szczęśliwie ukończono wznoszenie świątyni, która została poświęcona w Wielkanoc 19 kwietnia 1992 r. przez bp. Romana Andrzejewskiego. Konsekracja jej natomiast odbyła się 18 lipca 2004 r.
Po poświęceniu kościoła, na skutek pogarszającego się stanu zdrowia, ks. Jan Kawałko został odwołany z Włocławka. Przez jakiś czas przebywał w domu nowicjatu w Aninie, a później w Zduńskiej Woli jako spowiednik alumnów. Ks. Jan Kawałko w pamięci parafian z Włocławka pozostał jako prawdziwy ojciec parafii.
Był wyjątkową osobą, która swoim przykładem życia ukazywała pełne oddanie woli Bożej. Sam skromnie uważał, że jest jedynie narzędziem „w rękach Boga”. W kontaktach z innymi zawsze ciepły, radosny, otwarty, przez co znikały wszelkie bariery. Słuchało się Go z uwagą i pełnym szacunkiem.
Zmarł w hospicjum Opatrzności Bożej w Wołominie 29 października 2009 r., mając za sobą 75 lat życia, 57 lat profesji zakonnej i 51 lat kapłaństwa. Został pochowany w grobowcu zakonnym na cmentarzu w Zduńskiej Woli.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 306, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP