KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Alfons Rodríguez, jezuita, mistyk
Święty Alfons Rodríguez urodził się 25 lipca 1533 roku w Segowii w Hiszpanii w rodzinie kupca. Już od najmłodszych lat jego życie było związane z duchowością – do pierwszej spowiedzi i Komunii świętej przygotowywał go bł. Piotr Faber, jeden z pierwszych towarzyszy św. Ignacego Loyoli. W wieku 14 lat Alfons rozpoczął naukę w kolegium jezuitów w Alcali, lecz po roku musiał przerwać edukację z powodu śmierci ojca i obowiązków rodzinnych.
W 1560 roku poślubił Marię Suarez, a ich siedmioletnie małżeństwo, zakończone śmiercią żony i dzieci, jeszcze bardziej rozbudziło w nim pragnienie życia poświęconego Bogu. Sprzedał rodzinny biznes i podjął studia w Walencji, jednak ze względu na zaległości edukacyjne i wiek (39 lat) nie mógł kontynuować drogi kapłańskiej. Nie poddał się jednak duchowej misji – wstąpił do jezuitów jako brat zakonny w 1571 roku.
Przez 36 lat życia na Majorce pełnił funkcję furtiana, czyli opiekuna wejścia do kolegium. Choć jego rola wydawała się skromna, Alfons uczynił z niej pole głębokiej służby i modlitwy. Znany był z cierpliwości, dobroci i gotowości niesienia pomocy każdemu, kto przychodził do furty. Jego życie było nieustanną praktyką pokuty i kontemplacji: pościł, czuwał, biczował ciało, a różańca nigdy nie wypuszczał z rąk.
Alfons wyróżniał się wyjątkowymi darami duchowymi – doświadczał ekstaz, wizji, proroctw i cudów. Jego obecność i modlitwa wywierały głęboki wpływ na współbraci, w tym na św. Piotra Klawera, z którym łączyła go przyjaźń. Misją życia Alfonsa była przede wszystkim służba Bogu i bliźnim w codziennych, pozornie drobnych czynach – cierpliwej modlitwie, uprzejmości i posłuszeństwie.
Święty Alfons Rodríguez zmarł w nocy z 30 na 31 października 1617 roku, wyrażając w ostatnich słowach swoją miłość do Chrystusa. Jego skromny pogrzeb zgromadził duchowieństwo, zakonników i tłumy wiernych, wielu z nich uznawało jego modlitwę za źródło cudów. Beatyfikowany w 1825 roku przez Leona XII, a kanonizowany w 1888 roku przez papieża Leona XIII, Alfons pozostaje wzorem życia pokornego, pełnego modlitwy i służby.
Wspomnienie dowolne – Święty Anioł z Acri, prezbiter
Święty Anioł z Acri, właściwie Lucantonio Falcone, urodził się 19 października 1669 roku w Acri, w Kalabrii, w rodzinie robotniczej. Po śmierci ojca jego wychowaniem zajął się wuj, kapłan diecezjalny. Mając 19 lat, Lucantonio wstąpił do zakonu kapucynów, jednak z powodu trudności duchowych dwukrotnie porzucał nowicjat. Za trzecim razem, w 1689 roku, ponownie wstąpił do zakonu i przyjął imię Anioł.
Po ukończeniu studiów teologicznych, w 1700 roku przyjął święcenia kapłańskie. W ciągu swojego życia pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji: był mistrzem nowicjatu, gwardianem, prowincjałem oraz wizytatorem. Jako kaznodzieja głosił Ewangelię w różnych miejscowościach na południu Włoch, zyskując przydomek „Apostoł Kalabrii.
Święty Anioł z Acri był również osobą mistyczną, doświadczającą licznych łask i wizji. Jego życie duchowe było głęboko zakorzenione w modlitwie i kontemplacji, co przyciągało wielu wiernych szukających duchowego prowadzenia.
Zmarł 30 października 1739 roku. Beatyfikacji dokonał papież Leon XII 18 grudnia 1825 roku. Kanonizację przeprowadził papież Franciszek 15 października 2017 roku.
Wspomnienie liturgiczne Świętego Anioła z Acri obchodzone jest 30 października w Kościele katolickim, a 31 października w zakonach kapucyńskich.
Wspomnienie dowolne – Święty Wolfgangz Ratyzbony, biskup, ewangelizator
Kirchenfenster von Wolfgang in der Pfarrkirche Liesing, autor nieznany, 2005, Public domain
Święty Wolfgang urodził się około 924 roku w Wittembergii. Już od najmłodszych lat wyróżniał się zdolnościami intelektualnymi i duchowymi. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w szkole w Reichenau nad Jeziorem Konstancjeńskim, a później kontynuował edukację w Würzburgu, gdzie uczył sławny gramatyk Stefan z Novary. W 956 roku został zaproszony przez Henryka z Bambergu, nowego biskupa Trewiru, by prowadzić szkołę katedralną i opiekować się klerykami.
Mimo że cesarz Otton I przygotowywał go do objęcia wysokich urzędów kościelnych, Wolfgang zrezygnował z honorów i wstąpił do benedyktynów w Einsiedeln. Tam pogłębił życie duchowe, zyskując święcenia kapłańskie od św. Ulryka, biskupa Augsburga, który wspierał jego duchową formację. Jako zakonnik poświęcił się misji ewangelizacyjnej i służbie bliźnim, zachowując ducha św. Benedykta.
W 973 roku objął biskupstwo w Ratyzbonie. Jego głównymi celami były reforma klasztorów i utworzenie nowego biskupstwa w Pradze. Dzięki uporowi i mądrości przekonał cesarza Ottona I oraz księcia czeskiego Bolesława II do powstania diecezji w Pradze, wykazując gotowość poświęcenia własnych korzyści dla dobra Kościoła. W diecezji osobiście odwiedzał parafie, wspierał kapłanów, propagował naukę i zakładał szkoły parafialne, a także wychowywał dzieci książąt w duchu chrześcijańskim.
Święty Wolfgang wyróżniał się nie tylko działalnością duszpasterską, ale także charytatywną – podczas najazdów pogańskich Węgrów i zarazy w 987 roku nakazał otwarcie spichlerzy i rozdanie żywności potrzebującym. Jego życie było przykładem gorliwości, pokory i oddania Bogu oraz bliźnim.
Zmarł 31 października 994 roku w Pupping, w pobliżu Linzu, odprawiając Mszę świętą. Jego relikwie stały się miejscem pielgrzymek, a papież Leon IX zatwierdził jego kult w 1052 roku. Święty Wolfgang pozostaje symbolem misyjnego zapału, reformy duchowej i miłości do Kościoła.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1920 – Konsekracja parafii Wszystkich Świętych (Ognissanti) w Rzymie i inauguracja jej działalności.
1992 – Papież Jan Paweł II dokonał pełnej rehabilitacjiGalileusza.
Portrait of Galileo Galilei, Justus Sustermans, między 1636 a 1640, Public domain
W 1992 roku papież Jan Paweł II podjął ważny krok w historii relacji między Kościołem a nauką, dokonując symbolicznej rehabilitacji Galileusza. Galileo Galilei, włoski uczony z XVI–XVII wieku, jest powszechnie uznawany za twórcę nowożytnej nauki obserwacyjnej, zwłaszcza w dziedzinie astronomii i fizyki. Jego poparcie dla teorii heliocentrycznej Mikołaja Kopernika, stawiającej Słońce w centrum Układu Słonecznego, doprowadziło w 1633 roku do konfliktu z Kościołem katolickim. Galileusz został oskarżony o herezję, zmuszony do publicznego wyrzeczenia się swoich poglądów i objęty domowym aresztem. Przez wieki jego postać symbolizowała napięcie między wiarą a rozwojem nauki.
Powodem rehabilitacji Galileusza była potrzeba historycznej korekty i uznania, że jego odkrycia naukowe nie stały w sprzeczności z prawdziwym nauczaniem Kościoła. Jan Paweł II, świadomy roli rozumu w teologii i znaczenia nauki dla współczesnego człowieka, postanowił zamknąć jeden z najbardziej znanych epizodów konfliktu Kościoła z nauką. Decyzja papieża była wynikiem długoletniego procesu refleksji w Kościele, który obejmował badania historyczne i konsultacje z uczonymi. W 1979 roku powołano specjalną komisję naukową, która miała przeanalizować sprawę Galileusza, a jej wyniki stopniowo kierowały Kościół ku uznaniu błędu proceduralnego, który doprowadził do jego skazania.
Oficjalnym gestem rehabilitacji był list papieża z 31 października 1992 roku, w którym Jan Paweł II przyznał, że Kościół w tamtym czasie nie dostrzegł wyraźnej różnicy między naukową teorią Galileusza a kwestiami wiary. Papież zaznaczył, że Galileusz działał w dobrej wierze i w zgodzie z poszukiwaniem prawdy, a nauka, którą reprezentował, jest integralną częścią ludzkiego poznania. W efekcie tego gestu Kościół uznał, że proces przeciwko Galileuszowi był niesprawiedliwy, co stanowiło symboliczne zamknięcie historycznego sporu i wyraźne podkreślenie wartości dialogu między wiarą a nauką.
Rehabilitacja Galileusza przez Jana Pawła II miała daleko idące znaczenie nie tylko symboliczne, ale także edukacyjne i kulturowe. Pokazała, że Kościół jest zdolny do refleksji i przyznania się do błędu w przeszłości. Wydarzenie to wzmocniło dialog między nauką a religią, podkreślając, że poszukiwanie prawdy w nauce i głębsze zrozumienie wiary mogą i powinny się uzupełniać. Z perspektywy historycznej, gest papieża zakończył trwającą niemal 360 lat kontrowersję i ustanowił nowy wzorzec podejścia Kościoła do nauki, oparty na szacunku dla wiedzy i swobody badań naukowych.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
PSL Piast in 1927, autor anonimowy, 1927, Public domain
1822 – Józef Wybicki (1747–1822). Polski działacz polityczny, pisarz i patriota, znany przede wszystkim jako autor słów „Mazurka Dąbrowskiego” – hymnu narodowego Polski. Urodził się w Będominie na Pomorzu. W młodości studiował prawo i filozofię, a następnie zaangażował się w walkę o niepodległość Polski. Wybicki aktywnie uczestniczył w Sejmie Czteroletnim oraz w insurekcji kościuszkowskiej w 1794 roku. Po rozbiorach Polski działał na emigracji, gdzie wspierał organizację Legionów Polskich we Włoszech, które walczyły u boku Napoleona. To właśnie tam, w 1797 roku, napisał słowa pieśni „Mazurek Dąbrowskiego”, które stały się symbolem nadziei na odzyskanie niepodległości. Józef Wybicki zmarł 31 października 1822 roku. Jego twórczość i patriotyczna postawa pozostają inspiracją dla kolejnych pokoleń Polaków walczących o wolność i suwerenność kraju.
Tablica pamiątkowa Józefa Wybickiego na ścianie budynku Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej na Starym Rynku w Bydgoszczy, Pit1233, 2010, Public domain
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP