KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Dzień Zaduszny, wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych
Dzień Zaduszny, obchodzony 2 listopada, jest szczególnym czasem modlitwy Kościoła za tych, którzy odeszli z tego świata, lecz wciąż oczekują pełnego zjednoczenia z Bogiem. To wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych przypomina o tajemnicy czyśćca – miejscu oczyszczenia dusz, które jeszcze potrzebują duchowej przemiany, zanim osiągną niebo. Wiara w istnienie czyśćca należy do podstawowych prawd katolickiej nauki o życiu wiecznym.
Początki tego święta sięgają końca X wieku. W 998 roku święty Odylon, opat benedyktyńskiego klasztoru w Cluny, wprowadził zwyczaj modlitwy za zmarłych we wspólnocie zakonnej. Z czasem praktyka ta rozprzestrzeniła się poza mury klasztorów – najpierw w innych zgromadzeniach benedyktyńskich, a następnie w całym Kościele zachodnim. W XIII wieku Dzień Zaduszny stał się powszechnym świętem, a w kolejnych stuleciach rozwinęły się procesje i nabożeństwa żałobne. W Polsce tradycja ta była znana już w XII wieku i szybko wrosła w duchowość narodową.
W 1915 roku papież Benedykt XV zezwolił, by w tym dniu każdy kapłan mógł odprawić trzy Msze Święte: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich zmarłych oraz według intencji papieża. Tym samym podkreślił, że modlitwa za zmarłych jest nie tylko aktem pamięci, lecz również przejawem miłości i duchowej solidarności Kościoła.
Misją Dnia Zadusznego jest przypomnienie wiernym o łączności między światem żyjących a tymi, którzy odeszli. Modlitwa, udział w Eucharystii i odwiedziny cmentarzy w dniach 1–8 listopada, połączone z pobożnym wspomnieniem zmarłych, mogą przynieść im pomoc w drodze do wieczności, a żyjącym – umocnienie nadziei na spotkanie w domu Ojca.
Wspomnienie dowolne – Święty Malachiasz, biskup
Malaquías de Armagh, Andreas F. Borchert, 2013, CC BY-SA 3.0 DE
Święty Malachiasz urodził się w 1094 roku w Armagh, w Irlandii. Od młodości był wychowywany w duchu surowej ascezy i głębokiej wiary, pod okiem znanego zakonnika Imana, późniejszego opata benedyktyńskiego. Już jako młody kapłan odznaczał się gorliwością i umiłowaniem Kościoła, dzięki czemu szybko powierzono mu odpowiedzialne zadania. Po święceniach, które przyjął w 1119 roku, został zaproszony przez biskupa Lismore, Malchusa, aby objąć opactwo w Bangor.
W 1123 roku Malachiasz został mianowany biskupem Connor, gdzie rozpoczął dzieło duchowej odnowy – zakładał klasztory, szerzył życie zakonne i troszczył się o moralne odrodzenie wiernych. Jego działalność szybko przyniosła owoce, a pragnienie głębokiej reformy Kościoła w Irlandii stało się misją jego życia. Choć został wybrany na arcybiskupa Armagh, musiał zmagać się z oporem lokalnych możnych, którzy traktowali urząd prymasa jak dziedziczne prawo rodzinne. Pomimo przeciwności, Malachiasz pozostał wierny Kościołowi i nadal pracował jako biskup w Down, prowadząc dzieło odnowy duchowieństwa i wiernych.
Z polecenia biskupów udał się do Rzymu, by prosić papieża o nadanie paliuszy metropolitom w Irlandii. Choć nie uzyskał ich od razu, papież uczynił go swoim legatem, powierzając mu zadanie wprowadzenia reformy i umocnienia dyscypliny kościelnej. Malachiasz dał przykład osobistej świętości – jego surowe życie, modlitwa i pokora inspirowały innych pasterzy.
Podczas podróży do Rzymu zmarł we Francji, w opactwie Clairvaux, 2 listopada 1148 roku – w Dzień Zaduszny. Jego przyjaciel, święty Bernard z Clairvaux, opisał go jako „biskupa i proroka”, podkreślając jego gorliwość i pragnienie duchowego oczyszczenia Irlandii. W 1190 roku papież Klemens III ogłosił go świętym.
Misją świętego Malachiasza było duchowe odrodzenie Kościoła irlandzkiego, przywrócenie dyscypliny i wierności Ewangelii. Jego życie stało się wzorem pasterskiej gorliwości, która potrafi przemieniać ludzkie serca i odnawiać wspólnotę wiary.
Wspomnienie dowolne – Święty Wiktoryn z Patawii, męczennik
Pomnik św. Wiktoryna z Patawii w Ptuj, NN, 2003, CC BY-SA 3.0
Święty Wiktoryn z Patawii żył w drugiej połowie III wieku. Był biskupem w mieście Patawium (dzisiejsza Padwa we Włoszech) i należał do grona tych, którzy w czasach prześladowań cesarza Dioklecjana stali się symbolem niezłomnej wiary. W czasach, gdy chrześcijaństwo dopiero się rozwijało, Wiktoryn pełnił posługę pasterską z wielką odwagą, nauczając o Chrystusie i umacniając wspólnoty wiernych, mimo grożącego mu niebezpieczeństwa.
Był nie tylko pasterzem, ale również uczonym – znany jest jako autor pierwszego łacińskiego komentarza do Apokalipsy św. Jana. W swoich pismach starał się ukazać duchowe znaczenie proroctw i nadzieję, jaką niosą one dla Kościoła prześladowanego. Jego dzieła, choć zachowane fragmentarycznie, stały się ważnym świadectwem wczesnochrześcijańskiej teologii i głębokiej wiary w zwycięstwo dobra nad złem.
Wiktoryn zginął śmiercią męczeńską około roku 304, oddając życie za wierność Ewangelii. Nie wyrzekł się Chrystusa mimo tortur i groźby śmierci. Jego świadectwo stało się inspiracją dla wielu pokoleń chrześcijan, którzy widzieli w nim przykład pasterza gotowego złożyć ofiarę z życia za powierzony mu lud.
Misją świętego Wiktoryna było głoszenie prawdy o Chrystusie i obrona wiary w czasach ucisku. Swoim nauczaniem i męczeństwem przypominał, że życie chrześcijanina jest wezwaniem do odwagi, nadziei i wierności Bogu aż po kres. Jego imię do dziś symbolizuje duchową siłę płynącą z wiary i miłości do Kościoła.
Wspomnienie dowolne – Święty Tobiasz, męczennik
Święty Tobiasz to postać, której imię znane jest już ze Starego Testamentu, jednak w tradycji chrześcijańskiej czczony jest również Tobiasz – męczennik, który przez swoje życie i śmierć stał się świadkiem niezłomnej wiary. Urodził się w czasach, gdy prześladowania chrześcijan były jeszcze żywe, a wyznawanie Ewangelii wiązało się z ryzykiem utraty wolności, a nawet życia. Tobiasz nie uległ jednak strachowi. Jego misją życiową było głoszenie prawdy o Chrystusie poprzez czyny miłosierdzia i gotowość do ofiary.
Tradycja podaje, że Tobiasz od młodości kierował się głęboką pobożnością i umiłowaniem Boga. Pomagał ubogim, odwiedzał więźniów i wspierał tych, którzy bali się przyznać do swojej wiary. W czasach nasilonych prześladowań nie wahał się publicznie bronić chrześcijan, co ostatecznie przypłacił życiem. Zginął śmiercią męczeńską, zachowując wierność zasadom, które uważał za święte.
Misją życiową świętego Tobiasza było ukazywanie, że prawdziwa wiara nie kończy się na słowach, lecz wyraża się w odwadze i miłości bliźniego. Jego przykład przypomina, że nawet w obliczu niebezpieczeństwa człowiek może pozostać wierny prawdzie i nadziei, którą daje Bóg. Święty Tobiasz jest dziś patronem odwagi, wierności i zaufania Opatrzności, a jego świadectwo stanowi wezwanie do życia w duchu miłości i wytrwałości.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1776 – Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych – Dzień Niepodległości
Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych (U.S. Virgin Islands, USVI) to terytorium zależne USA położone na Morzu Karaibskim, obejmujące główne wyspy: St. Thomas, St. John i St. Croix. Ich historia jest bogata i różnorodna – pierwsi mieszkańcy, ludy karaibskie i arawackie, osiedlili się tu tysiące lat temu. W XVI wieku wyspy stały się celem kolonizacji europejskiej: najpierw Hiszpanów, następnie Duńczyków. Pod panowaniem Danii rozwinęło się rolnictwo plantacyjne, w tym uprawa trzciny cukrowej, oparta na pracy niewolników afrykańskich. W 1917 roku USA zakupiły wyspy od Danii, głównie w strategicznym celu militarnym i gospodarczym, stając się ich administratorem do dziś.
Ludność USVI wynosi około 105 tysięcy mieszkańców, z czego większość to Afroamerykanie i osoby pochodzenia karaibskiego. Religijnie przeważa protestantyzm (około 60–65%), z dużym udziałem katolików (około 25%) oraz mniejszych grup religijnych, w tym prawosławnych, mormonów i świadków Jehowy.
Kościół katolicki na Wyspach Dziewiczych USA ma długą tradycję, sięgającą czasów kolonialnych. Pierwsi misjonarze katoliccy przybyli z Europy wraz z kolonizatorami, głównie z Danii i Hiszpanii, aby głosić Ewangelię i zakładać wspólnoty religijne. Obecnie katolicy stanowią znaczącą mniejszość religijną, a diecezja obejmuje całość terytorium USVI jako Diecezja St. Thomas in the Virgin Islands. Największe sanktuaria i miejsca kultu katolickiego to m.in. katedra Świętego Tomasza w Charlotte Amalie oraz sanktuaria na wyspach St. John i St. Croix, które przyciągają zarówno wiernych lokalnych, jak i turystów.
Największymi wyzwaniami wysp są wciąż skutki huraganów tropikalnych, nierównowaga gospodarcza, wysoki koszt życia oraz problemy infrastrukturalne. Turystyka pozostaje głównym źródłem dochodów, ale silnie zależna jest od stabilności klimatycznej i ekonomicznej regionu.
Dzień Niepodległości Wysp Dziewiczych Stanów Zjednoczonych przypada 4 lipca, zgodnie z kalendarzem amerykańskim. Upamiętnia on przyjęcie Deklaracji Niepodległości w 1776 roku, co symbolizuje przywiązanie terytorium do wartości wolności, demokracji i przynależności do Stanów Zjednoczonych.
Wyspy_Dziewicze_of_USA_pexels-10-star-321296-913112
Wyspy_Dziewicze_of_USA_pexels-silasguadagnini-34217895
676 – Donus został wybrany na papieża.
Donus, Artaud de Montor (1772–1849), 2016, Public domain
Papież Donus został wybrany na Stolicę Piotrową w 676 roku, w okresie trudnym dla Kościoła, gdy Rzym i jego diecezje borykały się z problemami administracyjnymi i komunikacyjnymi. Jego pontyfikat, choć krótki, był znaczący ze względu na troskę o jedność Kościoła i wierność tradycjom apostolskim. Donus kładł szczególny nacisk na prawidłowe zarządzanie majątkiem Kościoła oraz utrzymanie dyscypliny duchowieństwa, co pozwalało lokalnym wspólnotom lepiej funkcjonować w codziennym życiu religijnym.
Jednym z istotnych elementów jego misji było dbanie o kontakt z Kościołami wschodnimi i zachodnimi oraz wspieranie poprawy stanu budowli sakralnych w Rzymie. Donus był znany z troski o pielgrzymów i potrzeby wiernych, starając się, aby Kościół pozostawał oparciem duchowym i moralnym dla mieszkańców miasta. Jego pontyfikat, choć trwający zaledwie dwa lata, pokazał, że misją papieża jest nie tylko kierowanie Kościołem w sensie administracyjnym, ale przede wszystkim służba duchowa, umacnianie wiary i ochrona wspólnoty chrześcijańskiej przed rozproszeniem i zanikiem tradycji.
Donus zmarł w 678 roku, pozostawiając po sobie wizerunek papieża skromnego, oddanego codziennej pracy duszpasterskiej, który traktował pontyfikat jako służbę ludziom i Bogu, a nie jako źródło władzy.
1926 – Otwarcie gospodarstwa rolnego w Mursecco (Cuneo).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
2014 – Ks. Bolesław Kazimierz Majdak FDP
Ks. Bolesław Majdak urodził się 12 lutego 1929 r. w Podśniatynce (powiat zaleszczycki) jako syn Franciszka i Walerii, którzy pochodzili z Międzybrodzia Bialskiego. Ochrzczony został w kaplicy w Capowce 31 marca tego samego roku. Bierzmowanie przyjął w Jeleniej Górze 25 czerwca 1946 r. Ojciec, z zawodu szewc, przed pierwszą wojną światową wyjechał do pracy do USA. Na stałe powrócił do ojczyzny po jej zakończeniu. W 1921 r. nabył majątek w Podśniatynce i zajął się rolnictwem.
W 1936 r. Bolesław rozpoczął naukę w szkole podstawowej w rodzinnej miejscowości, gdzie nauczano w języku polskim i ukraińskim. Po wybuchu drugiej wojny światowej i zajęciu tych terenów przez Rosjan 10 lutego 1940 r. wraz z rodziną został wywieziony na Sybir. Jego brat Leon był już za granicą, w Rumunii, więc jego ten los nie spotkał. Majdakowie trafili do osiedla Kałucze w rejonie Irkucka. Małego Bolesława wraz z dorosłymi skierowano do pracy w lesie. 6 listopada 1940 r. zmarł na tyfus ojciec.
W 1941 r. rodzinę przewieziono do osiedla Kwitok w rejonie tajszeckim. Po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych między Moskwą a polskim rządem w Londynie przenieśli się do Kazachstanu i osiedlili w kołchozie w rejonie Dżambuł.
Bolesław nauczył się języka kazachskiego, a wcześniej rosyj-kiego i często służył jako tłumacz przy różnych okazjach. Do Polski powrócił wraz z rodziną w 1946 r. Miała ich przyjąć Jelenia Góra, ale nie skorzystali z tego. Wybrali Międzybrodzie Bialskie. Dzięki ks. Stanisławowi Prochotowi Bolesław dostał się do naszego niższego seminarium duchownego w Zduńskiej Woli, gdzie ukończył uprzednio szkołę podstawową dla pracujących. Pracował w drukarni „Orion”. W 1949 r. wstąpił do nowicjatu. 15 sierpnia 1950 r. złożył pierwszą profesję zakonną, a w 1954 r. – śluby wieczyste. W latach 1952-1955 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Zduńskiej Woli i Włocławku. Święcenia kapłańskie otrzymał 5 lipca 1959 r. z rąk bp. Antoniego Pawłowskiego. W tym samym roku rozpoczął trzyletnie studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w zakresie historii Kościoła. Od 1962 r. wykładał ten przedmiot w naszym wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Prowadził również zajęcia z patrologii i języka łacińskiego.
Ks. Majdak w latach 1962-1966 był prefektem kleryków w seminarium, a w latach 1967-1968 wikariuszem parafii św. Jakuba w Warszawie. W 1969 r. wyjechał na studia na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Już dwa lata później uzyskał tytuł doktora teologii. Po powrocie do kraju pracował w sekretariacie prowincji, wydawał czasopismo „Don Orione”, kierował domem w Aninie. Był także wiceprowincjałem i sekretarzem prowincjalnym, jak również kapelanem szpitala w Warszawie. Prowadził zajęcia dydaktyczne w seminarium, kontynuował pracę naukową i zajmował się tłumaczeniami – należał m.in. do ścisłego grona tłumaczy na język łaciński dokumentów procesu beatyfikacyjnego kandydatów na ołtarze z diecezji włocławskiej, w tym ks. Franciszka Drzewieckiego.
W 1981 r. Kapituła Generalna Zgromadzenia powierzyła ks. Bolesławowi funkcję radcy generalnego do spraw działalności charytatywnej. Odwiedzał oriońskie ośrodki na całym świecie i pomagał na miejscu w rozwiązywaniu wielu problemów. W 1987 r. powrócił do Polski i przez rok był rektorem zduńskowolskiego seminarium. Przez następne sześć lat wypełniał obowiązki ekonoma prowincjalnego w Warszawie, nie rezygnując z pracy dydaktycznej w Zduńskiej Woli.
W 1997 r., po ciężkiej chorobie, ks. Majdak osiadł na stałe w Zduńskiej Woli. Nie ustawał w pracy jako wykładowca i spowiednik wspólnoty seminaryjnej, ale również jako archiwista, tłumacz i wydawca. Był także kapelanem kręgów starszoharcerskich w Zduńskiej Woli i członkiem Związku Sybiraków. W ostatnim okresie życia – od 31 stycznia 2013 roku – został powierzony opiece zakładu opiekuńczo-leczniczego w Łaźniewie. Tam zmarł 2 listopada 2014 r.
Miał za sobą 85 lat życia, 64 lata profesji zakonnej i 55 lat kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Zduńskiej Woli.
C i e k a w o s t k i
◆ Ksiądz Bolesław miał duszę artysty. Pisał poezję, kochał muzykę
– w młodości należał do naszej seminaryjnej orkiestry. Poza tym chętnie grał w szachy i siatkówkę.
Odeszli do wieczności 1933-2020, Służyli Bogu i ludziom, Zgromadzenie zakonne Małe Dzieło Boskiej Opatrzności – Orioniści, Prowincja Polska, 2020, s. 310, opracował: ks. Krzysztof Miś FDP
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP