KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święci Zachariasz i Elżbieta, rodzice Jana Chrzciciela
Zachariasz był kapłanem i mieszkał w Ain Karem. Elżbieta pochodziła z kapłańskiego rodu Aarona. Przez wiele lat nie mogli mieć dzieci. Gdy Zachariasz służył w świątyni, zjawił się przy nim archanioł Gabriel. Zapowiedział mu, że Elżbieta urodzi syna. Zachariasz w to nie uwierzył i stracił mowę. Elżbieta była już w podeszłym wieku, ale poczęła Jana dzięki Bożej łasce. Kiedy Maria odwiedziła Elżbietę, ta rozpoznała w niej Matkę Boga. Przy obrzezaniu dziecka Zachariasz nadał mu imię Jan i odzyskał głos.
Wspomnienie dowolne – Święty Gerald, biskup
Święty Gerald urodził się około 1080 roku (według niektórych źródeł wcześniej, około 1070 r.) w południowej Francji, w rodzinie szlacheckiej. Od najmłodszych lat przejawiał głębokie zamiłowanie do modlitwy i życia wspólnotowego, dlatego wcześnie wstąpił do kanoników regularnych. Jego duchowa dojrzałość sprawiła, że w wieku młodzieńczym został wyświęcony na kapłana, a wkrótce powierzono mu odpowiedzialną funkcję przeora w klasztorze Cassan niedaleko Roujan.
Pod jego kierunkiem wspólnota zakonna odżyła – Gerald odnowił zabudowania opactwa, wzniósł szpital i przywrócił mnichom ducha modlitwy oraz służby. Szczególną troską otaczał chorych i ubogich, w których widział samego Chrystusa. W 1121 roku został mianowany biskupem Béziers, gdzie jego pasterska misja przybrała jeszcze szerszy wymiar. Całe dochody diecezji przeznaczał na pomoc potrzebującym, sam żyjąc w prostocie i ubóstwie.
Jego misją życiową było niesienie miłości i miłosierdzia tam, gdzie panowała bieda i obojętność. Nie szukał zaszczytów, lecz chciał być pasterzem, który służy, a nie rządzi. Przykładem życia uczył, że prawdziwa wielkość biskupa nie mierzy się splendorem, ale gotowością do ofiary.
Święty Gerald zmarł 5 listopada 1123 roku. Zgodnie z jego wolą spoczął w katedrze obok św. Afrodyzjusza, pierwszego biskupa Béziers. Choć jego relikwie zniszczono podczas burzliwych dziejów Francji, pamięć o nim przetrwała. W Roujan przez wieki czczono cudowny pierścień świętego, a jego imię nosi miasteczko Saint-Guiraud w Langwedocji.
W sztuce przedstawiany jest jako biskup z pastorałem i jałmużniczką, rozdający dary potrzebującym – znak jego niegasnącej dobroci i troski o każdego człowieka.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Franciszka Amboise, zakonnica
Portrait de la Bienheureuse Françoise d’Amboise, XVI w., autor anonimowy, Public domain
Błogosławiona Franciszka z Amboise urodziła się 9 maja 1427 roku w zamku Thouars w zachodniej Francji, w rodzinie szlacheckiej dotkniętej skutkami wojny stuletniej. W dzieciństwie doświadczyła ucieczki i życia na dworze księcia Bretanii, gdzie wychowywała się w duchu głębokiej wiary. Z powodów politycznych została zaręczona już jako dziecko z Piotrem, przyszłym księciem Bretanii, a w wieku piętnastu lat została jego żoną.
Małżeństwo początkowo nie było szczęśliwe – Piotr był człowiekiem zamkniętym i zazdrosnym. Franciszka, pełna łagodności i cierpliwości, potrafiła jednak przemienić jego serce, wprowadzając do jego życia wiarę, pokój i dzieła miłosierdzia. Jako księżna Bretanii otoczyła opieką ubogich, chorych i trędowatych, tworząc sieć pomocy dla najbardziej potrzebujących. Zainicjowała też pierwsze formy pomocy prawnej dla tych, których nie było stać na adwokata – wyraz jej głębokiego poczucia sprawiedliwości.
Po śmierci męża w 1457 roku Franciszka odrzuciła propozycję ponownego małżeństwa, w tym od samego króla Ludwika XI, i postanowiła całkowicie poświęcić życie Bogu. Współpracując z bł. Janem Sorethem, założyła pierwszy we Francji klasztor karmelitanek w Bondon, a później w Couëts. Sama wstąpiła do zakonu, przyjmując tytuł „służki Chrystusa”. Jako przeorysza prowadziła wspólnotę w duchu modlitwy, pokory i surowej reguły, zachowując przy tym matczyną troskę o siostry.
Jej misją życiową było ukazywanie miłości Boga poprzez ciche poświęcenie i służbę. Uczyła, że cierpienie należy znosić z radością i wiarą, bo jest ono częścią drogi do zbawienia. Jej słowa: „We wszystkim, co czynicie, kochajcie jeszcze bardziej Boga”, stały się streszczeniem jej duchowości. Zmarła w Nantes 4 listopada 1485 roku, a papież Pius IX ogłosił ją błogosławioną w 1863 roku.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Bernard Lichtenberg
Bernhard Lichtenberg,
Bernard Lichtenberg urodził się 3 grudnia 1875 roku w Ohlau na Dolnym Śląsku (obecnie Oława). Po ukończeniu studiów teologicznych i przyjęciu święceń kapłańskich rozpoczął pracę duszpasterską w archidiecezji berlińskiej. Już jako młody ksiądz wyróżniał się gorliwością i niezwykłą wrażliwością na ludzką krzywdę. Jego duchowość opierała się na miłości bliźniego oraz odwadze w obronie prawdy – cnotach, które w późniejszych latach uczyniły go jednym z najbardziej heroicznych świadków wiary XX wieku.
W 1932 roku został proboszczem katedry św. Jadwigi w Berlinie. W tym czasie hitlerowski totalitaryzm zyskiwał coraz większą władzę, a prześladowania ludności żydowskiej i przeciwników reżimu przybierały na sile. Lichtenberg nie pozostał obojętny wobec nienawiści i przemocy. Każdego dnia, podczas modlitwy powszechnej, głośno wzywał wiernych do modlitwy za prześladowanych Żydów i wszystkich więzionych w obozach. Jego słowa brzmiały jak akt odwagi wobec aparatu terroru: „Módlmy się za Żydów, za wszystkich, którzy są prześladowani i cierpią”.
Misją życia błogosławionego Bernarda Lichtenberga była obrona godności człowieka i świadectwo prawdy o Ewangelii w czasach zła. Uważał, że milczenie wobec niesprawiedliwości byłoby grzechem przeciwko Chrystusowi. Nie zrezygnował z głoszenia Dobrej Nowiny, nawet gdy groziło mu aresztowanie. W 1941 roku został zatrzymany przez gestapo za „wrogie wypowiedzi wobec państwa”. Skazano go na więzienie, a następnie przewieziono do obozu koncentracyjnego w Dachau. W drodze do obozu, wyczerpany chorobą i brutalnym traktowaniem, zmarł 5 listopada 1943 roku w Hof.
Grab des sel. Bernhard Lichtenberg in der Unterkirche der St. Hedwigs-Kathedrale, Berlin, Turris Davidica, 2013, CC BY-SA 3.0
Kościół katolicki ogłosił go błogosławionym w 1996 roku. Postać Bernarda Lichtenberga pozostaje symbolem niezłomnej wiary, odwagi i miłości do człowieka – świadectwem, że nawet w epoce nienawiści można pozostać wiernym Chrystusowi aż do końca.
Wspomnienie dowolne – Święty Gwidon Maria Conforti, biskup
Blessed Guido Maria Conforti, archbishop of Ravenna and Parma, founder of the congregation of the Xaverian Fathers, autor N.N., około 1910
Święty Gwidon Maria Conforti (1857–1931) był włoskim duchownym, który całe swoje życie poświęcił posłudze Kościołowi i misjom zagranicznym. Urodził się w Villa del Bosco w Piemoncie i od młodości wyróżniał się głęboką wiarą oraz poczuciem odpowiedzialności wobec potrzebujących. Po wstąpieniu do seminarium, Conforti szybko stał się znany ze swojej gorliwości w nauczaniu oraz duszpasterstwie, zwłaszcza wśród młodzieży.
Jako biskup w wielu przemówieniach i listach podkreślał znaczenie misyjnej działalności Kościoła, zachęcając duchownych do wyjazdów do odległych krajów w celu szerzenia Ewangelii. Był przekonany, że Kościół ma obowiązek odpowiadać na duchowe i materialne potrzeby ludzi w każdej części świata, a misjonarze powinni łączyć życie modlitwy z praktyczną pomocą lokalnym społecznościom.
Najważniejszym osiągnięciem Confortiego było utworzenie Zgromadzenia Ducha Świętego dla Misji Zagranicznych, które do dziś kontynuuje jego wizję łączącą głębokie życie duchowe z aktywnym działaniem na rzecz ubogich i odrzuconych. Jego misją życiową była promocja misyjnego ducha w Kościele oraz przygotowanie nowego pokolenia misjonarzy, którzy nie tylko nauczają wiary, ale również budują społeczności oparte na solidarności i wzajemnym wsparciu.
Święty Gwidon Maria Conforti zmarł w 1931 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo zjednoczenia życia duchowego z konkretnym działaniem dla dobra bliźnich. Jego postawa inspiruje dzisiaj nie tylko duchownych, ale także świeckich, podkreślając, że prawdziwa misja chrześcijańska wymaga odwagi, wytrwałości i zaangażowania w życie drugiego człowieka.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1956 – Papież Pius XII ogłosił encyklikę Datis Nuperrim potępiającą radziecką interwencję na Węgrzech.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1370 – Kazimierz III Wielki (1333-1370). Ostatni król Polski z dynastii Piastów zmarł 5 listopada 1370 r. bez legalnego męskiego potomka. W historiografii jest uważany za jednego z najwybitniejszych władców Polski.
Portret Kazimierza III Wielkiego autorstwa Jana Matejki z cyklu Poczet królów i książąt polskich, Jan Matejko, Public domain
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
Wspomnienie zmarłych ze Zgromadzenia Małego Dzieła Boskiej Opatrzności.
2003 – Siostra Maria Jozafata – Stanisława Mochalska PSMC (1916–2003) – urodzona w Rychnowie, zmarła w Otwocku mając 87 lat życia i 56 lat profesji zakonnej.
2005 – Siostra Maria Modesta – Agnieszka Wrzesińska PSMC (1924-2005) – urodzona w Breznie, zmarła we Włocławku mając 81 lat życia i 56 lat profesji zakonnej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP