KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Salomea, dziewica
Była córką księcia Leszka Białego i księżniczki Grzymisławy. Urodziła się około 1211 roku. Mając sześć lat, została zaręczona z księciem węgierskim Kolomanem i poślubiła go, zachowując przyrzeczone dziewictwo. Gdy Koloman został władcą Halicza, Salomea mieszkała z nim na Rusi, ale po klęsce i śmierci męża w 1241 roku wróciła do Polski. W 1245 roku wstąpiła do klasztoru klarysek w Zawichoście, a w 1260 przeniosła się wraz z siostrami do nowego konwentu w Skale pod Krakowem. Pomagała utrzymać wspólnotę, przekazując sprzęty kościelne, księgi i zakładając przy klasztorze miasto. Zmarła 17 listopada 1268 roku i została pochowana pod kościołem klasztornym. Po sporze o jej szczątki przeniesiono je do kościoła franciszkanów w Krakowie, a w 1672 roku papież Klemens X zezwolił na jej oficjalny kult.
Wspomnienie dowolne – Święta Mechtylda z Hackeborn
Mechtylda z Hackeborn (z Helfty), Innozenz Anton Warathy, 1720, Public domain
W XIII wieku, w czasach duchowego rozkwitu i kobiecej mistyki, szczególne miejsce zajmuje postać św. Mechtyldy z Hackeborn. Urodzona około 1241 roku w szlacheckiej rodzinie niedaleko Halberstad, już jako dziecko odkryła powołanie do życia zakonnego. W wieku siedmiu lat wstąpiła do klasztoru, gdzie pobierała nauki, a następnie przyjęła habit cysterski. Wspólnie ze swoją siostrą, opatką Gertrudą z Hackeborn, współtworzyła niezwykłą wspólnotę w Helfcie – klasztor, który stał się jednym z duchowych centrów średniowiecznej Europy.
W zakonie Mechtylda prowadziła szkołę dla dziewcząt i była kantorką, obdarzoną wyjątkowym głosem. Z czasem została mistrzynią nowicjatu i opiekunką duchową wielu sióstr, w tym św. Gertrudy Wielkiej oraz Mechtyldy z Magdeburga. To właśnie w tej wspólnocie zrodził się klimat intensywnej modlitwy i kontemplacji, inspirowany przez dominikańskich kierowników duchowych.
Misją życiową Mechtyldy była głęboka miłość do Chrystusa i szerzenie czci Jego Najświętszego Serca. Mistyczka przeżywała wizje, w których Jezus objawiał jej swoje Serce jako źródło nieskończonej miłości i miłosierdzia. W jednym z objawień Chrystus połączył swoje Serce z jej sercem, symbolicznie potwierdzając ich duchową jedność. Mechtylda stała się więc jedną z pierwszych propagatorek kultu Serca Jezusowego – na długo przed jego oficjalnym wprowadzeniem w Kościele.
W ostatnich latach życia, dotknięta chorobą, dzieliła się z siostrami swoimi przeżyciami duchowymi. Zostały one spisane i opracowane w dziele Liber specialisgratiae („Księga szczególnej łaski”), które stało się jednym z najważniejszych świadectw średniowiecznej mistyki kobiecej.
Święta Mechtylda zmarła w Helfcie 19 listopada 1299 roku, oddając swe serce Chrystusowi – temu, któremu służyła całym życiem. Choć nigdy nie została oficjalnie kanonizowana, cieszy się kultem zarówno w Kościele katolickim, jak i wśród wspólnot protestanckich i anglikańskich. Jej misja – ukazywanie światu miłości Bożego Serca – pozostaje aktualna do dziś.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
461 – Hilary I został papieżem.
Pope Hilarius, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Hilary I, który objął urząd papieski w 461 roku, był jednym z tych biskupów Rzymu, którzy łączyli duchową gorliwość z wielką troską o jedność Kościoła. Pochodził z Sardynii, a jeszcze przed wyborem na papieża dał się poznać jako energiczny obrońca praw Stolicy Apostolskiej podczas soboru w Efezie. Po objęciu urzędu kontynuował tę misję, dążąc do umocnienia autorytetu papieża wobec Kościołów lokalnych w Galii i Hiszpanii.
Misją życiową Hilarego było zachowanie jedności wiary i obrona prawowitej doktryny wobec rosnących podziałów teologicznych. Uporządkował administrację kościelną, a także zajął się odbudową świątyń i umocnieniem dyscypliny duchowieństwa. W Rzymie pozostawił po sobie liczne dzieła budowlane, w tym bazylikę św. Wawrzyńca. Jego pontyfikat, choć krótki, naznaczony był konsekwentnym dążeniem do pokoju i jedności w Kościele, co stało się najważniejszym przesłaniem jego życia.
1898 – Ksiądz Alojzy Orione otwiera Mały Dom w San Fogliano (Turyn).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
496–Gelazjusz I,papież
Pope Gelasius I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Gelazjusz I, papież w latach 492–496, był jednym z najważniejszych teologów końca starożytności. Pochodził z Afryki Północnej i zasłynął jako uczony o głębokim umyśle i silnym poczuciu odpowiedzialności za Kościół. W czasie jego pontyfikatu trwał spór z Konstantynopolem, znany jako schizma akacjańska, w której Gelazjusz zdecydowanie bronił niezależności Stolicy Apostolskiej od wpływów cesarstwa wschodniego.
Jego życiową misją było podkreślenie duchowej wyższości władzy papieża nad władzą świecką. W liście do cesarza Anastazjusza I sformułował zasadę dwóch władz – duchowej i świeckiej – które powinny współpracować, ale z zachowaniem prymatu Kościoła w sprawach wiary. Gelazjusz bronił też czystości liturgii, dbał o porządek w kulcie i o właściwe sprawowanie sakramentów. Pozostawił po sobie liczne pisma teologiczne, które na wieki ukształtowały relacje między Kościołem a państwem.
498–Anastazy II, papież
Pope Anastasius II, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Anastazy II objął urząd papieski w 496 roku, w czasach głębokiego podziału Kościoła między Wschodem a Zachodem. Jego pontyfikat przypadł na okres trwania schizmy akacjańskiej, która rozdarła chrześcijaństwo po konflikcie między Rzymem a Konstantynopolem. W tej trudnej sytuacji Anastazy starał się przywrócić jedność Kościoła, podejmując dialog z duchowieństwem wschodnim.
Jego misją życiową było pojednanie zwaśnionych wspólnot chrześcijańskich. Choć jego działania spotkały się z niezrozumieniem i podejrzeniami o zbytnią ustępliwość wobec cesarza bizantyjskiego, kierowała nim szczera troska o zachowanie pokoju i odbudowę wspólnoty wiary. Papież dążył do tego, by Kościół pozostał miejscem porozumienia, a nie konfliktu. Zmarł w 498 roku, pozostawiając po sobie pamięć człowieka, który w czasach sporów odważył się szukać dróg pojednania.
1634–Aleksander Karol Waza, polskikrólewicz
Portrait of Alexander Charles Vasa (1614-1634), Anonymous, Possibly Peter Danckerts de Rij, 1630, Public domaina
Aleksander Karol Waza był polskim królewiczem, synem króla Zygmunta III Wazy i królowej Konstancji Austriaczki. Urodził się w Warszawie w 1614 roku jako młodszy brat przyszłego króla Jana II Kazimierza. Od najmłodszych lat wychowywany był w duchu katolickiej pobożności i lojalności wobec dynastii, a jego edukacja obejmowała naukę języków, historii i zasad polityki europejskiej.
Choć nie przeznaczono mu tronu, Aleksander Karol był przygotowywany do pełnienia ważnych funkcji w państwie i w Kościele. Jego misją życiową stało się wspieranie jedności religijnej Rzeczypospolitej oraz obrona wartości katolickich w czasach, gdy kraj doświadczał napięć wyznaniowych i politycznych. Uważany był za osobę skromną, głęboko wierzącą i oddaną idei służby publicznej.
Zmarł młodo, w wieku zaledwie dwudziestu lat, w 1634 roku. Choć nie zdążył odegrać znaczącej roli politycznej, jego życie pozostało symbolem wierności rodzinnej tradycji i duchowego powołania. W pamięci współczesnych uchodził za królewicza o czystym sercu i spokojnym charakterze, którego największym pragnieniem była harmonia w kraju rozdartych poglądów i interesów.
1997 – Siostra Maria Czesława – Michalina Ojcyk PSMC (1916-1997) – urodzona w Miękisz Stary, zmarła we Włocławku mając 81 lata życia i 53 lata profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1866 – 7 polskich zesłańców, przywódców powstania zabajskalskiego, zostało skazanych nakarę śmierci.
Okolice wsi Miszycha, południowo-wschodni brzeg jeziora Bajkał. Lato 2013, W0zny, CC BY-SA 3.0
W 1866 roku, po stłumieniu powstania styczniowego, grupa polskich zesłańców na Syberii podjęła próbę zbrojnego buntu przeciwko caratowi. Powstanie nad Bajkałem, znane również jako powstanie zabajkalskie, wybuchło 24 czerwca 1866 roku i trwało kilka dni. Jego celem było nie tylko wyzwolenie Polaków, ale także wsparcie dla autochtonicznych ludów uciskanych przez carską administrację.
Na czele powstania stanęli:
- Narcyz Celiński – były oficer powstania styczniowego, który zorganizował spisek i stanął na czele powstania.
- Gustaw Szaramowicz – uczestnik powstania styczniowego, który po stłumieniu powstania styczniowego znalazł się na Syberii i dołączył do buntu.
- Władysław Kotkowski – były powstaniec styczniowy, który po zesłaniu na Syberię zaangażował się w przygotowania do powstania.
- Jakub Reiner – uczestnik powstania styczniowego, który po stłumieniu powstania styczniowego znalazł się na Syberii i dołączył do buntu.
Po stłumieniu powstania, czterech z nich – Celiński, Szaramowicz, Kotkowski i Reiner – zostało skazanych na karę śmierci i rozstrzelanych 27 listopada 1866 roku w Irkucku. Ich śmierć stała się symbolem poświęcenia i niezłomności w dążeniu do wolności.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP