KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny
The Presentation of the Virgin Mary in the Temple of Jerusalem, Denys Calvaert, druga połowa XVI w., Public domain
Za dawnych czasów Żydzi mieli zwyczaj religijny oddawania dzieci na służbę Bożą. Zanim skończyły pięć lat, przyprowadzano je do świątyni w Jerozolimie i powierzano kapłanowi, a niektóre uczyły się tam służby, przygotowywały szaty liturgiczne i asystowały podczas nabożeństw. Święta Anna, długo bezdzietna, modliła się o dziecko i obiecała oddać je Bogu. Gdy Maryja miała około trzech lat, Anna i Joachim przedstawili ją kapłanowi Zachariaszowi, późniejszemu ojcu Jana Chrzciciela. Miala tam pozostać około 12 lat. Zdarzenie to wspominamy właśnie w dniu dzisiejszym. Informacje o nim pochodzą z pism apokryficznych, nie przyjętych do kanonu Pisma świętego. W Kościołach wschodnich tradycja ofiarowania Maryi jest powszechnie uznawana, a święto wprowadzono najpierw w Jerozolimie w VI wieku, potem na Wschodzie od VIII wieku, zaś w Kościele zachodnim – w 1372 roku przez Grzegorza XI i w 1585 roku przez Sykstusa V.
Wspomnienie dowolne – Święty Gelazjusz I, papież
Pope Gelasius I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Święty Gelazy I objął Stolicę Piotrową 1 marca 492 roku, po śmierci papieża św. Feliksa III, i kierował Kościołem przez niespełna cztery lata, aż do 19 listopada 496 roku. Pochodził prawdopodobnie z Afryki, lecz sam nazywał się „Rzymianinem od urodzenia”. Młodość spędził na dworze papieskim jako sekretarz papieży św. Symplicjusza i św. Feliksa III, co przygotowało go do późniejszej roli przywódcy Kościoła.
Pontyfikat Gelazego przypadł na trudny czas najazdów plemion germańskich i napięć religijnych między Wschodem a Zachodem. Wizygoci, Ostrogoci i Wandalowie wyznawali arianizm, a cesarz Anastazy I sprzyjał monofizyckiej herezji. Gelazy wykazał się ogromnym taktem i cierpliwością, starając się utrzymać względny pokój w Kościele.
Misją życia Gelazego było wzmocnienie nauki Kościoła i ochrona jego autorytetu. W swoich pismach, w tym w słynnym liście do cesarza Anastazego, po raz pierwszy sformułował koncepcję podwójnej władzy – duchowej i świeckiej, papieskiej i cesarskiej – wskazując, że powinny one działać w harmonii dla dobra wiernych. Choć nie udało mu się zakończyć schizmy wywołanej przez patriarchę Konstantynopola Akacjusza, jego pontyfikat nazwano „gelazjańskim renesansem” ze względu na względny spokój i stabilizację w Kościele.
Święty Gelazy I zmarł w nieznanych okolicznościach, a jego ciało pochowano w bazylice św. Piotra na Watykanie. Jego dziedzictwo obejmuje wzmocnienie autorytetu papieskiego, ochronę nauki chrześcijańskiej i pierwsze próby określenia relacji między władzą duchową a świecką.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
235–Anteroszostał wybrany napapieża.
Papa Antero, Pietro Perugino, Cappella Sistina, 1481-1483, Public domain
Papież Anterus, znany również jako Święty Anterus, był 19. papieżem Kościoła katolickiego, pełniącym swoją posługę od 21 listopada 235 roku do swojej śmierci 3 stycznia 236 roku. Choć jego pontyfikat trwał zaledwie 43 dni, jego misja życiowa pozostawiła trwały ślad w historii Kościoła.
Głównym celem papieża Anterusa było zebranie i archiwizowanie akt męczenników chrześcijańskich. W tym czasie Kościół rzymski był w trakcie intensywnych prześladowań, a wiele świadectw o męczeństwie wiernych mogło zostać utraconych. Anterus, świadomy znaczenia tych dokumentów dla przyszłych pokoleń, zlecił ich zebranie i przechowywanie w archiwach Kościoła. Niektóre źródła sugerują, że papież mógł zostać uwięziony i skazany na śmierć przez cesarza Maksymiana Traka za tę działalność, choć brak jednoznacznych dowodów na tę tezę.
Dodatkowo, Anterus mianował jednego biskupa dla miasta Fondi, co świadczy o jego trosce o rozwój struktur Kościoła lokalnego.
Po śmierci papieża Anterusa jego relikwie zostały przeniesione do kościoła św. Sylwestra w Rzymie, gdzie odkryto je ponownie w 1595 roku. Jest on wspomniany w kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego 3 stycznia. vaticannews.va
Choć pontyfikat papieża Anterusa był krótki, jego zaangażowanie w dokumentowanie historii męczeństwa i troska o rozwój Kościoła lokalnego pozostają ważnym elementem w historii wczesnego Kościoła katolickiego.
1417– Odbyła się inauguracja pontyfikatu papieżaMarcina V, która zakończyławielką schizmę zachodnią.
1838 – Wmurowano kamień węgielny pod budowę hotelu Bazar w Poznaniu. W Bazarze swoją siedzibę miały liczne polskie instytucje, dlatego w XIX w. kiedy Wielkopolska znajdowała się pod zaborem pruskim nazywano go “ostoją polskości”.
1855–Maria Angela Truszkowskazałożyła wWarszawiezgromadzenie zakonne felicjanek.
1900 – Otwarcie pierwszego nowicjatu Dzieła w San Remo z pierwszym mistrzem nowicjatu ks. Carlo Sterpi.
1918 – Ksiądz Alojzy Orione zostaje wybrany w Tortonie przełożonym generalnym Małego Dzieła Boskiej Opatrzności.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Janusz Nowak FDP – 57 lat życia, 36 lata życia zakonnego, 29 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1990 – Ks. Józef Kołaciński FDP
Ks. Józef Kołaciński przyszedł na świat jako jeden z pięciu synów Antoniny i Wojciecha w Kołowie koło Turku 11 września 1914 r. Ochrzczony został w kościele pw. św. Piotra i Pawła w Bo-leszczynie dwa dni później. Bierzmowanie przyjął w 1935 r.
Mieszkając w Kołowie i uczęszczając kolejno do różnych klas w Zerowicach, Szymonach i Dobrej, Józef ukończył w 1929 r. szkołę powszechną. Rok później wstąpił do małego seminarium misyjnego ojców franciszkanów w Niepokalanowie. Był tam dwa lata (1930-1932), kończąc czwartą i piątą klasę oraz uzyskując wysokie stopnie i ciesząc się bardzo dobrą opinią. Franciszkaninem nie został, choć już wtedy czuł w sercu Boże powołanie.
W 1932 r. Józef wstąpił do naszego niższego seminarium duchownego w Zduńskiej Woli. Po uzyskaniu w nim tzw. Małej matury w 1934 r. wstąpił do nowicjatu. Pierwszą profesję zakonną złożył 8 września 1935 r. Później rozpoczął studia filozoficzne.
W 1938 r. został wysłany na dalsze studia, tym razem już teologiczne, do Tortony. Wybuch drugiej wojny światowej wpłynął na jego powrót do kraju. W latach 1939-1941 był wychowawcą w nowo przejętym zakładzie w Warszawie przy ul. Barskiej. Dał się poznać jako doskonały młodzieżowiec, który przede wszystkim dowcipami i humorem zjednywał sobie wychowanków, ale także przełożonych.
Śluby wieczyste złożył w Warszawie w 1943 r.
Dzięki zabiegom ks. Błażeja Marabotto – któremu zależało na tym, by klerycy mogli ukończyć rozpoczęte czy już nawet zaawansowane studia teologiczne – kl. Kołaciński studiował w wyższym seminarium metropolitalnym w Warszawie wraz z sześcioma innymi orionistami. Rok teologii miał już za sobą, przed sobą następne trzy (1941-1944). Święcenia kapłańskie otrzymał w trakcie studiów 17 października 1943 r. W czasie Powstania Warszawskiego – do którego zgłosił się jako kapelan, ale wskutek weta ks. Marabotto musiał się wycofać – został wywieziony w głąb Niemiec, do Heilbronnu, gdzie zaznał doli wygnańca. Po powrocie do kraju był wychowawcą w Łaźniewie, Warszawie i Zduńskiej Woli.
Na terenie odbudowującej się stolicy ks. Józef był prefektem szkół średnich, a także wikariuszem w parafii św. Józefa na Kole.
W 1957 r. został przełożonym domu w Kaliszu i kierownikiem zakładu „Caritas” dla chłopców. Z tym miastem związał się do końca życia.
W 1959 r. ks. Kołaciński objął administrację parafii Opatrzności Bożej w Kaliszu. Jako proboszcz od razu zaczął się starać o pozwolenie na budowę świątyni. W roku milenijnym chrześcijaństwa w Polsce otrzymał je. Piękny wielki kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła stanął przy ul. Polnej. Został konsekrowany w setną rocznicę urodzin ks. Alojzego Orione przez bp. Jana Zarębę, ordynariusza diecezji włocławskiej. W uroczystości wzięli udział kardynałowie Stefan Wyszyński, John Król z USA, Paolo Bertoli z Rzymu oraz bp Bronisław Dąbrowski i przełożony generalny naszego Zgromadzenia z Rzymu ks. Giuseppe Zambarbieri.
Ks. Józef jako proboszcz pracował w Kaliszu do 1981 r. Ponieważ tak był oddany tej parafii, przełożeni pozostawili go tam w charakterze rezydenta. Ale on wcale nie myślał o zasłużonym odpoczynku – nadal pracował z oddaniem.
Ks. Józef Kołaciński zmarł 21 listopada 1990 r., mając za sobą 76 lat życia, 55 lat profesji zakonnej i 47 lat kapłaństwa. Został pochowany w kwaterze zakonnej na cmentarzu miejskim w Kaliszu.
W 1993 r. władze tego miasta przyznały mu pośmiertnie tytuł „Zasłużony dla Miasta Kalisza”.
C i e k a w o s t k i
◆ Ks. Józef przez wiele lat był spowiednikiem kolejnych księży biskupów diecezji włocławskiej.
◆ Był duszą towarzystwa. Zawsze pełen humoru i młodzieńczego entuzjazmu. Słynął z tego, że wprowadzał dobrą atmosferę, opowiadając różne dowcipy.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Stanisław Kasznica (1908-1947). Prawnik, oficer Wojska Polskiego, działacz narodowy, ostatni komendant główny Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ). W czasie II wojny światowej działał w konspiracji niepodległościowej, a po 1945 roku sprzeciwiał się komunistycznym władzom w Polsce. Aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa w lutym 1947 roku, był brutalnie przesłuchiwany i torturowany. Skazany na karę śmierci w pokazowym procesie, został stracony 21 listopada 1947 w więzieniu mokotowskim w Warszawie. W 1992 roku jego wyrok unieważniono, a w 2012 pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.
Stanisław Józef Bronisław Kasznica, Oficjalne zdjęcie policyjne Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, 1947, Public domain.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP