KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta Cecylia, dziewica i męczennica
Sainte Cécile chantant les louanges du Seigneur, Amélie Pourmarin, 1852, Public domain
Cecylia była rzymską kobietą, która w III wieku oddała życie za wiarę chrześcijańską. Z miłości do Chrystusa złożyła ślub czystości i nakłoniła swojego narzeczonego, później męża Waleriana do przyjęcia chrztu. Gdy rzymski namiestnik dowiedział się o jej wierze i o tym, że rozdała majątek ubogim, kazał ją zatrzymać i torturować. Próba ścięcia mieczem nie zakończyła się natychmiastowym zgonem, dlatego Cecylia zmarła dopiero po trzech dniach. Jej ciało znaleziono w katakumbach św. Kaliksta, następnie przeniesiono do bazyliki jej poświęconej na Zatybrzu. Bazylika ta stoi w miejscu, w którym Cecylia mieszkała razem z mężem. Dziś święta Cecylia jest patronką muzyków.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Salwator Lilli, franciszkański prezbiter, męczennik i towarzysze
Scultura dedicata a Salvatore Lilli a Cappadocia in Abruzzo, Marica Massaro, 2019, CC BY-SA 4.0
Błogosławiony Salwator Lilli urodził się w 1853 roku w miejscowości Cappadocia w Abruzzach, w pobożnej rodzinie Vincenza i Annunziaty Lilli. Już jako młody człowiek odczuwał głębokie powołanie do służby Bogu i ludziom. W wieku siedemnastu lat wstąpił do zakonu franciszkanów, a po roku złożył pierwsze śluby zakonne. Studiując w Betlejem i Jerozolimie, zafascynował się ideą misji na Bliskim Wschodzie. W 1878 roku przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczął posługę w miejscach naznaczonych obecnością Chrystusa.
Dwa lata później udał się na misję do Marasco w Armenii, należącej wówczas do terytoriów tureckich. Tam spędził piętnaście lat, łącząc działalność duszpasterską z szerokim zaangażowaniem społecznym. Oprócz głoszenia Ewangelii, organizował życie wspólnot, zakładał szkoły, szpitale i przytułki, troszczył się o ubogich i chorych, a nawet uczył mieszkańców zasad higieny i uprawy ziemi. Jego praca była przykładem franciszkańskiego ideału – ewangelizacji przez służbę i miłość bliźniego.
Gdy w 1894 roku objął parafię w Mujuk-Deresa, region pogrążony był w fali brutalnych prześladowań Ormian. Pomimo ostrzeżeń, Salwator pozostał ze swymi wiernymi, świadomie narażając życie. W 1895 roku został pojmany przez oddział turecki, który żądał od niego wyrzeczenia się wiary i przyjęcia islamu. On i siedmiu jego towarzyszy – Ormian, którzy nie ugięli się w wierze – ponieśli śmierć męczeńską, pozostając wierni Chrystusowi do końca.
Ich misją życiową było świadectwo wiary wyrażone w bezinteresownej służbie i odwadze trwania przy Ewangelii. Wierność aż po śmierć stała się ich największym kazaniem. Papież Jan Paweł II ogłosił błogosławionym Salwatora Lilliego i jego towarzyszy w 1982 roku, ukazując ich jako wzór miłości misyjnej i niezłomności chrześcijańskiej.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1943 – Liban – Święto Niepodległości
Liban, położony na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego, to niewielkie, lecz niezwykle zróżnicowane państwo Bliskiego Wschodu. Jego dzieje to historia spotkania Wschodu z Zachodem, w której przenikają się wpływy fenickie, greckie, rzymskie, arabskie i francuskie. Mimo licznych trudności współczesnych, Liban pozostaje miejscem o głębokiej tożsamości kulturowej i religijnej.
Liban_pexels-solyartphotos-14509373
Teren dzisiejszego Libanu był kolebką starożytnej Fenicji – krainy żeglarzy i kupców, którzy wznosili potężne miasta-państwa, jak Tyr, Sydon i Byblos. Po okresie rzymskiego panowania i bizantyjskiego wpływu, kraj w VII wieku został zajęty przez Arabów. W czasach wypraw krzyżowych powstały tu państwa chrześcijańskie, a później obszar ten przeszedł pod panowanie osmańskie (XVI–XIX w.). Po I wojnie światowej Liban znalazł się w mandacie francuskim, a w 1943 roku ogłosił niepodległość, co do dziś stanowi jego najważniejsze święto narodowe – Dzień Niepodległości (22 listopada). Upamiętnia on koniec francuskiej administracji i powstanie nowoczesnego państwa libańskiego.
Liban liczy około 5,5 miliona mieszkańców, a jego struktura religijna należy do najbardziej złożonych na świecie. Chrześcijanie stanowią ok. 33–35% ludności (z czego największą grupą są maronici), muzułmanie około 61–63% (sunnici i szyici w zbliżonych proporcjach), a pozostałe kilka procent to m.in. druzowie i niewielkie wspólnoty żydowskie oraz bahaickie. Równowaga między grupami religijnymi ma fundamentalne znaczenie polityczne – konstytucja zakłada, że prezydent musi być maronitą, premier sunnitą, a przewodniczący parlamentu szyitą.
Chrześcijaństwo dotarło na ziemie libańskie już w I wieku, głównie za sprawą apostołów i uczniów św. Pawła. Z czasem ukształtował się tu silny Kościół maronicki, który zachował łączność z Rzymem, zachowując jednocześnie własny ryt i tradycję duchową. Obecnie w Libanie istnieje 12 katolickich diecezji, należących do różnych obrządków: maronickiego, melchickiego, chaldejskiego, ormiańskiego i łacińskiego. Katolicy odgrywają ważną rolę w życiu społecznym i edukacyjnym kraju, prowadząc liczne szkoły, uniwersytety oraz ośrodki charytatywne.
Wśród najważniejszych miejsc kultu katolickiego wyróżnia się sanktuarium Matki Bożej z Harissy, położone nad Zatoką Jounieh – symbol duchowej jedności Libańczyków. Ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym jest też klasztor św. Marona w Annaya, gdzie spoczywa św. Charbel Makhlouf, słynący z licznych cudów. Popularne są również sanktuaria w Bzommar, Deir el-Qamar i Kfifan, związane z postaciami świętych libańskich – Rafki i Nimatullaha Al-Hardini.
Liban_pexels-jokassis-6459316
Współczesny Liban zmaga się z poważnymi wyzwaniami: niestabilnością polityczną, kryzysem gospodarczym, ogromnym zadłużeniem i skutkami eksplozji w bejruckim porcie w 2020 roku. W kraju przebywa też ponad milion uchodźców z Syrii, co dodatkowo obciąża system socjalny i infrastrukturę. Mimo to społeczeństwo libańskie zachowuje silne poczucie wspólnoty i dumy narodowej, a Kościół odgrywa istotną rolę w niesieniu pomocy potrzebującym i budowaniu dialogu między religiami.
498 – Doszło do podwójnej elekcji papieża Symmachusa i antypapieża Wawrzyńca.
Pope Symmachus, Artaud de Montor , 1842, Public domain
Papież Symmachus, który zasiadł na Stolicy Piotrowej w roku 498, stanął wobec jednego z najtrudniejszych okresów wczesnego chrześcijaństwa. Jego pontyfikat naznaczony był głębokim podziałem w Kościele i ostrym konfliktem politycznym, który doprowadził do powołania antypapieża. Spór o legalność wyboru Symmachusa ukazał, jak silnie ówczesny Rzym był uzależniony od wpływów świeckich i jak delikatna była równowaga między władzą duchową a polityką.
Po śmierci papieża Anastazego II w 498 roku wybory nowego następcy Piotra przebiegły burzliwie. Część duchowieństwa poparła diakona Symmachusa, inna natomiast – archiprezbitera Wawrzyńca, który został ogłoszony antypapieżem. Obie strony zwróciły się o rozstrzygnięcie do króla Ostrogotów Teodoryka Wielkiego, który, kierując się raczej względami politycznymi niż religijnymi, uznał za prawowitego papieża Symmachusa. Mimo to spór nie ustał – przeciwnicy oskarżali go o nadużycia i próbowali podważyć jego autorytet, co doprowadziło do długotrwałego zamętu w Rzymie.
Misją życiową Symmachusa stała się obrona niezależności Kościoła wobec świeckich władców i zachowanie jedności wspólnoty wiernych. W czasach, gdy cesarskie i królewskie ingerencje w sprawy Kościoła były powszechne, papież dążył do tego, by wybór biskupa Rzymu pozostawał wyłącznie w rękach duchowieństwa. Zabiegał o utrwalenie prymatu Stolicy Apostolskiej i wzmocnienie pozycji papieża jako autorytetu moralnego ponad politycznymi podziałami.
Symmachus przyczynił się również do odbudowy zniszczonych bazylik i dbał o potrzeby ubogich, co podkreślało jego duszpasterski wymiar misji. Choć jego pontyfikat upłynął w cieniu sporów, pamięć o nim przetrwała jako o człowieku, który bronił niezależności Kościoła w jednym z najbardziej burzliwych momentów jego historii.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1917 – Marian Smoluchowski(1872–1917). Polski fizyk, profesor Uniwersytetu Lwowskiego i Jagiellońskiego, członek Akademii Umiejętności. Zasłynął przede wszystkim jako twórca teorii ruchów Browna, współtworząc podstawy fizyki statystycznej obok Alberta Einsteina. Badał również zjawiska kapilarne, lepkość gazów i zachowanie materii w mikroskali. Jego prace miały ogromne znaczenie dla rozwoju mechaniki statystycznej oraz teorii kinetycznej materii. Zmarł nagle w wieku 45 lat, w pełni sił twórczych. Dziś uznawany jest za jednego z najwybitniejszych polskich fizyków.
Marian Smoluchowski, autor nieznany, przed 1917 r., Public domain
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1951–Carlo Sterpi FDP (1874-1951) – urodzony w Gavazzana (Alessandria), zmarł w Tortonie mając 77 lat życia i 48 lat życia zakonnego i 54 lata kapłaństwa. Proces beatyfikacyjny zakończył się 7 września 1989 r. i został ogłoszony czcigodnym.
Święty Alojzy Orione i Sługa Boży Carlo Sterpi ©MDBO
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940– W obozieAuschwitzprzeprowadzono pierwszą masową egzekucję przezrozstrzelanie40 Polaków. Ofiary obozu koncentracyjnego w Auschwitz.
Child survivors of Auschwitz, Alexander Voronzow and others in his group, 1945, Public domain
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP