KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święci Andrzej Dũng Lạc, prezbiter i Towarzysze
Anre Dung Lac, Hoangvantoanajc, 2010, CC BY-SA 4.0
Pierwsi misjonarze chrześcijańscy przybyli do Wietnamu w 1533 roku. Ich działalność jednak nie spotkała się z przychylnością władz. Przez kolejne trzy stulecia chrześcijanie byli surowo prześladowani, wielu z nich zabito. Zwłaszcza za panowania cesarza Minh-Manga, gdy zginęło ich od stu do trzystu tysięcy. W 1988 roku papież Jan Paweł II kanonizował stu siedemnastu męczenników z lat 1745–1862: 96 Wietnamczyków, 11 Hiszpanów i 10 Francuzów, wśród nich biskupów, księży, katechetów i ludzi świeckich, którzy za wiarę zostali aresztowani, torturowani i straceni. W tej grupie są m.in. ksiądz Andrzej Dung-Lac, seminarzysta Tomasz Tran Van-Thieu, katecheta Emanuel le Van-Phung, Agnieszka Le Thi Thanh wspierająca misjonarzy, hiszpański biskup Ignacio Delgado oraz dominikanie Wincenty Pham Hiêu Liêm i Hiacynt Casteñeda, a także sędzia Dominik Pham Trong Kham ze swoim synem Łukaszem Pham Trong Thìn – wszyscy ponieśli śmierć męczeńską i dziś są czczeni jako patroni różnych grup w Kościele
Wspomnienie dowolne – Święty Protazy, biskup
Crypt of bishop Ambrose and two marthyrs, Saints Gervase and Protase. Basilica of Sant’Ambrogio, Milan, BáthoryPéter, 2008, CC BY-SA 4.0, CC BY-SA 3.0, CC BY-SA 2.5, CC BY-SA 2.0
Święty Protazy zapisał się w dziejach Kościoła jako ósmy z kolei biskup Mediolanu – a zarazem ósmy święty w tym zaszczytnym gronie. Taka ciągłość świętości wśród pasterzy jednej diecezji była zjawiskiem wyjątkowym i świadczy o głębokiej wierze tamtejszej wspólnoty. Posługę biskupią pełnił przez około ćwierć wieku, w czasach pełnych napięć doktrynalnych i politycznych, gdy spory ariańskie dzieliły Kościół i społeczeństwo.
Protazy był znany ze swojej prawości i odwagi w obronie czystej nauki chrześcijańskiej. Historyczne zapisy wskazują, że utrzymywał przyjacielskie relacje ze św. Atanazym z Aleksandrii – jednym z najgorliwszych obrońców wiary w boskość Chrystusa. To właśnie Atanazy wspomina o spotkaniu z biskupem Mediolanu podczas swojej podróży do cesarza Konstancjusza, a także o ich wspólnym udziale w synodzie w Sardyce w roku 343. Wydaje się, że Protazy nie tylko udzielił gościny prześladowanemu patriarsze, lecz także otwarcie stanął po jego stronie wobec przeciwników szerzących błędy arianizmu.
Misją życiową świętego Protazego była zatem obrona prawdziwej wiary i troska o jedność Kościoła w czasach, gdy herezje próbowały rozbić jego fundamenty. Jego wierność nauce Chrystusa, męstwo i duchowe wsparcie dla prześladowanych biskupów sprawiły, że zapamiętano go jako pasterza wiernego prawdzie.
Święty Protazy odszedł do Pana około 24 listopada 356 roku. Spoczął w mediolańskim kościele św. Wiktora al Corpo, gdzie czczono go jako wzór gorliwości i pasterza, który potrafił łączyć łagodność serca z niezłomnością wiary.
Wspomnienie dowolne – Święte Flora i Maria, dziewice i męczennice z Kordoby
Cordoba Cathedral, main altar, painting of Santa Flora, Harvey Barrison, 2015, CC BY-SA 4.0
Święte Flora i Maria należą do grupy chrześcijańskich męczennic, które oddały życie za wiarę w opanowanej przez Maurów Hiszpanii w IX wieku. Ich śmierć miała miejsce w 851 roku, w czasie nasilających się prześladowań chrześcijan, oskarżanych o bluźnierstwo i apostazję wobec islamu. Ich życie i męczeństwo zostało skrupulatnie opisane przez św. Eulogiusza, arcybiskupa Toledo, kronikarza tych dramatycznych wydarzeń.
Flora pochodziła z rodziny mieszanej religijnie – matka była chrześcijanką, ojciec muzułmaninem. Pomimo obowiązującego prawa, które narzucało dzieciom mieszanych małżeństw islam, Flora została wychowana w wierze katolickiej. Już jako młoda dziewczyna podjęła śluby dziewictwa i starała się żyć w ukryciu, chroniąc swoją wiarę przed wpływem muzułmańskiego brata. Mimo ucieczek i lat spędzonych w ukryciu, Flora powróciła do Kordoby z determinacją, by publicznie wyznać wiarę.
Maria także pochodziła z rodziny mieszanej. Doświadczenie utraty matki i męczeńska śmierć brata Walabonsusa głęboko wpłynęły na jej duchowość. Spotkanie z Florą umocniło jej postanowienie życia w całkowitej wierności Chrystusowi. Obie kobiety świadomie zdecydowały się na publiczną obronę wiary, stając przed sędzią muzułmańskim i odrzucając propozycje wyrzeczenia się chrześcijaństwa.
Misją życiową Flory i Marii była niezłomna wierność Bogu oraz dawanie świadectwa prawdzie Ewangelii nawet w obliczu śmierci. Ich męczeństwo stało się przykładem odwagi, duchowej siły i miłości do Chrystusa. Zostały ścięte na placu przed pałacem kalifa, a ich relikwie przechowano w bazylice św. Acisclo w Kordobie (dziś bazylika San Pedro). Historia ich życia pokazuje, że autentyczna wiara wymaga odwagi, poświęcenia i gotowości do oddania życia w obronie wartości duchowych.
Święte Flora i Maria pozostają symbolem niezłomnego świadectwa wiary i inspiracją dla wszystkich pragnących żyć w wierności Bogu mimo przeciwności losu.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Maria Anna Sala, dziewica
Chapel for Maria Anna Sala, Chiesa Parrocchiale di Brivio Church of Brivio (Italy), Alizée Vandermolen, 2018, CC BY-SA 4.0
Błogosławiona Maria Anna Sala urodziła się 21 kwietnia 1829 roku w Brivio, w pobliżu jeziora Como. Już od najmłodszych lat wyróżniała się pragnieniem służenia Bogu i ludziom. Po ukończeniu szkoły w Vimercale, prowadzonej przez młode zgromadzenie marcelinek, podjęła naukę w kierunku nauczycielskim. Przez pewien czas pozostała w domu rodzinnym, opiekując się chorą matką i wspierając ojca w trudnych chwilach, co ukazywało jej wrażliwe serce i poczucie obowiązku.
Wstępując do zgromadzenia sióstr marcelinek w Mediolanie, Maria Anna szybko stała się filarem zakonu, oddając się całkowicie pracy wychowawczej. Pracowała jako nauczycielka i katechetka w Cernusco, Genui i Mediolanie, zdobywając uznanie za cierpliwość, wyrozumiałość i głęboką wiarę. Jej misją życiową było kształtowanie młodych serc, przekazywanie wartości chrześcijańskich i prowadzenie dzieci ku Bogu przez naukę i przykład własnego życia.
Pod koniec życia ciężka choroba nowotworowa uniemożliwiła jej dalszą pracę w szkole, lecz Maria Anna nie zrezygnowała z apostolstwa – zamieniła aktywną posługę na cierpienie ofiarowane Bogu. W ostatnich latach życia dawała dowody heroicznej cierpliwości, pokory i pełnego posłuszeństwa, nie wypowiadając ani słowa skargi, nawet w obliczu ogromnych bólów. Zmarła 24 listopada 1891 roku, pozostawiając po sobie świadectwo życia całkowicie oddanego Bogu i ludziom.
Jej świętość i przykład zostały dostrzeżone przez współczesnych, a św. Jan Paweł II beatyfikował ją w Rzymie 26 października 1980 roku, uznając jej życie za wzór gorliwości w wychowywaniu młodego pokolenia oraz w wiernej służbie Chrystusowi.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
496–Anastazy IIzostał wybrany napapieża.
Pope Anastasius III, Artaud de Montor , 1842, Public domain
Anastazy II objął Stolicę Piotrową w 496 roku, w czasach, gdy Kościół chrześcijański był podzielony zarówno wewnętrznie, jak i na tle politycznym. Jego pontyfikat przypadał na okres, kiedy zachodnie Cesarstwo Rzymskie chyliło się ku upadkowi, a w Kościele panowały spory dotyczące jedności z patriarchą Konstantynopola oraz wpływów cesarskich.
Najważniejszym celem Anastazego II było budowanie mostów porozumienia między zwaśnionymi stronami. W duchu chrześcijańskiej pokory starał się pogodzić Kościół zachodni z Kościołem wschodnim, łagodząc napięcia powstałe po sporach o naturę chrystologii i legitymację papieską w regionie. Pomimo krytyki i nieufności ze strony niektórych konserwatywnych duchownych w Rzymie, Anastazy II wykazywał konsekwentną determinację, aby kierować Kościołem w stronę pojednania i dialogu.
Jego misja życiowa koncentrowała się na utrzymaniu jedności Kościoła i zapewnieniu, aby chrześcijaństwo mogło przetrwać w burzliwych czasach politycznych i społecznych. Anastazy II był papieżem, który wierzył, że autentyczna siła Kościoła tkwi w zgromadzeniu wiernych wokół wspólnych wartości i w łagodzeniu podziałów, które zagrażały jego stabilności. Choć pontyfikat Anastazego II trwał krótko, jego starania o pokój i jedność pozostawiły ślad w historii papieskiej dyplomacji i duchowej troski o Kościół.
642–Teodor Izostał wybrany na papieża.
Pope Theodore I, Artaud de Montor , 1842, Public domain
Teodor I objął Stolicę Piotrową w 642 roku, w okresie pełnym wyzwań dla Kościoła wschodniego i zachodniego. Jego pontyfikat przypadł na czas sporów doktrynalnych związanych z monoteletyzmem – próbą pogodzenia sprzecznych poglądów na temat woli Chrystusa. Papież Teodor I, wychodząc od głębokiego poczucia odpowiedzialności za nauczanie Kościoła, poświęcił swoją misję życiową obronie ortodoksyjnej wiary i utrzymaniu jedności wspólnot chrześcijańskich.
Jednym z jego kluczowych działań było stanowcze sprzeciwienie się herezjom, które mogły podważyć autorytet Kościoła rzymskiego i zagrażały spójności doktrynalnej. W tym celu utrzymywał kontakt z patriarchami Konstantynopola i Aleksandrii, wysyłając listy i wysłanników w celu wyjaśnienia nauki Kościoła i umocnienia zgody. Ponadto papież Teodor I wykazywał dużą troskę o Kościół lokalny, wspierając biskupów i klasztory oraz dbając o sprawiedliwe zarządzanie dobrami kościelnymi.
Misja życiowa Teodora I koncentrowała się na tym, by Kościół nie ulegał podziałom ani wpływom politycznym, które mogłyby osłabić jego duchową i moralną autorytet. Papież traktował swoją rolę jako strażnika tradycji apostolskiej, łącząc mądrość teologiczną z praktyczną dbałością o porządek i pokój wśród wiernych. Jego pontyfikat, choć relatywnie krótki, pozostawił trwały ślad w historii Kościoła, zwłaszcza w dziedzinie obrony ortodoksji i utrzymania jedności chrześcijaństwa w trudnych czasach.
1848–Wiosna Ludów: papieżPius IXzostał zmuszony do opuszczeniaRepubliki Rzymskieji udał wygnanie doGaety.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Zdjęcie portretowe pisarza Karola Bunscha, Adam Bunsch, 2015, CC BY 3.0
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
2020 Lucjan Deniziak (1926-2020). Major Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej i Narodowego Zjednoczenia Wojskowego (NZW). Aresztowany w 1947 roku przez komunistyczne władze, skazany na 8 lat więzienia. Po wyjściu na wolność zamieszkał w Lidzbarku Warmińskim, gdzie aktywnie działał na rzecz upamiętniania żołnierzy podziemia antykomunistycznego. W 2018 roku odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 2020 roku – Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości oraz Medalem Pro Bono Poloniae.
RadioMaryja.pl; fot. arch. PAP/Tomasz Waszczuk
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP