KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza, dziewica
Bł Ftanciszka Siedliska, obraz ołtarzowy Żdżary. Zkoty, 2016, CC BY-SA 4.0
Błogosławiona Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza, znana przed wstąpieniem do zakonu jako Franciszka Siedliska, przyszła na świat 12 listopada 1842 roku w Roszkowej Woli koło Rawy Mazowieckiej. Wychowana w dostatnim domu, w którym jednak brakowało ducha wiary, od najmłodszych lat odczuwała w sercu głębokie pragnienie życia poświęconego Bogu. Mimo sprzeciwu ojca, który marzył dla niej o karierze artystycznej, Franciszka już jako dziecko marzyła o klasztorze. Cierpienie fizyczne, spowodowane przewlekłą chorobą kręgosłupa, tylko umocniło jej wewnętrzne przekonanie, że jej powołaniem jest służba Bogu i ludziom.
Pod duchową opieką ojca Leandra Lendziana odkryła swoje zadanie życiowe – stworzyć wspólnotę, która będzie żyła duchem Nazaretu: prostotą, modlitwą i oddaniem rodzinie. Po śmierci ojca, w 1870 roku, mogła wreszcie w pełni poświęcić się temu dziełu. W Rzymie, po uzyskaniu błogosławieństwa papieża Piusa IX, założyła Zgromadzenie Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu – popularnie zwane nazaretankami. Sama przyjęła imię Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza.
Jej misją było duchowe i moralne odrodzenie rodzin oraz troska o wychowanie młodego pokolenia w wierze. Siostry, które prowadziła, otaczały opieką dzieci, samotne matki, ubogich i chorych, niosąc pomoc nie tylko duchową, ale i materialną. W 1885 roku błogosławiona z wielką odwagą wysłała siostry do Ameryki, aby wspierały tam polskich emigrantów. Ich obecność była dla rodaków za oceanem znakiem, że Kościół i Ojczyzna o nich pamiętają.
Błogosławiona Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza zmarła 21 listopada 1902 roku w Rzymie, pozostawiając po sobie „Dziennik duchowy”, świadectwo głębokiej wiary i pokory. Beatyfikowana przez św. Jana Pawła II w 1989 roku, do dziś pozostaje wzorem kobiety, która swoje cierpienie i talenty przemieniła w dzieło miłości wobec Boga i ludzi – misję troski o rodzinę, będącą „małym Nazaretem” w sercu świata.
Wspomnienie dowolne – Święta Katarzyna Aleksandryjska, dziewica i męczennica
St. Catherine of Alexandria, Julie Mihes, od 1800 do 1825, Public domain
Święta Katarzyna Aleksandryjska, żyła na przełomie III i IV wieku. Złożyła ślub całkowitej czystości i odmówiła oddania czci pogańskim bogom podczas prześladowań za cesarza Dioklecjana. Postawiono ją przed sądem, oskarżało ją około pięćdziesięciu filozofów, z którymi w dyskusji zwyciężyła i wielu z nich nawróciła. Rozgniewany władca skazał ją na tortury m.in. biczowanie, głodzenie, miażdżenie kołem, które według legendy cudownie rozpadło się w rękach kata, a widok jej męstwa przekonał wielu żołnierzy do wiary. Ostatecznie została ścięta między rokiem 307 a 312, a jej relikwie przeniesiono na Górę Synaj, gdzie w VI wieku cesarz Justynian wzniósł klasztor i kościół. Jej kult szybko rozprzestrzenił się w całym kościele.
Wspomnienie dowolne – Błogosławieni Ludwik i Maria BeltrameQuattrocchi, małżonkowie, rodzice św. Teresy od Dzieciątka Jezus
Portrait of Luigi Beltrame Quattrocchi and Maria Corsin, autor nieznany, 1905, Public domain
Błogosławieni Ludwik (Alojzy) i Maria Beltrame Quattrocchi to pierwsze małżeństwo wyniesione wspólnie na ołtarze. Ich beatyfikacja, dokonana 21 października 2001 roku przez św. Jana Pawła II, stała się potwierdzeniem, że sakrament małżeństwa może być prawdziwą drogą do świętości. Papież ukazał w ich życiu przykład wiary zakorzenionej w codzienności, wierności i miłości, które przetrwały próby XX wieku.
Ludwik urodził się w 1880 roku w Katanii. Był prawnikiem, człowiekiem uczciwym, odpowiedzialnym i głęboko wierzącym. Mimo wysokich stanowisk w administracji państwowej, stronił od polityki, koncentrując się na pracy zawodowej i apostolstwie świeckich. Każdego dnia uczestniczył we Mszy Świętej i prowadził rodzinę do wspólnej modlitwy. Jego życie było cichym świadectwem wiary – wielu dzięki niemu powróciło do Boga.
Maria, z domu Corsini, urodziła się w 1884 roku we Florencji. Wykształcona, wrażliwa i utalentowana literacko, poświęciła swoje życie rodzinie, wychowaniu dzieci i służbie innym. Jako matka i działaczka katolicka pisała o duchowości rodziny i o roli matki w świecie pozbawionym wartości. W obliczu zagrożenia życia podczas czwartej ciąży z odwagą odrzuciła propozycję aborcji, powierzając siebie i dziecko opiece Matki Bożej. Córka Enrichetta przyszła na świat zdrowa – ten moment stał się dla małżonków znakiem Bożej opieki.
Ich małżeństwo było szkołą wiary, nadziei i miłości. Wspólnie wychowali czworo dzieci, z których troje wybrało życie zakonne. Działali w Akcji Katolickiej, organizacjach charytatywnych i wspólnotach rodzinnych, starając się szerzyć ideał chrześcijańskiego domu – miejsca modlitwy, pracy i wzajemnego wsparcia.
Misją życia Ludwika i Marii była świętość poprzez miłość małżeńską. Uczyli, że rodzina, oparta na Bogu, może stać się „domowym Kościołem”, źródłem dobra dla świata. Ich przykład pokazuje, że heroizm nie zawsze wyraża się w wielkich czynach, lecz w codziennym ofiarowaniu siebie dla współmałżonka, dzieci i bliźnich.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Elżbieta z Reute, zwana Dobrą
Figur der Guten Beth von Reute, Photo: Andreas Praefcke, 2005, Public domain
Błogosławiona Elżbieta z Reute, nazywana często „Dobrą Elżbietą”, przyszła na świat 25 listopada 1386 roku w Waldsee w Górnej Szwabii. Wychowana w religijnej rodzinie, od najmłodszych lat odznaczała się głęboką wiarą i szczególnym nabożeństwem do męki Chrystusa. Matka, opowiadając jej historie ewangeliczne, zaszczepiła w niej pragnienie życia oddanego Bogu. W wieku czternastu lat Elżbieta wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, chcąc iść śladem ubóstwa i prostoty Biedaczyny z Asyżu. Dzięki duchowemu kierownictwu swojego spowiednika, Konrada Kügelina, w 1403 roku wraz z kilkoma tercjarkami założyła wspólnotę w Reute – pierwszą tego typu wspólnotę franciszkańską w Niemczech. Ich dom stał się miejscem modlitwy, ciszy i pracy, gdzie Elżbieta pełniła najskromniejsze obowiązki, widząc w nich sposób służenia Bogu.
Jej misją życiową była miłość – wyrażana w pokornej pracy, modlitwie i trosce o innych. W klasztorze słynęła z serdeczności wobec gości oraz pomocy ubogim, którzy przychodzili prosić o wsparcie. Elżbieta szczególnie czciła Eucharystię – przez ostatnich dwanaście lat życia żywiła się wyłącznie Komunią Świętą, co świadczyło o jej głębokiej więzi z Chrystusem.Bóg obdarzył ją także nadzwyczajnymi łaskami: stygmatami, wizjami i darem proroctwa. Przewidziała m.in. wybór papieża Marcina V i zakończenie Wielkiej Schizmy Zachodniej.
Choć doświadczała cierpienia, przyjmowała je z pokorą i wdzięcznością, ofiarując je za Kościół i świat. Elżbieta zmarła 25 listopada 1420 roku, w dniu swoich 34. urodzin. Została pochowana w Reute, gdzie do dziś otacza ją żywy kult. Jej świętość – potwierdzona przez papieża Klemensa XIII w 1766 roku – pozostaje wzorem życia pełnego prostoty, służby i nieustannego zjednoczenia z Chrystusem. Jej życie pokazuje, że świętość rodzi się w codzienności przeżywanej z miłością, a „dobroć” – ta cicha, ofiarna i pokorna – może stać się najpiękniejszym świadectwem Ewangelii.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1975 –Surinam – Święto Niepodległości
Surinam, najmniejsze państwo Ameryki Południowej, położony na północno-wschodnim wybrzeżu kontynentu, stanowi niezwykłą mozaikę kultur, języków i religii. Jego historia to opowieść o kolonialnych wpływach, walce o niepodległość i nieustannym poszukiwaniu tożsamości narodowej.
Surinam_pexels-pablo-g-486657538-16108620
Pierwotnie zamieszkiwany przez plemiona Indian Arawaków i Karaibów, teren dzisiejszego Surinamu został skolonizowany przez Holendrów w XVII wieku, po krótkim okresie angielskiego panowania. W 1667 roku, na mocy traktatu w Bredzie, Anglicy oddali Surinam Niderlandom w zamian za Nowy Amsterdam — dzisiejszy Nowy Jork. Przez kolejne stulecia kraj funkcjonował jako plantacja kolonialna, oparta na pracy afrykańskich niewolników, a po ich wyzwoleniu — kontraktowych robotników sprowadzanych z Indii, Chin i Jawy. Ta różnorodność etniczna do dziś kształtuje społeczeństwo Surinamu.
W 1954 roku Surinam uzyskał status autonomicznej części Królestwa Niderlandów, a pełną niepodległość ogłoszono 25 listopada 1975 roku — dzień ten do dziś obchodzony jest jako najważniejsze święto państwowe, upamiętniające narodziny suwerennego państwa. Wspomnienie to jednoczy mieszkańców mimo różnic kulturowych i religijnych.
Surinam liczy około 620 tysięcy mieszkańców. Społeczeństwo jest wyjątkowo zróżnicowane: stanowią je potomkowie Hindusów (około 27%), Kreoli (16%), Jawajczyków (14%), ludność pochodzenia afrykańskiego, chińskiego i rdzenni Indianie. Różnorodność ta odzwierciedla się także w religii. Dominującą wiarą jest chrześcijaństwo (około 52%), z czego katolicy stanowią około 23%, a protestanci 29%. Hinduiści to ok. 23% ludności, muzułmanie – 15%, a pozostałą część stanowią wyznawcy tradycyjnych religii afrykańskich i rdzennych.
Pierwsi katoliccy misjonarze przybyli do Surinamu w XVII wieku, lecz ich działalność napotykała na trudności w okresie kolonialnym, gdy religią dominującą był protestantyzm reformowany. Dopiero w XIX wieku misje katolickie rozwinęły się na większą skalę dzięki jezuitom i redemptorystom, którzy zakładali szkoły, sierocińce i parafie wśród ubogiej ludności.
Surinam_pexels-e-go-studios-1979507-6673095
W 1817 roku utworzono prefekturę apostolską, przekształconą później w diecezję Paramaribo, która do dziś obejmuje całe terytorium kraju. Obecnie Surinam posiada jedną diecezję – Paramaribo, należącą do metropolii Port of Spain (Trynidad i Tobago). Katedra Najświętszego Odkupiciela w Paramaribo, zbudowana w całości z drewna, należy do największych drewnianych świątyń na świecie i stanowi najważniejsze sanktuarium katolickie kraju. To tam odbywają się główne uroczystości religijne, zwłaszcza w czasie Bożego Narodzenia i święta Niepokalanego Poczęcia.
Choć Surinam cieszy się stabilnością polityczną, boryka się z poważnymi wyzwaniami gospodarczymi. Spadek wartości dolara surinamskiego, inflacja i korupcja osłabiają zaufanie społeczne. Wiele osób emigruje do Holandii w poszukiwaniu pracy i lepszych warunków życia. Kraj stara się jednak rozwijać sektor energetyczny i turystykę ekologiczną, wykorzystując swoje ogromne bogactwa naturalne — lasy tropikalne, złoto i boksyt.
Dzisiejszy Surinam jest przykładem kraju, w którym wiele kultur i religii współistnieje w zadziwiającej harmonii. Mieszkańcy obchodzą wspólnie zarówno święta chrześcijańskie, jak i hinduistyczne czy muzułmańskie. W sercu tej różnorodności tkwi duch tolerancji i pokojowego współżycia, który stał się jednym z największych bogactw tego małego, ale niezwykle barwnego państwa.
311 – Prześladowania chrześcijan: w Aleksandrii w Egipcie zabito biskupa Piotra i jego towarzyszy.
1491 – Rekonkwista: rozpoczęło się oblężenie Grenady, ostatniej arabskiej twierdzy w Hiszpanii.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1990 – Siostra Maria Irena – Irena Lipińska PSMC (1935–1990) – urodzona w Wrząca, zmarła w Bostonie mając 55 lat życia i 36 lat profesji zakonnej.
2003 – Siostra Maria Ludniła – Gertruda Jagodzińska PSMC (1917-2003) – urodzona w Pigża, zmarła w Otwocku mając 86 lat życia i 54 lata profesji zakonnej.
2020 – Siostra Maria Dominika – Eugenia Genowefa Frajer PSMC (1932–2020) – urodzona w Zduńskiej Woli, zmarła w Otwocku mając 88 lat życia i 62 lata profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
2024 – Józef Falkowski (1928 – 2024) – kapitan Wojska Polskiego i żołnierz wyklęty działający po II wojnie światowej przeciw komunistycznemu reżimowi. Aktywnie uczestniczył w organizacyjnych i dokumentacyjnych inicjatywach, mających na celu upamiętnienie i wsparcie byłych członków podziemia niepodległościowego. Pełnił m.in. funkcję wiceprezesa organizacji skupiających żołnierzy wyklętych. Za swoje życie poświęcone patriotyzmowi został uhonorowany wieloma wyróżnieniami. Zmarł 25 listopada 2024, pozostawiając po sobie dziedzictwo determinacji i niezłomności.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP