KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Leonard z Porto Maurizio, prezbiter
Ritratto di S.Leonardo da Porto Maurizio , autor nieznany, około 1750, Public domain
Święty Leonard z Porto Maurizio, urodzony jako Piotr Hieronim Casanuova w 1676 roku w Ligurii, już od dzieciństwa wyróżniał się głęboką pobożnością i pragnieniem służby Bogu. Po wstąpieniu do zakonu Braci Mniejszych Reformatów przyjął imię Leonard i został kapłanem. Choć planował wyjazd na misje do Chin, choroba zmusiła go do pozostania we Włoszech. Wtedy złożył Maryi obietnicę, że jeśli odzyska zdrowie, całe życie poświęci misjom wśród rodaków.
Ta obietnica stała się jego życiową misją – przez ponad czterdzieści lat przemierzał Włochy jako kaznodzieja i spowiednik, głosząc proste, a zarazem głęboko duchowe nauki. Pragnął odnowy moralnej narodu i prowadził ludzi do Boga poprzez modlitwę, pokutę i Eucharystię. Nazywano go „apostołem Włoch”, ponieważ jego słowo trafiało do serc wszystkich – od prostych wieśniaków po uczonych i duchownych.
Święty Leonard szczególnie szerzył nabożeństwo Drogi Krzyżowej, dzięki czemu powstało aż 576 takich dróg, w tym w rzymskim Koloseum. Propagował także kult Imienia Jezus, modlitwę „Trzy Zdrowaś Maryjo” i częste przyjmowanie Komunii Świętej. Jego dewiza życiowa – „Nigdy nic przeciw Bogu, nigdy nic bez Boga, nigdy nic nie dla Boga” – streszczała jego duchową postawę całkowitego oddania Stwórcy.
Zmarł w Rzymie 25 listopada 1751 roku. Pozostawił po sobie liczne pisma i przykład wiary, który inspirował kolejne pokolenia misjonarzy. Pius XI ogłosił go patronem misji ludowych, a Kościół wspomina go jako człowieka, który całe życie przemienił w modlitwę i głoszenie miłości Bożej.
Wspomnienie dowolne – Święty Sylwester Guzzolini, opat
Święty Sylwester Guzzolini urodził się około 1177 roku w Osimo niedaleko Ankony. Pochodził z zamożnej rodziny, a jego ojciec planował dla niego karierę prawniczą. Sylwester jednak już w młodości odkrył w sobie głębokie powołanie religijne i zamiast prawa wybrał studia teologiczne. Decyzja ta sprowadziła na niego gniew ojca, który przez dziesięć lat nie chciał się z nim porozumieć. Mimo to Sylwester wytrwale dążył do celu i przyjął święcenia kapłańskie.
Jako kanonik w Osimo odznaczał się gorliwością i zapałem duszpasterskim, co nie zawsze spotykało się ze zrozumieniem przełożonych. Około pięćdziesiątego roku życia doznał głębokiego wstrząsu duchowego – widok rozkładającego się ciała przypomniał mu o kruchości życia i marności dóbr ziemskich. Od tego momentu jego misją życiową stało się całkowite oddanie Bogu w modlitwie, pokucie i samotności.
Sylwester udał się do pustelni Grotta Fucile, gdzie prowadził surowe życie modlitwy i umartwienia. Z czasem dołączyli do niego uczniowie, pragnący naśladować jego duchową drogę. Dla tej wspólnoty założył klasztor na Monte Fano pod Fabriano. Tam powstał zakon sylwestrynów, oparty na Regule św. Benedykta, którą Sylwester przyjął po mistycznej wizji. Zgromadzenie to miało łączyć kontemplację z pracą i prostotą życia, w duchu posłuszeństwa, pokory i umiłowania Eucharystii.
Sylwester zasłynął jako pokorny kaznodzieja i człowiek głębokiej modlitwy. Swoim przykładem uczył, że prawdziwa świętość rodzi się z ciszy i całkowitego zawierzenia Bogu. Zmarł 26 listopada 1267 roku, pozostawiając po sobie wspólnotę, która przez wieki niosła jego duchowe dziedzictwo. Jego życie pokazuje, że nawet w samotności można stać się przewodnikiem dla innych, jeśli serce pozostaje wierne Bogu.
Wspomnienie dowolne – Święty Jan Berchmans, zakonnik
Portrait of the Jesuit Jan Berchmans, Boetius Adams Bolswert, Flemish, około 1621, Public domain
Święty Jan Berchmans urodził się 13 marca 1599 roku w Diest, w dzisiejszej Belgii, w ubogiej, lecz głęboko wierzącej rodzinie. Od najmłodszych lat wyróżniał się pobożnością, skromnością i gorliwością w nauce. Pomimo trudności materialnych i śmierci matki, dzięki pomocy życzliwych duchownych mógł kontynuować edukację w nowo utworzonym Kolegium Jezuitów w Mechelen. Tam zrodziło się jego powołanie zakonne.
W 1618 roku wstąpił do nowicjatu jezuitów, a wkrótce potem został skierowany na studia do Rzymu. Choć był młody, zdobył uznanie przełożonych dzięki niezwykłej pilności, posłuszeństwu i wewnętrznej czystości. Jego duchowość opierała się na zasadzie, że świętość rodzi się w codziennych obowiązkach. Starał się więc każdą, nawet najmniejszą rzecz wykonywać z miłości do Boga. Jego życiową misją było pokazanie, że do świętości można dojść nie przez wielkie czyny, lecz przez wierność w małych sprawach.
Jan był znany z łagodności i radosnego usposobienia. W modlitwie odnajdywał siłę, szczególnie w kulcie Eucharystii i w miłości do Matki Bożej. Kierował się prostymi, a zarazem głębokimi zasadami: „Mało mówić, dużo czynić”, „Wielce sobie ważyć drobne sprawy” oraz „Myśl, żebyś Panu Bogu się podobał, a Pan Bóg o tobie myśleć będzie”.
Zmarł 13 sierpnia 1621 roku w wieku zaledwie 22 lat, trzymając w dłoniach różaniec, krzyż i regułę zakonną. Choć nie zdążył zostać kapłanem, jego przykład młodzieńczej czystości, pokory i wytrwałości stał się inspiracją dla wielu. Kościół wyniósł go na ołtarze jako wzór dla studentów i ministrantów, a jego życie do dziś przypomina, że świętość nie wymaga wielkich cudów – wystarczy wierne serce i codzienna miłość do Boga.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Poncjusz, opat
Błogosławiony Poncjusz pochodził ze szlachetnego sabaudzkiego rodu z Faucigny. Już jako dwudziestoletni młodzieniec wybrał drogę duchową i wstąpił do wspólnoty kanoników regularnych w klasztorze Najświętszej Maryi Panny od Obfitości w Abondance. Od początku wyróżniał się gorliwością, umiłowaniem modlitwy i pragnieniem życia według zasad czysto ewangelicznych. Jego postawa sprawiła, że stał się wzorem zakonnika i zwolennikiem przyjęcia Reguły św. Augustyna, którą uznał za fundament autentycznego życia wspólnotowego.
Gdy liczba braci wzrosła, Poncjusz został wybrany przełożonym grupy zakonników, którzy w 1144 roku założyli nowy klasztor w Sixt. Jego mądrość, łagodność i duchowe rozeznanie sprawiły, że jedenaście lat później, gdy papież Hadrian IV zatwierdził powstanie opactwa, Poncjusz został jego pierwszym opatem. To właśnie w Sixt w pełni rozwinęła się jego misja życiowa – budowanie wspólnoty opartej na modlitwie, jedności i wzajemnym zaufaniu. Dążył do tego, by klasztory nie były miejscem odosobnienia, lecz duchowego światła dla okolicznych wiernych.
Zainspirowany duchem św. Augustyna, zachęcał innych opatów do tworzenia kongregacji kanoników, łączącej wspólnoty w duchowej współpracy i wspólnym dążeniu do doskonałości. W 1173 roku powrócił do Abondance, gdzie również został opatem. Kilka lat później, w geście głębokiej pokory, zrzekł się wszelkich zaszczytów i powrócił do Sixt, by żyć jak zwykły brat zakonny.
Zmarł 26 listopada 1178 roku, pozostawiając po sobie przykład człowieka, który potrafił połączyć duchowe przywództwo z pokorą i prostotą serca. Jego kult, początkowo lokalny, rozszerzył się dzięki staraniom św. Franciszka Salezego. W 1896 roku papież Leon XIII ogłosił Poncjusza błogosławionym. Jego życie pokazuje, że prawdziwa wielkość w oczach Boga rodzi się z cichej służby i pokornego oddania.
Wspomnienie dowolne – Święty Konrad, biskup Konstancji
Missale Constantiense, Augsburg, Hans Burgkmair the Elder, 1505, Public domain
Święty Konrad, urodzony około 900 roku w Altdorfie w Badenii-Wirtembergii, pochodził z możnego rodu Welfów. Od młodości wyróżniał się pobożnością i umiłowaniem nauki, które rozwijał w szkole katedralnej w Konstancji. Po jej ukończeniu został prepozytem kapituły, a w 934 roku objął urząd biskupa Konstancji. Jego życie odtąd stało się nieustanną służbą Bogu i ludziom – w duchu pokory, miłosierdzia i troski o duchowe oraz materialne potrzeby wiernych.
Konrad, dysponując znacznym majątkiem odziedziczonym po ojcu, hojnie wspierał dzieła miłosierdzia. Fundował kościoły, klasztory i szpitale – m.in. szpital w Kreuzlingen, który wyposażył w relikwię Krzyża Świętego przywiezioną z Jerozolimy. Jego działalność była wyrazem głębokiego przekonania, że władza i bogactwo mają sens jedynie wtedy, gdy służą innym. Trzykrotnie pielgrzymował do Ziemi Świętej, odwiedzał również Rzym, zyskując opinię człowieka wiary czynnej i wytrwałej. Misją życiową św. Konrada było szerzenie wiary poprzez przykład osobistej pokory, ufności w Opatrzność i bezinteresowną troskę o potrzebujących.
Jako biskup unikał angażowania się w spory polityczne, pragnąc, by Kościół pozostał miejscem pokoju i modlitwy. Towarzyszył cesarzowi Ottonowi I w wyprawach do Włoch, lecz nawet wśród obowiązków dyplomatycznych zachowywał ducha modlitwy i prostoty. Zmarł 26 listopada 975 roku w drodze do Rzymu, a jego ciało złożono w kościele św. Maurycego w Konstancji.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Jakub Alberione, prezbiter, założyciel Paulistów
Portraits of Giacomo Alberione, Judgefloro, 2016, Public domain
akub Alberione urodził się 4 kwietnia 1884 roku we włoskiej miejscowości San Lorenzo di Fossano w rodzinie głęboko wierzącej. Mając szesnaście lat rozpoczął naukę w seminarium w Albie. Podczas nocnej adoracji Najświętszego Sakramentu doświadczył światła co powinien robić w przyszłości. . W 1907 roku przyjął święcenia kapłańskie, siedem lat później otworzył szkołę drukarską i powołał Towarzystwo św. Pawła, którego członkowie głoszą Ewangelię za pomocą prasy i wydawnictw. Wkrótce zainicjował też żeńskie wspólnoty — Uczennice Matki Bożej i Córki św. Pawła, rozwijał apostolstwo poprzez radio, telewizję, film i muzykę. Całe życie pogłębiał swoją więź z Biblią, którą nazywał żywym źródłem Bożego światła i mocy. Zmarł w Rzymie 26 listopada 1971 roku, a 27 kwietnia 2003 papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym, podkreślając jego wizję Kościoła otwartego na nowoczesne środki komunikacji.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1919 – Początek działalności w parafii św. Stefana w Caorle (Wenecja).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1855 – Adam Mickiewicz (1798-1855). Polski poeta, dramatopisarz, publicysta, filozof, działacz polityczny i mistyk. Uważany za jednego z trzech wieszczów narodowych obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego. Jego twórczość, głęboko osadzona w romantyzmie, miała ogromny wpływ na kształtowanie świadomości narodowej Polaków w XIX wieku. Mickiewicz studiował na Uniwersytecie Wileńskim, gdzie rozpoczął działalność literacką i patriotyczną. Po aresztowaniu przez władze carskie i zesłaniu na Syberię, osiedlił się na stałe we Francji. W 1848 roku udał się do Stambułu, gdzie podjął misję dyplomatyczną w imieniu rządu powstańczego. Tam zmarł nagle w wieku 57 lat. Jego ciało zostało przewiezione do Paryża i pochowane na cmentarzu w podparyskim Montmorency. Do najważniejszych dzieł Mickiewicza należą: „Pan Tadeusz”, „Dziady”, „Sonety krymskie”, „Konrad Wallenrod” oraz „Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego”. Jego twórczość łączyła elementy literackie z politycznymi i filozoficznymi, a także z mistycyzmem, co czyniło ją wyjątkową i ponadczasową.
Portrait of Adam Mickiewicz, Władysław Ciesielski, 1899, Public domain
2018 – Czesław Pawlaczyk Prof. dr hab. (1945–2018). Wybitny polski fizyk, specjalizujący się w fizyce dielektryków oraz joniki ciała stałego. Był emerytowanym profesorem Instytutu Fizyki Molekularnej Polskiej Akademii Nauk (IFM PAN) w Poznaniu. Jego dorobek naukowy obejmuje liczne publikacje dotyczące właściwości fizycznych materiałów dielektrycznych oraz ich zastosowań w różnych dziedzinach technologii. Był również aktywnym działaczem społecznym i politycznym – współzałożycielem i wieloletnim przewodniczącym NSZZ „Solidarność” w IFM PAN. Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1960 – Siostra Maria Francesca da Paola – Rosa Cechetti PSMC (1906-1960) – urodzona w Grottaferrata (Roma), zmarła w Tortonie mając 54 lata życia i 31 lat profesji zakonnej. Była drugą Przełożoną Generalną od 1942 do 1957 r.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP