KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Najświętszej Maryi Panny Loretańskiej
W dniu 10 grudnia Kościół katolicki obchodzi wspomnienie dowolne Najświętszej Maryi Panny Loretańskiej. Papież Franciszek wprowadził je do kalendarza liturgicznego w 2019 roku, aby podkreślić znaczenie sanktuarium w Loreto, które od wieków stanowi jedno z najważniejszych miejsc maryjnych w Europie. Według pobożnej tradycji w Loreto znajduje się Święty Domek, czyli dom Maryi z Nazaretu, w którym Archanioł Gabriel zwiastował Jej narodzenie Syna Bożego. W XIII wieku miał on zostać w cudowny sposób przeniesiony z Ziemi Świętej do Włoch, aby ocalić go przed zniszczeniem. Od tamtej pory Loreto stało się celem licznych pielgrzymek i ośrodkiem żywego kultu maryjnego, a szczególną popularność zyskała Litania loretańska, odmawiana do dziś w kościołach i rodzinach na całym świecie. Najświętsza Maryja Panna Loretańska czczona jest jako patronka rodzin, chorych, podróżnych i lotników, a Święty Domek przypomina wiernym o znaczeniu domu i rodziny jako miejsca obecności Boga. Wspomnienie to jest zaproszeniem, by na nowo powierzać Maryi codzienne troski, prosić o Jej opiekę i uczyć się od Niej otwartości na wolę Bożą.
Madonna di Loreto, Gattodelballoccio, 2010, CC BY-SA 4.0
Wspomnienie dowolne – Święty Grzegorz III, papież
Święty Grzegorz III – papież jedności i obrońca wiary
Pope Gregory III, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Święty Grzegorz III urodził się w 690 roku w Syrii. Jako młody benedyktyn przybył do Rzymu, gdzie wyróżniał się pobożnością, mądrością i niezwykłą elokwencją. Po śmierci papieża Grzegorza II, lud rzymski jednogłośnie wybrał go na jego następcę. Konsekracja odbyła się 18 marca 731 roku, po zatwierdzeniu przez egzarchę Rawenny – był to ostatni przypadek, gdy władca bizantyjski miał wpływ na wybór papieża.
Pontyfikat Grzegorza III był czasem odważnej obrony wiary i jedności Kościoła. Papież sprzeciwił się ikonoklazmowi, czyli niszczeniu świętych obrazów, które szerzyło się w Bizancjum. Na rzymskim synodzie w 731 roku potępił zwolenników cesarza Leona III Izauryjskiego i ogłosił ekskomunikę dla obrazoburców. Jego celem było zachowanie czci dla wizerunków Chrystusa i świętych, które od wieków pomagały wiernym w modlitwie i kontemplacji.
W obliczu zagrożeń politycznych papież wykazał się wielką dalekowzrocznością. Gdy Longobardowie najechali Italię, Grzegorz III zacieśnił więzy z państwem Franków, mianując Karola Młota konsulem Rzymu. Ten krok zapoczątkował historyczne zbliżenie papiestwa i monarchii frankijskiej, które w przyszłości doprowadziło do powstania chrześcijańskiego imperium Karola Wielkiego.
Jednocześnie Grzegorz III rozwijał działalność misyjną. Udzielił błogosławieństwa i pełnomocnictw św. Bonifacemu w jego misjach na ziemiach niemieckich, a także wspierał ewangelizację Anglii i północnej Europy. Widząc w chrystianizacji ludów pogańskich drogę do duchowej jedności kontynentu, uczynił z niej jeden z głównych celów swego pontyfikatu.
Papież dbał również o rozwój życia zakonnego i odnowę liturgii. W Rzymie wznosił i odnawiał świątynie, a także umacniał mury miasta, by chronić je przed najazdami. Zmarł 27 lub 28 listopada 741 roku, pozostawiając po sobie pamięć pasterza mądrego, odważnego i zatroskanego o duchowe dobro Kościoła.
Misją życiową św. Grzegorza III było obrona prawdziwej wiary, budowanie jedności chrześcijaństwa oraz wspieranie misji, które rozszerzały światło Ewangelii na północ Europy.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1942 – Pierwsza nota o Rządu Rzeczypospolitej Polskiej o planowej eksterminacji Żydów prowadzonej przez III Rzeszę
10 grudnia 1942 roku rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, poprzez swojego ministra spraw zagranicznych Edwarda Raczyńskiego, przekazał aliantom notę dyplomatyczną zawierającą pierwsze oficjalne i udokumentowane ostrzeżenie o planowej eksterminacji Żydów prowadzonej przez III Rzeszę. Dokument, znany jako „nota Raczyńskiego”, opierał się na raportach kuriera Jana Karskiego i Polskiego Państwa Podziemnego. Był to przełomowy moment – Polska, okupowana i wyniszczana przez Niemców, stała się głosem sumienia świata, alarmując o Holokauście. Misją noty było skłonienie aliantów do podjęcia konkretnych działań w obronie ofiar, a także potwierdzenie, że Polacy jako pierwsi przekazali pełne informacje o ludobójstwie. 10 grudnia 1942 roku przeszedł tym samym do historii jako dzień, w którym polska dyplomacja w imieniu narodu upomniała się o prawdę i sprawiedliwość wobec zbrodni, które wówczas jeszcze wielu chciało przemilczeć.
Edward Bernard Raczyński, Agence de presse Mondial Photo-Presse, 1932, Public domain
741 – Zachariasz został papieżem
Święty Zachariasz – papież pokoju i pojednania
Święty Zachariasz, urodzony około 679 roku w Kalabrii, sprawował urząd papieża od grudnia 741 do marca 752 roku. Jego pontyfikat przypadł na czasy wielkich napięć między Bizancjum, Longobardami i rodzącą się potęgą państwa Franków. Mimo trudnej sytuacji politycznej, papież Zachariasz zapisał się w historii jako człowiek mądrości, dobroci i dyplomatycznego talentu.
Misją jego życia było umacnianie jedności Kościoła i budowanie pokoju między narodami. Zachariasz prowadził liczne rozmowy z królem Longobardów Liutprandem, zabiegając o zwrot ziem należących do Rzymu oraz uwolnienie jeńców. Dzięki jego zabiegom papieskie terytoria zyskały względny spokój, a sam Rzym uniknął wielu zniszczeń. Papież kierował się zasadą, że prawdziwa siła Kościoła wypływa z dialogu, przebaczenia i troski o dobro wspólne.
Nie ograniczał swojej działalności jedynie do Italii. Wspierał misje św. Bonifacego wśród ludów germańskich, umacniając chrześcijaństwo na północy Europy. Równocześnie potępiał handel niewolnikami – sam wykupywał chrześcijan, by uchronić ich przed sprzedaniem w ręce pogan. Troska o człowieka, niezależnie od jego pochodzenia, była jednym z filarów jego pontyfikatu.
Zachariasz był również ostatnim papieżem zatwierdzonym przez cesarza Bizancjum. Jego postawa łączyła duchową głębię z roztropnością polityczną. Przez swoje działania umacniał Kościół nie tylko w wierze, lecz także w strukturze i autorytecie.
Życiową misję papieża Zachariasza można streścić w trzech słowach: pokój, jedność, służba. To dzięki jego mądrości Kościół zachował stabilność w czasach chaosu. Jego pontyfikat stał się wzorem, jak łączyć modlitwę z działaniem, a wiarę z troską o człowieka.
Papa Zaccaria, cappella del primicerius Teodoro, Sailko, Orginał z 741-752, Foto z 2016, CC BY 3.0
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Generał Józef Bem (1794–1850)
10 grudnia 1850 roku w syryjskim Aleppo zmarł generał Józef Bem, jeden z najwybitniejszych dowódców i patriotów XIX wieku. Całe jego życie było świadectwem misji – dla Polski, dla wolności narodów i dla wartości, które wyrastały z głębokiej wiary i poczucia obowiązku wobec Boga i Ojczyzny.
Bem zasłynął już w młodości jako uczestnik kampanii napoleońskiej i powstania listopadowego. Wyróżniał się nie tylko talentem strategicznym, ale i niezwykłą troską o żołnierzy, których prowadził. Po klęsce powstania nie porzucił walki – jego życie stało się drogą emigranta, żołnierza bez ojczyzny, ale zawsze wiernego Polsce.
Szczególne miejsce w historii zajmuje jego udział w powstaniu węgierskim 1848–1849, gdzie objął dowództwo wojsk siedmiogrodzkich. Dzięki odwadze, genialnej strategii i moralnemu autorytetowi stał się bohaterem nie tylko Polaków, lecz także Węgrów, którzy do dziś czczą go jako narodowego bohatera. Jego dewizą było braterstwo i solidarność między narodami walczącymi o wolność. Na wygnaniu, w Aleppo, gdzie spoczął 10 grudnia 1850 roku, Bem żył skromnie i pobożnie. Choć przyjął islam, by móc pozostać w służbie wojskowej Imperium Osmańskiego, do końca życia pozostał wierny ideałom chrześcijańskim i patriotycznym, a jego postawa była świadectwem, że misja wolności i poświęcenia przekracza granice religii i narodów. Dziś Józef Bem jawi się jako postać opatrznościowa – żołnierz, patriota, strateg, ale przede wszystkim człowiek, którego życie było służbą. Jego śmierć w dniu 10 grudnia przypomina, że polska tradycja narodowa i chrześcijańska wydała ludzi, którzy potrafili łączyć wiarę, odwagę i poświęcenie dla spraw większych niż własne życie.
Portret Józefa Bema, 1850, autor anonimowy, Public domain
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2016 – Siostra Maria Benedykta – Barbara Chyżewska PSMC (1930-2016) – urodzona we Włocławku, zmarła w Warszawie mając 86 lat życia i 58 lat profesji zakonnej.
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP