ALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Damazy I, papież
Święty Damazy I był papieżem w latach 366–384 i zapisał się w historii Kościoła jako gorliwy pasterz oraz obrońca prawowitej wiary. Pochodził z Hiszpanii, a zanim został biskupem Rzymu, służył jako diakon i prezbiter. Jego wybór na papieża odbył się w trudnych czasach, gdy Kościół zmagał się z podziałami i herezjami, a także z gwałtownymi sporami o obsadę Stolicy Piotrowej.
Pontyfikat Damazego miał ogromne znaczenie dla rozwoju Kościoła. To on zlecił św. Hieronimowi tłumaczenie Pisma Świętego na łacinę – znane później jako Wulgata, które przez wieki pozostawało podstawowym tekstem biblijnym dla chrześcijan Zachodu. Papież Damazy szczególną troską otaczał kult męczenników – odnowił rzymskie katakumby, przywrócił pamięć o świadkach wiary i przyczynił się do rozpowszechnienia ich czci.
Był także papieżem, który umacniał autorytet Rzymu jako centrum chrześcijaństwa. Podczas jego pontyfikatu I Sobór Konstantynopolitański (381) potwierdził naukę o Trójcy Świętej, co miało kluczowe znaczenie dla jedności doktrynalnej Kościoła.
Święty Damazy zmarł 11 grudnia 384 roku w Rzymie i został pochowany w katakumbach św. Kaliksta. Zapisał się w pamięci wiernych jako papież oddany prawdzie Ewangelii, miłośnik Słowa Bożego i czciciel męczenników.
Pope Damasus I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Dawid, mnich
Błogosławiony Dawid z Himmerod – mnich, którego modlitwa dawała życie
Błogosławiony Dawid z Himmerod przyszedł na świat około 1100 roku we Florencji. Od młodości wyróżniał się wielką wrażliwością duchową oraz pragnieniem zgłębiania prawdy. Studiował w Paryżu, gdzie zdobył gruntowne wykształcenie, ale prawdziwe spełnienie odnalazł dopiero wtedy, gdy w 1130 roku wstąpił do zakonu cystersów w Clairvaux. Tam spotkał św. Bernarda, który dostrzegł w młodym Włochu człowieka głębokiej modlitwy, choć z powodu słabego zdrowia starał się go nie obciążać obowiązkami.
Przełom w życiu Dawida nastąpił po mistycznej wizji, w której zrozumiał, że aktywne życie i służba wspólnocie staną się źródłem jego uzdrowienia. W 1134 roku został więc wysłany wraz z grupą zakonników, by założyć nowe opactwo Himmerod w górzystej krainie Eifel w Niemczech. Tam przeżył czterdzieści pięć lat w duchu modlitwy, pracy i całkowitego oddania Bogu. Zasłynął z licznych cudów i daru pocieszenia, którymi wspierał potrzebujących.
Misją życiową bł. Dawida była modlitwa w intencji życia i płodności duchowej oraz fizycznej, co potwierdza trwający do dziś kult. Kobiety cierpiące na niepłodność oraz matki proszą go o wstawiennictwo, wierząc, że jego modlitwa przynosi błogosławieństwo nowego życia. Po śmierci w 1179 roku jego grób w Himmerod stał się miejscem pielgrzymek, a pamięć o nim przetrwała wieki. Choć klasztor uległ kasacie, a relikwie przenoszono do Trewiru i Belgii, w XX wieku wróciły one do Himmerod, gdzie błogosławiony Dawid nadal otacza opieką rodziny i matki.
Wspomnienie dowolne – Święta Maria Maravillas od Jezusa, dziewica
Święta Maria Maravillas od Jezusa – karmelitanka, która oddała życie Sercu Chrystusa
Saint Maravillas de Jesús – Catedral de la Almudena, José Luiz, 2013, CC BY-SA 3.0
Maria Maravillas Pidal y Chico de Guzmán urodziła się 4 listopada 1891 roku w Madrycie w rodzinie arystokratycznej, ściśle związanej z hiszpańskimi rodami królewskimi. Wychowana w atmosferze głębokiej wiary i kultury, już jako dziecko przejawiała niezwykłą wrażliwość duchową. Choć otaczał ją świat bogactwa, pociągało ją życie prostoty i służby Bogu. W młodości, zainspirowana żywotami świętych, praktykowała modlitwę i umartwienia, a w kontaktach z ubogimi odkrywała, że prawdziwe szczęście rodzi się z ofiarnej miłości.
Po śmierci ojca mogła wreszcie odpowiedzieć na głos powołania. W 1919 roku wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w El Escorial, a dwa lata później złożyła śluby zakonne. Cały swój majątek przeznaczyła na ufundowanie klasztoru w Cerro de los Angeles – miejscu symbolicznym, bo poświęconym Najświętszemu Sercu Jezusa, w samym sercu Hiszpanii. Maravillas pragnęła, aby nieustanna modlitwa karmelitanek była duchową strażą czuwającą przy Sercu Chrystusa.
Jej misją życiową stało się odnowienie ducha Karmelu w wierności reformie św. Teresy od Jezusa i modlitwa wynagradzająca za grzechy świata. W czasie wojny domowej z odwagą prowadziła wspólnoty przez niebezpieczeństwa, zakładając kolejne klasztory i troszcząc się o biednych. Była przykładem pokory, ubóstwa i całkowitego zaufania Bogu.
Pomimo chorób i wieku, aż do końca życia czuwała nad powierzonymi jej klasztorami. Zmarła 11 grudnia 1974 roku w La Aldehuela, promieniując pokojem i radością. Święta Maria Maravillas od Jezusa została kanonizowana przez Jana Pawła II w 2003 roku. Jej życie pozostaje świadectwem, że prawdziwa wielkość rodzi się z miłości, która oddaje się Bogu bez reszty.
Wspomnienie dowolne – Święty Wicelin, biskup
Święty Wicelin – apostoł Słowian z północnych rubieży
Św. Wicelin rozdający żywność potrzebującym, Christoffer Wilhelm Eckersberg, 1812, Public domain
Święty Wicelin urodził się około 1090 roku w Quernhamele nad Wezerą, na terenie dzisiejszych Niemiec. W młodości stracił rodziców i na pewien czas zboczył z drogi wiary, prowadząc życie beztroskie. Upokorzenie, jakiego doznał z powodu braku wykształcenia, stało się jednak punktem zwrotnym w jego życiu. Zrozumiał, że prawdziwa mądrość i godność człowieka rodzi się z poznania Boga i pracy nad sobą.
W Paderborn podjął pilną naukę u mistrza Hartmanna, szybko zdobywając rozległą wiedzę i głęboką pobożność. Po studiach w Laon, gdzie kształcił się w teologii, w 1126 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk św. Norberta. Mógł pozostać w spokojnym życiu duchownego, jednak jego serce pociągnęła misja ewangelizacji. Z woli Bożej i zachętą biskupa z Bremy wyruszył na północ, by głosić Ewangelię ludom słowiańskim zamieszkującym Wagrie – ziemie nadbałtyckie.
Tam, w surowych warunkach i wśród nieufnych wobec chrześcijaństwa plemion, rozpoczął trud apostolski. Zakładał klasztory i wspólnoty kanoników regularnych, wprowadzał zasady modlitwy i pracy według reguły św. Augustyna. Wicelin wierzył, że prawdziwe nawrócenie rodzi się nie z przymusu, lecz z przykładu życia opartego na miłości i miłosierdziu – i to stało się jego życiową misją.
Jako biskup Stargardu (dzisiejszego Oldenburga) niestrudzenie działał na rzecz pojednania między ludami i szerzenia chrześcijaństwa na ziemiach pogańskich. Pomimo choroby do końca pozostał wierny powołaniu misjonarza i pasterza. Zmarł 12 grudnia 1154 roku w klasztorze w Falderze, a jego kult szybko rozprzestrzenił się w północnych Niemczech. Wicelin zapisał się w historii Kościoła jako człowiek, który z odkupionej słabości uczynił narzędzie Bożej mocy i całe życie oddał głoszeniu Ewangelii tym, którzy jej jeszcze nie znali.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1960 – Burkina Faso – Proklamacja Republiki
Burkina_Faso_pexels-yudi-ding-2155130552-34254293
Burkina_Faso_pexels-jose-carlos-alexandre-2433751-26974534
Burkina Faso, położone w zachodniej Afryce, uzyskała niepodległość od Francji 5 sierpnia 1960 roku, stając się suwerennym państwem. Od tego czasu kraj przeszedł przez różne etapy polityczne, w tym okresy zamachów stanu i zmian rządów. Mimo wyzwań politycznych i społecznych, Burkina Faso pozostaje jednym z krajów o bogatej tradycji misyjnej.
Burkina_Faso_pexels-carmen-soler-759248458-20312886
Misje chrześcijańskie w Burkina Faso mają długą historię, sięgającą początków XX wieku. Pierwsze misje katolickie zostały założone przez misjonarzy z Francji, którzy przybyli do regionu, aby szerzyć nauki chrześcijańskie. Obecnie kraj ten jest domem dla licznych wspólnot chrześcijańskich, zarówno katolickich, jak i protestanckich.
Kościół katolicki w Burkina Faso odgrywa istotną rolę w życiu społecznym, oferując edukację, opiekę zdrowotną i pomoc humanitarną. Wspólnoty protestanckie również angażują się w działalność misyjną, organizując programy edukacyjne i społeczne. Mimo wyzwań, takich jak niestabilność polityczna czy zagrożenia ze strony grup ekstremistycznych, misje chrześcijańskie w Burkina Faso kontynuują swoją działalność, niosąc pomoc i nadzieję wielu osobom.
1922 – Został zaprzysiężony pierwszy prezydent RP Gabriel Narutowicz.
1925 – Papież Pius XI ogłosił encyklikę Quas Primas.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2019 – Siostra Maria Zofia – Stanisława Krzymianowska PSMC (1930-2019) – urodzona w Nowym Mieście, zmarła w Zalesiu Górnym mając 89 lat życia i 68 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Ks. Jan Macha (1914-1942)
Młody kapłan archidiecezji katowickiej, który oddał życie za wierność Bogu i Ojczyźnie. Urodził się 18 stycznia 1914 roku w Chorzowie Starym. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Królewskiej Hucie wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie, gdzie w 1939 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Po wybuchu II wojny światowej rozpoczął posługę duszpasterską w parafii św. Józefa w Rudzie Śląskiej. Od początku niemieckiej okupacji angażował się w pomoc polskim rodzinom, szczególnie byłym powstańcom śląskim, którzy byli aresztowani, więzieni, skazywani na śmierć i deportowani do obozów koncentracyjnych. Wspierał ich materialnie i duchowo, organizując pomoc charytatywną. Jego działalność była zgodna z nauką Kościoła katolickiego, który w tym czasie nie tylko sprawował sakramenty, ale także angażował się w pomoc potrzebującym.
W 1942 roku ks. Macha został aresztowany przez Gestapo i oskarżony o działalność wywrotową. Został skazany na śmierć i 3 grudnia 1942 roku stracony przez ścięcie na gilotynie w katowickim więzieniu. Jego ciało zostało prawdopodobnie spalone w krematorium w Auschwitz.
Beatyfikacja ks. Jana Machy miała miejsce 20 listopada 2021 roku w archikatedrze Chrystusa Króla w Katowicach. Uroczystości przewodniczył kard. Marcello Semeraro, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Ks. Macha został ogłoszony błogosławionym za swoje męczeństwo i oddanie w służbie Bogu i Ojczyźnie.
Bł. ks. Jan Macha (1914–1942). Zdjęcie pochodzące z archiwum parafii Świętej Marii Magdaleny w Chorzowie z 1940 roku. Autor nieznany, 1940, Public domain
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP