KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Anastazy I, papież
Pope Anastasius I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Święty Anastazy I był papieżem w latach 399–401. Pochodził z Rzymu i objął urząd w czasie, gdy Kościół zmagał się z licznymi sporami teologicznymi oraz trudną sytuacją polityczną związaną z upadkiem Cesarstwa Zachodniego. Jego pontyfikat przypadł na okres niepewności, ale także duchowego wzrostu Kościoła.
Anastazy I zasłynął jako człowiek prostoty, pokory i głębokiej wiary. Zdecydowanie bronił czystości nauki chrześcijańskiej, potępiając błędy teologiczne, m.in. nauczanie Orygenesa, które wówczas budziło wiele kontrowersji. Utrzymywał bliskie kontakty z wielkimi postaciami Kościoła, takimi jak św. Hieronim i św. Augustyn, z którymi łączyła go troska o zachowanie jedności i prawdy wiary.
W czasie jego pontyfikatu Kościół w Rzymie umacniał swoją pozycję duchowego centrum chrześcijaństwa. Papież Anastazy kładł nacisk na właściwe sprawowanie liturgii i godne obchodzenie Eucharystii, przypominając o potrzebie czystości serca i życia w zgodzie z Ewangelią.
Zmarł w 401 roku i został pochowany w Rzymie. Wspominany jest jako pasterz gorliwy, odważny i wierny nauce Chrystusa. Jego przykład przypomina, że prawdziwa siła Kościoła wypływa z pokornej służby i troski o prawdę.
Wspomnienie dowolne –Błogosławiony Urban V, papież
Portrait of Pope Urban V Grimoard, Portrait of pope Urban V, Henri Auguste César Serrur, XIX w., Public domain
Urban V (ur. 1310 w Grisac, Langwedocja – zm. 19 grudnia 1370 w Awinionie) był francuskim benedyktynem, wybitnym prawnikiem, profesorem uniwersyteckim i wreszcie papieżem (1362–1370) – jego życiową misją było połączenie aktywności duchowej, naukowej i ekumenicznej, którą zrealizował przez wspieranie edukacji, reformę życia kościelnego oraz dążenie do zjednoczenia Kościołów i obrony Chrześcijaństwa.
Wilhelm Grimoard (takie imię nosił przed wyborem na Stolicę Piotrową) pochodził z rodziny szlacheckiej – był synem Wilhelma Grimoarda, pana Grisac, i Anfelisy, hrabiny Montferrand. W młodości wstąpił do zakonu benedyktynów w Chirac. Ukończył studia prawnicze (doktorat z obu praw) i wykładał jako profesor na uniwersytetach w Montpellier, Tuluzie i Awinionie. Następnie został opatem w Saint-Germain w Auxerre oraz w opactwie św. Wiktora w Marsylii, a dzięki swej erudycji i talentowi dyplomatycznemu był wielokrotnie wysyłany z misjami przez papieży awiniońskich.
Po śmierci Innocent VI został wybrany na papieża 28 września 1362 roku i przyjął imię Urban V; koronacja odbyła się 6 listopada tego roku. Jego pontyfikat trwał osiem lat. Już od początku swojej posługi wyznaczył sobie dwa główne cele: organizację krucjaty przeciw Turkom oraz dążenie do unii Kościoła łacińskiego ze Wschodnim. Cel pierwszy nie został osiągnięty – państwa europejskie, wewnętrznie skonfliktowane, nie podjęły wspólnego działania, jedynie jeden z rycerzy ruszył za wezwaniem papieskim, zdobył na krótko Aleksandrię w 1363 roku, ale w końcu musiał się wycofać. Cel drugi – unia – zapowiadał się lepiej: udało się namówić cesarza bizantyńskiego, Jan V Paleolog, do przybycia osobiście do Rzymu i pojednania się z Kościołem łacińskim w 1369 roku. Jednakże warunkiem było uzyskanie pomocy przeciw Turkom, co ostatecznie nie zostało zrealizowane, a po krótkim trwaniu unia nie przetrwała.
Urban V wyróżniał się stylem życia skromnym – w przeciwieństwie do otoczenia papieskiego żył ascetycznie, wiele czasu poświęcał modlitwie. Jako człowiek głęboko wykształcony aktywnie wspierał uniwersytety i czynił starania, by młodzież uboga mogła podjąć studia. Nie mogąc zrealizować wszystkich założeń krucjaty i unii, skierował swoje działania na reformę wewnętrzną Kościoła: zwracał uwagę na dyscyplinę duchowieństwa, budzenie gorliwości wśród kapłanów oraz przywracanie autorytetu Stolicy Apostolskiej. W tym kontekście istotnym było jego oderwanie się od wpływów królów francuskich – opuścił Awinion i 16 października 1367 roku przeniósł kurię papieską do Rzymu, pomimo sprzeciwu kardynałów francuskich; był to krok ku przywróceniu niezależności papiestwa i zniesieniu tzw. „niewoli awiniońskiej”. Niestety pobyt w Rzymie nie trwał długo – po zamieszkach musiał wrócić do Awinionu w 1370 roku.
Ciężar rządów i związane z nimi trudności odbiły się na jego zdrowiu, a zaledwie kilka miesięcy po powrocie zmarł 19 grudnia 1370 roku. Jego ciało przeniesiono do Marsylii, do kościoła opactwa św. Wiktora – grób stał się miejscem licznych pielgrzymek. W 1870 roku Pius IX ogłosił Urbana V błogosławionym.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1283 – Konsekracja Jakuba Świnki na arcybiskupa gnieźnieńskiego.
Konsekracja Jakuba Świnki na arcybiskupa gnieźnieńskiego miała miejsce . w kościele franciszkańskim w Kaliszu 19 grudnia 1283 roku. Było to wydarzenie przełomowe dla Kościoła katolickiego w Polsce, które miało duże znaczenie zarówno duchowe, jak i polityczne.
Jakub Świnka pochodził z możnego rodu rycerskiego i wyróżniał się głęboką pobożnością oraz zdolnościami organizacyjnymi. Już wcześniej pełnił funkcje duchowne na różnych szczeblach hierarchii kościelnej, zdobywając szacunek zarówno wśród duchowieństwa, jak i wśród możnych świeckich. Jego konsekracja na arcybiskupa gnieźnieńskiego uczyniła go najwyższym przedstawicielem Kościoła w Polsce, co wiązało się z ogromną odpowiedzialnością za życie duchowe kraju oraz za relacje Kościoła z władzą świecką.
Pontyfikat Jakuba Świnki przypadł na czas licznych napięć politycznych. Polska była wówczas podzielona między różne księstwa, a wpływy Kościoła katolickiego bywały kwestionowane przez władców i możnych rywalizujących o władzę. Arcybiskup Świnka podejmował zdecydowane działania w obronie niezależności Kościoła, wspierał jedność duchowieństwa i umacniał pozycję Kościoła wobec świeckiej władzy.
Jego działalność miała również ogromne znaczenie religijne i misyjne. Jakub Świnka troszczył się o rozwój życia parafialnego, edukację duchowieństwa oraz umacnianie wiary wśród wiernych. Wspierał budowę kościołów i klasztorów, propagował nabożeństwa i dbał o dostęp do sakramentów, co było szczególnie ważne w trudnych czasach podziałów politycznych i sporów wewnętrznych.
Wspomnienie konsekracji Jakuba Świnki jest również przykładem wydarzenia opatrznościowego w historii Polski. Jego mądrość, odwaga i gorliwość pasterska przyczyniły się do wzmocnienia Kościoła, który stał się fundamentem jedności narodowej i duchowej przyszłości Polski. Arcybiskup Świnka pozostawił trwały ślad w historii duchowej kraju i do dziś jest symbolem wierności Kościołowi oraz troski o rozwój wspólnoty chrześcijańskiej.
Jakub Świnka, autor nieznany, przed 1535 r., Public domain
1187 – Kardynał Paolo Scolari został wybrany na papieża i przyjął imię Klemens III.
Papież Klemens III – obrońca pokoju i odnowiciel równowagi w Kościele
Pope Clement III, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Klemens III, zasiadający na tronie Piotrowym w latach 1187–1191, urodził się w Rzymie jako Paolo Scolari. Jego pontyfikat przypadł na czas wielkich napięć w świecie chrześcijańskim – po utracie Jerozolimy i wobec wewnętrznych sporów między papiestwem a cesarstwem. Choć nie posiadał natury wojownika, wykazał się niezwykłą mądrością polityczną i duchową, dążąc przede wszystkim do zachowania pokoju i równowagi.
Jako papież musiał podjąć trudne zadanie naprawy relacji między Rzymem a cesarzem Fryderykiem Barbarossą, które od lat rozdzierały chrześcijański świat. Klemens III zrozumiał, że jego misją życiową jest odbudowa jedności – zarówno w Kościele, jak i między narodami chrześcijańskimi. Udało mu się doprowadzić do ugodowego rozwiązania sporu z cesarstwem i zapewnić Rzymowi względny spokój po dziesięcioleciach niepokojów.
Papież podjął też działania na rzecz organizacji III krucjaty, widząc w niej nie tyle wyprawę wojenną, ile duchową misję odkupienia i pojednania. W jego listach do monarchów widać głębokie przekonanie, że chrześcijanie powinni najpierw oczyścić własne serca, zanim wyruszą bronić Ziemi Świętej. Dbał również o dobro ludu rzymskiego, troszcząc się o porządek, odbudowę miast i pomoc ubogim.
Misją życiową Klemensa III było wprowadzanie pokoju – między Kościołem a cesarstwem, między ludźmi a Bogiem. Jego pontyfikat, choć krótki, przyniósł oddech pojednania po burzliwych latach sporów i pozostawił w historii Kościoła obraz papieża, który wierzył, że prawdziwa siła płynie z pokory i zgody.
1923 – Powstał drugi rząd Władysława Grabskiego.
Władysław Grabski – reformator, który chciał uzdrowić polską gospodarkę i ducha narodu
Portret Władysława Grabskiego, fot. Anatoliusz Masłowski, 1930, Public domain
Władysław Grabski (1874–1938) był jednym z najwybitniejszych polskich ekonomistów, polityków i mężów stanu II Rzeczypospolitej. Jako premier i minister skarbu zapisał się w historii przede wszystkim jako twórca reformy walutowej, która uratowała młode państwo przed gospodarczą katastrofą. Jego życie było przykładem połączenia głębokiej wiedzy ekonomicznej z poczuciem moralnej odpowiedzialności za los wspólnoty narodowej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku kraj pogrążony był w inflacji, chaosie finansowym i braku zaufania do instytucji państwowych. Grabski, człowiek niezwykle pracowity i uczciwy, podjął się niemal niemożliwego zadania – odbudowy stabilności ekonomicznej. W 1924 roku przeprowadził reformę, która wprowadziła nową walutę – złotego – i utworzyła Bank Polski jako niezależną instytucję finansową. Jego działania przywróciły wiarę obywateli w siłę polskiego pieniądza i państwa.
Misją życiową Władysława Grabskiego była służba Polsce poprzez budowę solidnych fundamentów gospodarczych i moralnych. Wierzył, że ekonomia powinna służyć człowiekowi i narodowi, a nie odwrotnie. Po odejściu z polityki poświęcił się pracy naukowej i wychowawczej, kształcąc młodych ekonomistów i rolników. W jego życiu nie było miejsca na doraźne korzyści – kierował się zasadą, że prawdziwe reformy wymagają ofiary i cierpliwości.
1930 – Otwarcie Sanktuarium Maryjnego Nuestra Señora de las Flores wraz z gospodarstwem rolnym w La Floresta (Urugwaj).
1931 – Otwarcie kolegium i kościoła w San Joséa Cuenca, Tres Algarrobos, Buenos Aires (Argentyna).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Dariusz Czupryński FDP – 60 lat życia, 39 lat życia zakonnego, 32 lata kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1370 – Urban V, papież
Błogosławiony Urban V – papież, który pragnął pojednać chrześcijaństwo z jego źródłami
Portrait of Urban V, Simone dei Crocifissi, około 1375, Public domain
Błogosławiony Urban V, urodzony jako Guillaume de Grimoard w 1310 roku w Langwedocji, był jednym z nielicznych papieży epoki awiniońskiej, którzy z całego serca dążyli do odnowienia duchowego oblicza Kościoła. Zanim został papieżem w 1362 roku, był benedyktynem, teologiem i prawnikiem, a jego życie cechowała skromność oraz głębokie umiłowanie ładu i modlitwy.
Misją życiową Urbana V było przywrócenie Kościołowi jego pierwotnej duchowości i jedności. Pragnął odnowić autorytet Stolicy Apostolskiej poprzez reformę duchowieństwa i powrót papieża z Awinionu do Rzymu, co postrzegał jako powrót do źródeł chrześcijaństwa. Jego działania nie ograniczały się do spraw wewnętrznych — zabiegał o pokój między władcami europejskimi i próbował zorganizować krucjatę przeciwko Turkom, widząc w niej obronę cywilizacji chrześcijańskiej.
W 1367 roku Urban V spełnił swoje pragnienie – wrócił do Rzymu, co spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem wiernych. Choć ostatecznie musiał powrócić do Awinionu z powodu napięć politycznych, jego gest miał znaczenie symboliczne: ukazywał tęsknotę za duchową stolicą chrześcijaństwa i pragnienie jedności Kościoła.
Zmarł w 1370 roku, pozostawiając po sobie pamięć o człowieku, który mimo trudnych czasów wierzył w moc modlitwy, pokoju i moralnej odnowy. Beatyfikowany został w 1870 roku przez papieża Piusa IX.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1949 – Siostra Maria Marta – Józefa Stefańska PSMC (1899-1949) – urodzona w Pietrzyków, zmarła w Zduńskiej Woli mając 50 lat życia i 4 lata profesji zakonnej.
Przygotowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP