KALENDARZ LITURGICZNY
Wigilia Bożego Narodzenia
Wspomnienie dowolne – Święci Adam i Ewa, pierwsi rodzice
24 grudnia Kościół wspomina świętych Adama i Ewę – pierwszych ludzi, stworzonych przez Boga na Jego obraz i podobieństwo. Tradycja czci ich jako rodziców całej ludzkości i pierwszych uczestników historii zbawienia. Choć przez nieposłuszeństwo wobec Boga sprowadzili na świat grzech, to właśnie od nich zaczyna się obietnica odkupienia, zapowiedziana już w Księdze Rodzaju: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej” (Rdz 3,15).
Wspomnienie to przypomina, że Bóg nie odwrócił się od człowieka po jego upadku, lecz od początku zaplanował jego zbawienie, które wypełniło się w narodzeniu Jezusa Chrystusa – nowego Adama. W wigilię Bożego Narodzenia wspomnienie Adama i Ewy ma więc głęboki sens: od pierwszych rodziców rozpoczyna się dzieje grzechu, a w narodzinach Chrystusa – dzieje zbawienia.
W ikonografii Adam i Ewa przedstawiani są w rajskim ogrodzie, przy drzewie poznania dobra i zła. Ich postacie przypominają, że mimo ludzkiej słabości Bóg zawsze daje człowiekowi szansę na nowe życie i pojednanie.
The Fall of Man, Titian, 1550, Public domain
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1914 – Wigilijny rozejm
Christmas Truce 1914, Robson Harold B, 1914, Public domain
24 grudnia 1914 roku, w czasie I wojny światowej, na froncie zachodnim w okolicach miasta Ieper (fr. Ypres) doszło do niezwykłego wydarzenia, które przeszło do historii jako „Wigilijny rozejm”. W wigilijną noc żołnierze walczących ze sobą armii – głównie niemieccy i brytyjscy – spontanicznie przerwali walki. Z okopów zaczęły rozbrzmiewać kolędy, najpierw „Stille Nacht”, a potem „SilentNight”.
Żołnierze wychodzili z okopów, wymieniali się życzeniami, drobnymi upominkami, wspólnie śpiewali i grali w piłkę. Na kilka godzin zapadł pokój – prosty, ludzki, cichy. Choć następnego dnia wojna znów pochłonęła tysiące ofiar, tamten wigilijny rozejm pozostał symbolem nadziei, że nawet w najciemniejszych chwilach świata w człowieku nie gaśnie pragnienie pokoju i dobra.
Dziś Wigilijny rozejm 1914 roku przypomina, że Boże Narodzenie jest świętem pojednania i pokoju. To czas, gdy światło betlejemskiej nocy potrafi na chwilę rozproszyć mrok nienawiści i podziałów.
A cross, left in Comines-Warneton (Saint-Yvon, Warneton) in Belgium in 1999, to celebrate the site of the Christmas Truce during the First World War in 1914, User:Redvers, 2004, Public domain
640 – Jan IV został papieżem.
Ritratto di Papa Giovanni IV, niezidentyfikowany malarz, prawdopodobnie około XVII w., Public domain
1223–Franciszek z Asyżuzorganizował wGrecciopierwszą na świecieszopkę bożonarodzeniową.
Presepe di Greccio, Giotto, 1295, Public domain
1949 – PapieżPius XIIzainaugurował obchodyRoku Jubileuszowego1950.
1999 – PapieżJan Paweł IIzainaugurował wbazylice św. PiotraobchodyWielkiego Jubileuszu Roku Świętego 2000.
2024– PapieżFranciszekotworzyłDrzwi ŚwiętewBazylice świętego Piotra na WatykanierozpoczynającRok Jubileuszowy 2025
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Adam Gołębiak FDP – 48 lat życia, 26 lat życia zakonnego, 18 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Święty Jan Kanty (1390–1473)
Collegium Maius w Krakowie, fot. S. Woźniak, 2015, CC BY-SA 2.0
24 grudnia, w wigilię Bożego Narodzenia, przypada rocznica śmierci świętego Jana Kantego – kapłana, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, patrona polskich uczonych i młodzieży akademickiej. To postać, której życie łączyło mądrość nauki z głębią wiary, a praca intelektualna była dla niego formą służby Bogu i człowiekowi.
Jan Kanty urodził się 23 czerwca 1390 roku w Kętach, w Małopolsce. Po ukończeniu szkoły parafialnej rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej, gdzie zdobył tytuł magistra filozofii, a następnie został wykładowcą. Całe swoje życie związał z Krakowem i Uniwersytetem Jagiellońskim, stając się jednym z najwybitniejszych przedstawicieli scholastyki w Polsce. Był kapłanem o wielkim sercu, uczonym głębokiej wiary i niestrudzonym wychowawcą młodzieży.
Jako profesor wyróżniał się nie tylko wiedzą, ale i pokorą. Zawsze powtarzał, że wiedza bez miłości i miłosierdzia prowadzi do pychy, a prawdziwa mądrość to ta, która zbliża człowieka do Boga. W swojej pracy łączył logikę i rozum z Ewangelią, ukazując, że prawda nauki i prawda wiary mają to samo źródło. Święty Jan Kanty był znany z wielkiej dobroci i wrażliwości na potrzeby innych. Ubogim oddawał niemal wszystko, co posiadał, sam żyjąc bardzo skromnie. Jego uczniowie wspominali, że nigdy nie pozwolił odesłać głodnego od swoich drzwi bez posiłku. Codziennie modlił się za studentów, za Uniwersytet i za Polskę. W czasie, gdy Polska odradzała się po trudnych latach wojen i kryzysów, Jan Kanty był symbolem duchowego i moralnego odnowienia. Przez naukę i wiarę budował przyszłość Ojczyzny – nie mieczem, lecz mądrością i przykładem świętego życia. Zmarł 24 grudnia 1473 roku w Krakowie, w opinii świętości. Jego ciało spoczywa w kolegiacie św. Anny, gdzie do dziś wierni modlą się przy jego grobie. Został kanonizowany w 1767 roku przez papieża Klemensa XIII. Święty Jan Kanty jest patronem nauczycieli, studentów, profesorów i uczonych, ale też wszystkich, którzy starają się łączyć codzienną pracę z głęboką wiarą. Jego postać przypomina, że nauka bez ducha Ewangelii staje się pusta, a wiara bez rozumu – krucha. W dzień jego śmierci – w wigilijny wieczór, kiedy świat przygotowuje się na narodziny Chrystusa – wspomnienie św. Jana Kantego nabiera szczególnego znaczenia. To on swoim życiem pokazuje, że prawdziwe Boże Narodzenie dokonuje się w sercu człowieka, który kocha Boga i drugiego człowieka, i który w każdej pracy, nauce i służbie szuka Jego obecności.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1946 – Leopold Okulicki (1898–1946) – generał Wojska Polskiego, ostatni komendant główny Armii Krajowej. Urodził się 12 listopada 1898 roku w Bratucicach koło Bochni. Już jako młody chłopak wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, a następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po odzyskaniu niepodległości służył w Wojsku Polskim i ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie. W czasie II wojny światowej działał w strukturach konspiracyjnych – był m.in. komendantem Obszaru Wschodniego ZWZ. W 1941 roku został aresztowany przez NKWD i osadzony na Łubiance, a po układzie Sikorski–Majski wypuszczony i wstąpił do Armii Andersa. W 1944 roku został zrzucony do okupowanej Polski jako cichociemny. 21 lipca 1944 roku objął stanowisko komendanta głównego Armii Krajowej po śmierci gen. Tadeusza Komorowskiego „Bora”. Był jednym z organizatorów i uczestników Powstania Warszawskiego. Po jego upadku kontynuował walkę konspiracyjną. 19 stycznia 1945 roku wydał rozkaz rozwiązujący Armię Krajową. W marcu 1945 roku został podstępnie aresztowany przez Sowietów i skazany w pokazowym procesie szesnastu w Moskwie. Zmarł 24 grudnia 1946 roku w sowieckim więzieniu, prawdopodobnie zamordowany.
Generał Władysław Anders – dowódca Armii Polskiej w ZSRR i pułkownik dyplomowany Leopold Okulicki, w gabinecie gen. Andersa, Uploaded by: User:Chilonik; Restorated by: User:Krzem Anonim. 2023, CC BY-SA 4.0
Opracowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP