KALENDARZ LITURGICZNY
Święto – Święci Młodziankowie
The Massacre of the Innocents, Peter Paul Rubens, 1611-1612, Public domain
Święci Młodziankowie to najmłodsi męczennicy chrześcijańscy, których życie zostało brutalnie przerwane przez króla Heroda. Zgodnie z Ewangelią według św. Mateusza, Herod wydał rozkaz zabicia wszystkich chłopców w Betlejem i okolicach do dwóch lat, aby pozbyć się zagrożenia dla swojej władzy po narodzinach Jezusa.
Młodziankowie są symbolem niewinności, męczeństwa i cierpienia dzieci prześladowanych z powodu wiary. W Kościele katolickim ich wspomnienie obchodzone jest 28 grudnia, a w ikonografii przedstawia się je zwykle jako małe dzieci w objęciach aniołów lub w scenach związanych z ucieczką Świętej Rodziny do Egiptu.
Historia Świętych Młodzianków przypomina o dramacie niewinnych ofiar przemocy oraz o wierze i odwadze, którą można zachować nawet w najtrudniejszych chwilach. W wielu kościołach znajdują się ołtarze i relikwie poświęcone dzieciom-męczennikom, które są miejscem modlitwy za najmłodszych i za rodziny.
Święci Młodziankowie mają także znaczenie duchowe – są przypomnieniem o odpowiedzialności dorosłych za ochronę dzieci i o tym, jak łatwo niewinność może stać się ofiarą ludzkich ambicji i okrucieństwa. Wspominając ich, wierni oddają cześć wszystkim dzieciom, które cierpiały i zginęły z powodu zła i niesprawiedliwości.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1065 – Konsekracja Westminster Abbey
Exterior of Westminster Abbey with the cloister, London, England, Bernard Gagnon, 2007, CC BY-SA 3.0
28 grudnia 1065 roku w Londynie miała miejsce konsekracja kościoła opactwa św. Piotra w Westminster, znanego dziś jako Westminster Abbey. Budowę kościoła zainicjował król Edward Wyznawca, który pragnął wzniesienia monumentalnej świątyni królewskiej i klasztoru benedyktynów, stanowiącej centrum życia religijnego i politycznego Anglii. Ceremonia poświęcenia kościoła była wydarzeniem o wielkim znaczeniu, podkreślającym jego rolę jako miejsca kultu, a także jako symbolu jedności monarchy i Kościoła. Od tego momentu opactwo stało się miejscem koronacji kolejnych władców Anglii, a także miejscem narodzin, małżeństw i pochówków królewskich. Architektura kościoła, łącząca elementy romańskie i wczesnogotyckie, stała się inspiracją dla późniejszych budowli sakralnych w Anglii, a sam obiekt zyskał rangę ikony średniowiecznej sztuki sakralnej. Konsekracja Westminster Abbey 28 grudnia 1065 roku była nie tylko wydarzeniem religijnym, lecz także politycznym i kulturowym, które na stałe wpisało się w historię Anglii, tworząc tradycję, która przetrwała wieki.
418 – Bonifacy I został papieżem.
Pope Boniface I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Bonifacy I został wybrany biskupem Rzymu 28 grudnia 418 r., obejmując urząd papieski po śmierci poprzednika. Jego pontyfikat trwał do śmierci 4 września 422 roku.
W momencie wyboru pojawił się poważny konflikt: równolegle z Bonifacym został wybrany inny kandydat – Eulaliusz, co doprowadziło do piętnastotygodniowego sporu o prawowitość urzędu. Po interwencji cesarza i synodu został potwierdzony jako jedyny legalny papież.
W czasie swojego pontyfikatu Bonifacy I wykazał się zdecydowaniem w umacnianiu dyscypliny kościelnej oraz przywracaniu metropolitom zachodnim właściwej autonomii. Przykładowo: odwołał nadzwyczajne prawa nadane jednej z gaulskich stolic i przywrócił władzę lokalnym biskupom. Ponadto aktywnie wspierał Augustyn z Hippony w jego walce z herezją pelagiańską, przekazując mu pisma krytyczne wobec Augustyna i uznając jego stanowisko.
Misją życiową Bonifacego I było umacnianie jedności i porządku Kościoła Rzymskiego – zarówno poprzez naprawę organizacyjną, jak i moralną. Dążył do tego, by biskup Rzymu i jego urząd nie był zależny od lokalnych nadużyć, lecz sprawował autorytet w służbie całemu Kościołowi. Jego działania wskazują, że widział swoją rolę jako strażnika dyscypliny, podporządkowania kanonom i obrony wiary wobec wyzwań swoich czasów.
Choć niewiele wiadomo o jego wcześniejszym życiu — pochodził z Rzymu, był prawdopodobnie żonaty i przed wyborem papieża działał jako prezbiter — to jego pontyfikat pozostawił trwały ślad: dzięki niemu urząd papieski otrzymał większą klarowność działania, a Kościół Zachodni zyskał mocniejszą pozycję wobec prawodawstwa i struktur administracyjnych.
801 – Rekonkwista: po rocznym oblężeniu król Akwitanii oraz przyszły król Franków i cesarz rzymski Ludwik I Pobożny wyzwolił Barcelonę spod panowania muzułmańskiego.
1908 – Trzęsienie ziemi w Reggio Calabria i na Sycylii.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2017 – Ks. Zygmunt Skoniecki FDP
Ks. Zygmunt Skoniecki urodził się 22 maja 1932 r. w Lubieniu Kujawskim koło Włocławka. Ochrzczony został tydzień później w miejscowym kościele parafialnym pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pochodził z wielodzietnej rodziny robotniczej. Miał cztery siostry i czterech braci. Jego rodzice Teodor i Czesława dali swoim dzieciom odpowiednie wychowanie i wykształcenie w duchu chrześcijańskich wartości.
W czasie okupacji niemieckiej Zygmunt uczył się w domu pisania i czytania. Od 1945 r. uczęszczał do szkoły podstawowej w Lubieniu, gdzie ukończył siedem klas. W 1948 r. został przyjęty do naszego niższego seminarium duchownego w Zduńskiej Woli. Po trzech latach, w 1951 r. złożył podanie o przyjęcie go do nowicjatu, bo – jak motywował – „już od najmłodszych lat miał niezachwianą wolę poświęcenia się dla dusz, ratując je od zagłady”. Sakrament bierzmowania przyjął w Zduńskiej Woli 18 czerwca 1950 r. z rąk bp. Franciszka Korszyńskiego. Pierwsze śluby zakonne złożył 15 sierpnia 1952 r. i rozpoczął studia w naszym wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. 15 sierpnia 1958 r. złożył śluby wieczyste, a 7 sierpnia 1960 r. w Zduńskiej Woli otrzymał święcenia kapłańskie z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego.
Po święceniach ks. Zygmunt został skierowany przez przełożonych na roczne studium pastoralne do Krakowa. W latach 1961-1964 pracował jako wychowawca w naszym oriońskim zakładzie wychowawczym w Kaliszu. Następnie przez rok był wikariuszem w Nowym Dworze Gdańskim. Przez dwa lata w Warszawie pełnił funkcję wikariusza przy kościele pw. Dzieciątka Jezus i jednocześnie kapelana w miejscowym szpitalu. W latach 1968-1970 posługiwał jako wikariusz w parafii NMP Królowej Różańca Świętego w Gdańsku.
W 1970 r. przełożeni skierowali ks. Skonieckiego do Malborka, gdzie najpierw pomagał przy kościele rektorskim pw. św. Jana Chrzciciela, a następnie pracował tam jako wikariusz. Był wówczas odpowiedzialny za remont świątyni i budowę domu zakonnego.
Po sześciu latach został skierowany do pracy w Wołominie w parafii św. Józefa Robotnika. W latach 1978-1984 był wikariuszem w parafii Opatrzności Bożej w Kaliszu, po czym przeniesiono go do Warszawy jako kapelana w instytucie onkologii przy ul. Wawelskiej i w szpitalu przy ul. Barskiej. Po trzech latach został wikariuszem w sanktuarium Matki Bożej Wspomożycielki Prymasów w Rokitnie. Ostatnią jego placówką była parafia św. Alojzego Orione w Warszawie, gdzie przez ponad 27 lat pracował jako wikariusz i kapelan w szpitalu Dzieciątka Jezus. Przez ostatnie pięć lat życia zmagał się z ciężką chorobą nowotworową.
Ks. Zygmunt Skoniecki zmarł 28 grudnia 2017 r., mając za sobą 85 lat życia, 65 lat profesji zakonnej i 57 lat kapłaństwa. Spoczął w grobowcu zakonnym na cmentarzu parafialnym w Łaźniewie.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Zdzisław Broński „Uskok” (1920–1949) – polski żołnierz Armii Krajowej i działacz podziemia antykomunistycznego po II wojnie światowej. W czasie wojny walczył przeciwko okupacji niemieckiej jako żołnierz AK. Po zakończeniu działań wojennych nie pogodził się z narzuconym przez ZSRR komunistycznym reżimem i kontynuował walkę w podziemiu, dowodząc oddziałem partyzanckim na Lubelszczyźnie. Był znany ze swojej odwagi i determinacji w walce o wolność Polski. Zginął 28 grudnia 1949 roku podczas obławy prowadzonej przez funkcjonariuszy UB.
Pomnik poświęcony Hieronimowi Dekutowskiemu i jego podkomendnym znajdujący się przed Zamkiem Lubelskim w Lublinie, Piotr Kononowicz, 2008, Public domain
Opracowali: Piotr Paweł Białecki i ks. Grzegorz Sikorski FDP