KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta Agnieszka, dziewica i męczennica
Saint Agnes, from the basilica of Sant’Agnese fuori le mura, Rome, Parrocchia di Santa Agnese fuori le Mura, CC BY-SA 2.0
Święta Agnieszka należy do najbardziej czczonych męczennic starożytnego Rzymu. Jej imię pojawia się w pismach Ojców Kościoła, a wspomnienia o jej odwadze i poświęceniu przekazywano przez pokolenia. Zmarła około 305 roku jako zaledwie dwunastoletnia dziewczynka, ale jej świadectwo stało się jednym z fundamentów chrześcijańskiej pamięci. Agnieszka, pochodząca ze znakomitego rodu, od najmłodszych lat żyła myślą o wyłącznej przynależności do Boga. Jej misją było wierne trwanie przy Chrystusie – jako duchowym Oblubieńcu – nawet za cenę własnego życia.
Kiedy odrzuciła zaloty bogatych młodzieńców, wyznając z dumą, że wybrała „Małżonka niewidzialnego oczom świata”, sprowokowała oskarżenia o wyznawanie zakazanej wiary. Ani groźby sędziego, ani widok narzędzi tortur nie zdołały złamać jej spokoju. Według tradycji odesłano ją nawet do domu publicznego, jednak jej czystość i duchowa siła wzbudziły tam taki respekt, że nikt nie śmiał jej skrzywdzić. Ostatecznie skazano ją na śmierć. Jak pisał św. Ambroży, Agnieszka „szła na męczeństwo szczęśliwsza niż inne w dzień ślubu”, pewna spotkania z Bogiem, któremu oddała serce.
Jej grób wznosi się dziś w pobliżu Piazza Navona, miejscu dawnego stadionu Domicjana. W sąsiedniej bazylice, stojącej nad jej grobem, każdego 21 stycznia błogosławi się dwa białe baranki, których wełna służy do wyrobu paliuszy – znaku jedności metropolitów z papieżem. Symbol baranka towarzyszy jej od wieków, ponieważ imię „Agnes” kojarzono z łacińskim agnus – „baranek”. Nic dziwnego, że w sztuce przedstawia się ją właśnie z barankiem, a także z koronami dziewictwa i męczeństwa, palmą, mieczem czy lampką oliwną.
Święta Agnieszka pozostała patronką dzieci, panien i ogrodników, a jej nieugięte świadectwo czystości serca i wierności Bogu wciąż inspiruje wierzących na całym świecie.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1998 – Papież Jan Paweł II rozpoczął podróż apostolską na Kubę.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Jarosław Gralicki FDP – 58 lat życia, 27 lat życia zakonnego, 20 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope Paschal II, Unknown engraver, 2017, Public domain
Paschalis II, urodzony jako Raniero z Bieda około 1050 roku w pobliżu Rawenny, wyrósł w środowisku głęboko związanym z reformą Kościoła. W młodości wstąpił do benedyktynów w Cluny – jednego z najważniejszych ośrodków odnowy życia zakonnego. Tam zdobył formację, która na zawsze ukształtowała jego wrażliwość: wierność regule, pragnienie moralnego oczyszczenia Kościoła i przekonanie o konieczności niezależności duchowieństwa od świeckich wpływów.
W 1099 roku został wybrany na papieża jako następca Urbana II. Jego pontyfikat przypadł na okres ostrych napięć między papiestwem a europejskimi władcami, szczególnie w kwestii inwestytury, czyli mianowania biskupów przez monarchów. Paschalis II kontynuował linię swoich poprzedników, opowiadając się za pełną autonomią Kościoła w sprawach duchownych. Jednym z najtrudniejszych momentów jego rządów były negocjacje z cesarzem Henrykiem V. Próba osiągnięcia kompromisu w 1111 roku zakończyła się kryzysem, a papież został zmuszony do ustępstw, z których później się wycofał, ponownie stając w obronie zasad reformy gregoriańskiej.
Paschalis II wspierał rozwój zakonów, dbał o stabilność instytucji kościelnych i rozbudowę rzymskich bazylik. Znany był z osobistej surowości i przekonania, że misją Kościoła jest strzeżenie czystości wiary oraz niezależności od świeckich ambicji politycznych. Zmarł 21 stycznia 1118 roku w Rzymie, pozostawiając po sobie obraz papieża, który – mimo burzliwych czasów – konsekwentnie bronił duchowej tożsamości Kościoła.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1964–Czcigodny Brat Ave Maria – Cesare PisanoFDP (1901-1964) – urodzona w Ortovero (Savona), zmarł w Voghera (Pavia) mając 63 lata życia i 42 lata profesji zakonnej 52 lat bycia niewidomym.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1953– Rozpoczęcie przed Wojskowym Sądem Rejonowym wKrakowie procesu Duchownych Kurii Krakowskiej.
1945 – Jan Borysewicz, ps. „Krysia”, „Mściciel” (1913–1945) – dowódca polskiego podziemia na Wileńszczyźnie.
Urodził się w Dworczanach koło Wasiliszek, a przed wybuchem wojny pracował jako nauczyciel. Po agresji ZSRR w 1939 r. zaangażował się w konspiracyjne struktury Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej, szybko zdobywając opinię dowódcy odważnego i skutecznego. Z czasem stanął na czele oddziałów partyzanckich operujących w Puszczy Lipiczańskiej, które szczególnie aktywnie zwalczały niemiecką administrację oraz radziecką partyzantkę próbującą podporządkować sobie miejscową ludność. Misją Borysewicza stała się obrona Polaków na Kresach oraz podtrzymywanie realnego oporu wobec dwóch okupacji. W czasie operacji „Ostra Brama” latem 1944 r. jego oddziały wspierały walki o Wilno, jednak po ponownym zajęciu tych terenów przez Sowietów kapitan kontynuował działalność konspiracyjną, unikając aresztowania przez NKWD. Oddział Borysewicza został otoczony przez siły NKWD podczas postoju w jednej z wsi. Zginął 21 stycznia 1945 pod Kowalkami w zasadzce grupy operacyjnej 105 pułku piechoty NKWD. Jego ciało Sowieci obwozili po wsiach i miasteczkach Ziemi Lidzkiej – wystawiono je na widok publiczny m.in. na rynku w Naczy, w Raduniu i Ejszyszkach. W krótkiej i nierównej wymianie ognia kapitan poległ, walcząc do ostatniego momentu.
Nacza, rejon werenowski, obwód grodzieński, Białoruś – Kościół parafialny Niepokalanego Poczęcia NMP – tablica pamięci poległych żołnierzy AK, Robert Wielgórski, 2016, CC BY-SA 4.0
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP