KALENDARZ LITURGICZNY
Święto – Nawrócenie św. Pawła, Apostoła
La conversión de San Pablo, Bartolomé Esteban Murillo, 1675-1682, Public domain
Nawrócenie Szawła z Tarsu stanowi jeden z najbardziej przełomowych momentów w dziejach chrześcijaństwa. Urodzony w żydowskiej rodzinie w Tarsie, wychowany w tradycji Tory i uformowany pod okiem Gamaliela, Szaweł początkowo z bezwzględną gorliwością zwalczał młody Kościół. Jako świadek śmierci św. Szczepana i aktywny prześladowca uczniów Chrystusa wydawał się osobą najdalej od Ewangelii. Jednak około 35 roku, u bram Damaszku, nastąpiło wydarzenie, które odmieniło nie tylko jego życie, lecz także przyszłość całej wspólnoty wierzących.
Gdy „olśniła go światłość z nieba”, a głos Chrystusa zapytał: „Dlaczego Mnie prześladujesz?”, rozpoczął się proces duchowej przemiany, która nadała nowy kierunek historii Kościoła. Z prześladowcy stał się uczniem, z obrońcy tradycji – świadkiem Zmartwychwstałego. Po przyjęciu chrztu Szaweł, już jako Paweł, stał się misjonarzem o niezwykłej sile przekonywania. Jego trzy wielkie podróże apostolskie, prowadzące przez Cypr, Galację, Macedonię czy Korynt, zapoczątkowały szerzenie Ewangelii poza środowiskiem żydowskim. Dlatego właśnie nazwano go Apostołem Narodów. Pozostawił po sobie trzynaście listów, które stały się jednym z fundamentów teologii Nowego Testamentu.
Znaczenie nawrócenia św. Pawła wykracza daleko poza osobistą przemianę. Jest ono świadectwem, że łaska Boża potrafi przemienić nawet najbardziej zamknięte serce, a Kościół — od początku swego istnienia — rozwijał się dzięki ludziom, których Bóg powoływał na przekór ich dotychczasowym przekonaniom. Przemiana nad Damaszkiem pokazuje, że chrześcijaństwo nie opiera się jedynie na tradycji, lecz przede wszystkim na spotkaniu z żywym Chrystusem.
Po latach posługi Paweł poniósł męczeńską śmierć przez ścięcie w Rzymie w roku 67. Jego relikwie spoczęły w miejscu, gdzie wzniesiono bazylikę św. Pawła za Murami. Dzisiejsza Europa wciąż nosi ślady jego działalności — patronuje licznym miastom, zakonom i ludziom pracy.
W ikonografii św. Paweł najczęściej ukazywany jest jako dojrzały mężczyzna z krótką brodą, odziany w długą tunikę i płaszcz. W dłoni trzyma miecz — symbol jego męczeństwa i „miecza Słowa Bożego” — oraz księgę przypominającą o jego listach, które odegrały kluczową rolę w kształtowaniu myśli chrześcijańskiej.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
817–Paschalis Izostałpapieżem.
1922 – Arcybiskup Mediolanu kardynał AchilleRatti, były nuncjusz apostolski w Polsce i późniejszy papież Pius XI, został odznaczony Orderem Orła Białego przez Naczelnika PaństwaJózefa Piłsudskiego.
1928 – Piąta audiencja Piusa XI dla ks. Alojzego Orione.
1936 – Otwarcie parafii i sanktuarium maryjnego NuestraSeñora de Itati w prowincji Corrientes (Argentina).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Rabano, a destra, presenta i suoi lavori a Papa Gregorio IV, al centro, Fulda, 831-840, Public domain
Grzegorz IV, wybrany na papieża w 827 roku, objął urząd w okresie głębokich napięć politycznych w łacińskiej Europie. Pochodził z rzymskiej arystokracji i zanim zasiadł na tronie Piotrowym, pełnił funkcję prezbitera w jednym z najważniejszych kościołów Wiecznego Miasta. Jego pontyfikat, trwający aż do 844 roku, upływał pod znakiem troski o spójność chrześcijańskiego świata – zarówno duchową, jak i polityczną.
Główną misją życiową Grzegorza IV było umacnianie pokoju i odbudowywanie jedności w podzielonym imperium Karolingów. Papież podejmował liczne mediacje między synami Ludwika Pobożnego, próbując powstrzymać zbrojne konflikty, które groziły osłabieniem chrześcijańskiej Europy. Jego zaangażowanie – choć nie zawsze kończyło się sukcesem – świadczy o głębokim przekonaniu, że Kościół ma obowiązek stać na straży zgody między narodami. Grzegorz IV rozumiał papiestwo jako moralny autorytet, zdolny łagodzić spory i wskazywać na duchowe wartości ponad politycznymi ambicjami władców.
W czasie jego pontyfikatu rozwinęła się również idea umacniania kultu świętych. To właśnie on przyczynił się do popularyzacji uroczystości Wszystkich Świętych, przenosząc ją z Rzymu do wielu regionów Europy. Dbał także o odnowę kościołów i klasztorów, widząc w nich fundament moralnej siły chrześcijańskich wspólnot.
Grzegorz IV zmarł w 844 roku, pozostawiając po sobie pamięć o papieżu, który – w czasach, gdy potęga polityczna często dominowała nad troską o pokój – próbował uczynić z Kościoła przestrzeń pojednania.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP