KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta Brygida z Kildare, dziewica
Détail d’un vitrail de l’église catholique Saint-Joseph de Macon, État de Géorgie, États-Unis, CC BY-SA 4.0
Święta Brygida z Kildare(ok. 450–525 r.), apostołka Miłosierdzia i matka życia zakonnego w Irlandii. Święta Brygida z Kildare obok świętych Patryka i Kolumby, jest jedną z trojga głównych patronów Irlandii, postacią, która łączy celtyckie dziedzictwo z chrześcijańską wiarą. Jej życie, pełne legendarnych opowieści o cudach i niezwykłej hojności, stanowi inspirujący przykład głębokiej wiary przekutej w czyn. Jej misją życiową jest służba ubogim i budowanie wspólnoty. Centralnym punktem i główną misją życiową świętej Brygidy było bezgraniczne miłosierdzie i opieka nad potrzebującymi, chorymi, sierotami i osobami starszymi. Od najmłodszych lat wyróżniała się wielką hojnością, często rozdając majątek swojego ojca ubogim, co niejednokrotnie prowadziło do konfliktów w domu, ale też ukazywało jej powołanie. Jej współczucie dla tych, którzy żyli na marginesie społeczeństwa, było legendarne, a najwcześniejsze hagiografie poświęcają znaczną część opisowi jej niestrudzonej pomocy.Brygida pragnęła poświęcić swoje życie Bogu i służbie innym. Odrzuciła zaaranżowane małżeństwo, a jej determinacja, by podążać drogą życia zakonnego, była tak silna, że według legendy modliła się o utratę urody, by nikt nie zabiegał o jej rękę.
Po złożeniu ślubów, z grupą towarzyszek zorganizowała pierwsze w Irlandii życie konsekrowane dla kobiet. Misja Brygidy wykraczała poza indywidualną pomoc. Założyła słynny podwójny klasztor(dla kobiet i mężczyzn) w Kildare, który stał się ważnym centrum religijnym, edukacyjnymi artystycznym, znanym z gościnności i nauki. Tam, gdzie inni widzieli podziały, ona budowała wspólnotę opartą na równości, w której niewolnicy i szlachetnie urodzeni spotykali się w służbie i nauce. Uznawana jest za „matkę życia zakonnego” na Zielonej Wyspie. Święta Brygida była także postrzegana jako rozjemczyni, która interweniowała w sporach między rodami, wnosząc pokój i pojednanie. Jej życie, naznaczone głęboką wiarą i szacunkiem dla całego stworzenia, wciąż inspiruje do promowania godności, sprawiedliwości i pokoju. Jej symbolami są m.in. dąb, krowa (patronka hodowli i mleczarstwa) oraz unikalny krzyż pleciony z sitowia, a jej święto obchodzone 1 lutego symbolizuje odnowę, ochronę i kreatywność.
Wspomnienie dowolne – Święty Rajmund z Fitero, opat
San Raimundo de Fitero en la defensa de Calahorra, Calahorra, parroquia de San Andrés, Miguel Jacinto Meléndez, 1730, Public domain
Święty Rajmund z Fitero mnich, rycerz i obrońca wiary. Urodził się na początku XII wieku w Aragonii, w Hiszpanii. Jego życie jest niezwykłym przykładem połączenia powołania monastycznego z gorliwą służbą w obronie wiary i ojczyzny w czasach rekonkwisty. Początkowo był kanonikiem w katedrze w Tarazonie, zanim wstąpił do zakonu cystersów we francuskim opactwie Scala Dei. Został wysłany z powrotem do Hiszpanii, by założyć nowe opactwo w Fitero, którego został pierwszym opatem. Misją życiową świętego Rajmunda była obrona Hiszpanii przed Maurami. Centralną misją życiową Rajmunda było zorganizowanie skutecznej obrony chrześcijańskich ziem Hiszpanii przed najazdami muzułmańskich maurów, co ostatecznie doprowadziło do założenia pierwszego hiszpańskiego zakonu rycerskiego – Zakonu Calatravy. Przełomowym momentem okazał się rok 1158. Król Kastylii, Sancho III, po przejęciu strategicznie ważnej twierdzy Calatrava La Vieja, zaoferował jej wieczyste władanie i obronę każdemu, kto podejmie się tego zadania. Po odmowie templariuszy, którzy uznali twierdzę za niemożliwą do utrzymania, Rajmund z Fitero, wraz ze swoim przyjacielem Diego Velázquezem, postanowił przyjąć wyzwanie. Misja ta wymagała od Rajmunda wyjścia poza tradycyjne ramy życia zakonnego. Mnisi z Fitero, wspierani przez arcybiskupa Toledo, zorganizowali oddział, który składał się zarówno z mnichów, jak i świeckich rycerzy chętnych do walki. W ten sposób powstał Zakon Calatravy, łączący regułę cysterską z obowiązkami wojskowymi, wzorowany na zakonach z Ziemi Świętej, takich jak templariusze i joannici. Dla Rajmunda obrona Calatravy była nie tylko obowiązkiem wojskowym, ale przede wszystkim religijnym powołaniem, wpisującym się w ideały krucjatowe i ducha Rekonkwisty. Jego determinacja i zdolności organizacyjne sprawiły, że zdołał utrzymać twierdzę i zapoczątkować historię jednego z najważniejszych i najpotężniejszych średniowiecznych zakonów rycerskich w Hiszpanii. Rajmund zmarł w 1164 roku, ale jego dzieło przetrwało, a Zakon Calatravy odegrał kluczową rolę w dalszych walkach o wyzwolenie Półwyspu Iberyjskiego. Jego życie jest świadectwem, że świętość można realizować nie tylko w zaciszu klasztornej celi, ale i na polu bitwy, w obronie wiary i bliźnich.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
772 – Hadrian I został wybrany na papieża.
Calcografia in Giovanni Battista Cavalieri, Pontificum Romanorum effigies, Giovanni Battista de’Cavalieri, 1580, CC0 1.0
Papież Hadrian I właśc. Hadrian, syn Teodora, rzymskiego arystokraty) obrońca wiary i budowniczy Państwa Kościelnego. Sprawował swój pontyfikat od 1 lutego 772 r. do 25 grudnia 795 r., co uczyniło go jednym z najdłużej panujących papieży w historii. Jego życie i pontyfikat przypadły na burzliwy okres w dziejach Europy, naznaczony upadkiem potęgi longobardzkiej i wzrostem znaczenia państwa Franków. Misja życiowa Hadriana I koncentrowała się na dwóch filarach: obronie niezależności i terytorium Państwa Kościelnego oraz umacnianiu autorytetu Kościoła rzymskiego w sferze duchowej i politycznej. Dążył do ukształtowania papiestwa jako suwerennej potęgi świeckiej, niezależnej od wpływów wschodniego cesarstwa bizantyjskiego czy lokalnych władców.Kluczowym momentem jego pontyfikatu było wezwanie na pomoc władcy Franków, Karolowi Wielkiemu, przeciwko zagrażającym Rzymowi Longobardom pod wodzą króla Dezyderiusza. W wyniku interwencji Karola, królestwo Longobardów upadło, a sam Karol Wielki potwierdził i rozszerzył nadania terytorialne dla papiestwa (tzw. „Donacja Karola Wielkiego”). To wydarzenie, wraz z decyzją Hadriana o datowaniu dokumentów według lat swojego pontyfikatu, a nie panowania cesarza bizantyjskiego, było wyraźnym sygnałem uniezależnienia się papiestwa.Poza wymiarem politycznym, Hadrian I był także sprawnym administratorem i reformatorem. Bił własną monetę, przeprowadził reformy urzędów kościelnych, wydał zbiór kanonów i dekretałów. Aktywnie zwalczał herezje, w tym adopcjanizm w Hiszpanii, i zaakceptował ustalenia VII Soboru Powszechnego (Soboru Nicejskiego II), który potępił ikonoklazm.Papież ten zapisał się również w historii jako wielki budowniczy. Z jego inicjatywy odrestaurowano mury Rzymu, umocniono brzegi Tybru, odnowiono akwedukty i odbudowano liczne kościoły, w tym bazylikę Santa Maria in Cosmedin.
Organizował szeroko zakrojone roboty publiczne, w tym utworzenie kolonii rolniczej mającej na celu wyżywienie potrzebujących. Dzięki tym działaniom zyskał miano „drugiego założyciela Państwa Kościelnego”.
Pontyfikat Hadriana I symbolizował średniowieczny ideał unii Kościoła i państwa, a jego bliska, choć pełna delikatnej rywalizacji, relacja z Karolem Wielkim położyła podwaliny pod utworzenie Świętego Cesarstwa Rzymskiego w 800 r.. Zmarł w Rzymie, a Karol Wielki nakazał wyryć poświęcone mu epitafium, które do dziś można podziwiać w portyku bazyliki św. Piotra.
1431 – Papież Marcin V zwołał sobór do Bazylei.
Ritratto di papa Martino V, Pisanello, XV Century, Public domain
Papież Marcin V (właściwie Oddone Colonna, ur. 1368 r. w Genazzano) architekt jedności i odnowy Kościoła. Papież Marcin V przeszedł do historii jako papież, którego pontyfikat (1417–1431) wyznaczył koniec najtrudniejszego okresu w dziejach papiestwa – wielkiej schizmy zachodniej. Jego wybór podczas soboru w Konstancji 11 listopada 1417 r. był momentem przełomowym, przyjętym z ulgą i radością w całym chrześcijańskim świecie, ponieważ po niemal 40 latach Kościół ponownie miał jednego, powszechnie uznawanego przywódcę. Misją życiową jego było zakończenie schizmy i przywrócenie autorytetu. Nadrzędną misją życiową i celem pontyfikatu Marcina V było przywrócenie jedności Kościoła katolickiego i odbudowa zdruzgotanego autorytetu papiestwa. Położenie kresu sytuacji, w której jednocześnie rościli sobie pretensje do tronu papieskiego trzej różni papieże, było jego fundamentalnym zadaniem. Realizacja tej misji obejmowała kilka kluczowych działań: zakończenie schizmy, centralizacja władzy papieskiej, odbudowa Rzymu, reforma kurii rzymskiej. Dzięki swojej pragmatycznej polityce i wizji, papież Marcin V przywrócił stabilność Kościołowi, umocnił papiestwo i zainicjował proces odnowy, który miał dalekosiężny wpływ na kolejne stulecia.
Concilie van Bazel. Concilium Basiliense, CC0 1.0
1909 – Trzecia audiencja Piusa X dla ks. Alojzego Orione.
Misją życiową księdza Alojzego Orione było niesienie pomocy najbardziej potrzebującym, ubogim, chorym i odrzuconym przez społeczeństwo, w duchu miłości, miłosierdzia i posłuszeństwa Kościołowi oraz Papieżowi. Jego dewizą było: „Tylko miłość zbawi świat”. Dążył do „odnowienia wszystkiego w Chrystusie” poprzez konkretne działania charytatywne i wychowawcze. Papież Pius X, którego zawołanie brzmiało „Odnowić wszystko w Chrystusie”, darzył ks. Orione wielkim zaufaniem i przyjaźnią. Trzecia audiencja u papieża miała szczególne znaczenie w kontekście jego misji.
Podczas tej audiencji papież Pius X wyraził pełne poparcie dla dzieła ks. Orione. Papież, widząc jego poświęcenie i skuteczność w pracy z ubogimi, miał mu udzielić największych dowodów zaufania, zachęcając go do kontynuowania drogi i zezwalając na innowacyjne metody duszpasterskie. Ks. Orione, który pragnął być „osłem” niosącym Chrystusa światu, otrzymał od Piusa X mandat do działania, co umocniło jego zgromadzenie i misję w Kościele. Audiencja ta utwierdziła go w przekonaniu, że jego charyzmat – służba Chrystusowi w ubogich i posłuszeństwo Stolicy Apostolskiej – jest słuszny i potrzebny. Papież docenił, że ks. Orione łączy głęboką wiarę z praktyczną miłością bliźniego, co było zgodne z papieską wizją odnowy Kościoła. Spotkanie to przypieczętowało misję ks. Orione, która opierała się na haśle: „Jezus, Papież, Dusze, Maryja”.
1940 – Początek działalności telefonicznej i pocztowej przy Watykanie.
Początki działalności pocztowej i telefonicznej w Watykanie datowane są na okres przed 1940 rokiem, a ich rozwój był ściśle związany z utworzeniem Państwa Watykańskiego na mocy Traktatów Laterańskich w 1929 roku.
Początki Poczty Watykańskiej
Po podpisaniu Traktatów Laterańskich, które przyznały Stolicy Apostolskiej suwerenność nad wydzielonym terytorium, Watykan uzyskał prawo do organizowania własnych usług pocztowych. Równolegle z usługami pocztowymi rozwijano infrastrukturę telekomunikacyjną. Rok 1940 to zatem okres, w którym obie te usługi były już w pełni rozwinięte i funkcjonowały jako integralna część suwerennego Państwa Watykańskiego, zapewniając mu niezależną komunikację ze światem zewnętrznym, co było szczególnie istotne w burzliwych czasach II wojny światowej.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
Bp Felice Cribellati, autor nieznany, ©MDBO
1952 – Bp Felice Cribellati (1885-1952) – pochodził ze Staghiglione (Pavia) zmarł w Tropei, zmarł w Tropei mając 67 lat, 45 lat życia zakonnego, 44 lata kapłaństwa i 30 lat biskupstwa.
Felice Cribellati wstąpił do Mornico, Konwiktu prowadzonego Małe Dzieło Boskiej Opatrzności, 1 września 1896 r. Jego asystentem był Don Sterpi, który otaczał go szczególną troską. 24 czerwca 1897 r. spełnił swoje gorące pragnienie, zakładając sutannę z rąk Don Orione wraz z sześcioma innymi młodymi chłopcami.
Przyjęcie Księdza Orione powracającego z Ameryki Południowej przez Biskupa Felice Cribellati, Neapol, 24 sierpnia 1937, ©MDBO
Przyjęty następnie na studia filozoficzne i teologiczne w seminarium biskupim, pełnił funkcję asystenta młodzieży z Santa Chiara i Paterno, którą to funkcję sprawował w wieku od 18 do 22 lat, mając pod opieką około 200 uczniów, którzy dorastali pod jego surową, ale łagodną dyscypliną. Ponieważ był zbyt młody, 21 września 1907 r. uzyskał niezbędną dyspensę od Ojca Świętego Piusa X. Mons. Ambrogio Daffra, pierwszy rektor Wyższego Seminarium w Tortonie, a następnie wybrany biskupem Ventimiglia, udzielił mu święceń kapłańskich w Sanremo.
Po trzech latach działalności w Cuneo został pilnie wezwany do kierowania nowo założonym domem w Reggio Calabria. W biografii Don Orione (wydanie III, str. 173-174) pokrótce opisano rolę, jaką Don Felice odegrał w pomocy ofiarom trzęsienia ziemi. Znane są już zatem jego spotkanie z Piusem X, otwarcie Instytutu San Prospero
Pod koniec I wojny światowej Don Orione przenosi Don Felice z Sanremo do Mesyny, gdzie obejmuje stanowisko rektora kościoła Consolata. Szaleje straszna epidemia „hiszpańskiej grypy”, co jeszcze bardziej podkreśla ducha poświęcenia i miłosierdzia młodego księdza.
Na początku roku szkolnego 1918-19 powraca, aby kierować Instytutem San Prospero w Reggio. Wszyscy go znają i kochają. Jego autorytet wzrósł wraz z wiekiem – choć pozostawał młody – i głębokimi doświadczeniami. Stał się jedną z najbardziej znanych osobistości, zwłaszcza w świecie religijnym i kościelnym: instytuty, klasztory i wspólnoty rywalizowały o niego, aby prowadził rekolekcje i wygłaszał kazania podczas najważniejszych uroczystości. Jego apostolskie słowa rozbrzmiewały w katedrach i parafiach.
Jesień 1920 roku oznacza w historii zgromadzenia bardzo ważne wydarzenie: uroczyste poświęcenie kościoła parafialnego Ognissanti. Potrzebny jest gorliwy i elokwentny ksiądz, który będzie wspierał nowego proboszcza Don Risi, a wybór pada na Don Cribellati.
Ojciec Święty Benedykt XV, po uzyskaniu informacji od władz religijnych Kalabrii i Rzymu, obdarzył 35 – letniego kapłana i pragnął go wynieść do godności biskupiej. Biskup Cribellati, będąc synem posłuszeństwa, napisał list akceptacyjny do Ojca Świętego pod dyktando Don Orione. Nominacja do Tropei należała do kompetencji rządu włoskiego, co spowodowało pewne opóźnienie i prawdziwą torturę milczenia dla biednego biskupa. W międzyczasie odzyskiwał siły duchowe i przygotowywał się do wysokiej misji w klasztorze pasjonistów przy Świętej Schodach, poświęcając cały swój czas na naukę i modlitwę. 29 czerwca 1921 r. w kościele parafialnym Ognissanti został wyświęcony na biskupa przez Jego Ekscelencję kardynała wikariusza Basilio Pompili. Następnego dnia, 8 września, rano wkroczył do Nicotera, a po południu do Tropei.
Będąc bardzo młodym biskupem (miał 35 lat), od razu wykazał się niezwykłą inicjatywą połączoną z roztropnością i siłą woli. Najbliższe jego sercu kapłańskiemu były nabożeństwa do Jezusa Ukrzyżowanego i Najświętszej Maryi Panny. Motto, które wybrał jako symbol programu swojego biskupstwa, brzmi: In cantate Dei et patientia Christi, a na herbie widniał wizerunek Jezusa na krzyżu i gwiazda Maryi. W ukrzyżowanym sercu zawarta była niezniszczalna miłość do Matki Kościoła i do drugiej Matki, Zgromadzenia Synów Opatrzności Bożej, które powstało w Wielkim Tygodniu w kościele poświęconym Ukrzyżowanemu.
Nowy biskup staje się w Italii heroldem poświęcenia całego miasta Tropea Najświętszemu Sercu Jezusa. Uroczystość ta została dokonana przez biskupa i burmistrza, gen. Alfredo Gabrielli, z imponującego balkonu w obecności wszystkich mieszkańców miasta i siedmiu biskupów, 17 czerwca 1923 r. i przyniosła gorliwemu pasterzowi następujący cenny autograf papieża. „Z całego serca udzielamy upragnionego błogosławieństwa apostolskiego szlachetnemu i naszemu ukochanemu miastu Tropea w dniu jego poświęcenia Najświętszemu Sercu, modląc się do tego samego Boskiego Serca o wszelkie dobro dla wszystkich mieszkańców i poszczególnych osób, dla wszystkich zgromadzonych. Pius PP. XI”.
W trakcie swojego długiego biskupstwa nie zabrakło mu prób i cierpień, nawet ze strony niektórych osób, którym bardzo pomógł, ale wszystko to przezwyciężył dzięki swojej nadmiernej miłości, wyrozumiałej inteligencji i głębokiej pobożności wobec Ukrzyżowanego Jezusa, którą tak dobrze potrafił kształtować w sobie.
W stulecie Odkupienia, na wzgórzu górującym nad Tropeą i dominującym nad jednym z najpiękniejszych widoków na morze, wzniósł obelisk zwieńczony krzyżem, który nocą świecił jak latarnia morska dla ludzi.
Jego oddanie Najświętszej Dziewicy miało okazję ujawnić się w wielkim stylu podczas stulecia święta Matki Bożej Rumunii, które odbyło się w Tropei we wrześniu 1938 r. z udziałem wszystkich biskupów Kalabrii: Mons. Moltalbetti, świeżo wybrany na arcybiskupa Reggio, Mons. Andrea Cassulo, oraz cały tydzień poświęcony Kongresowi Maryjnemu, w którym uczestniczyła cała ludność diecezji, zwłaszcza w dniu finałowym, który pozostanie w pamięci dzięki swojej wierze, barwności i entuzjazmowi. Wśród działań wartych uwagi należy wymienić renowację katedry, której pierwotny wygląd, zniszczony i zniekształcony przez szereg fałszywych i nieprzyzwoitych nalotów, przywrócił dzięki silnej woli biskupa Cribellatiego. Dominującym elementem harmonijnego życia biskupa Cribellatiego było apostolstwo głoszenia kazań, które stało się potężną bronią w jego rękach, przywodząc na myśl postać św. Pawła.Jego gorliwa działalność często wykraczała poza granice diecezji. Prowadził narodową pielgrzymkę do Lourdes, aktywnie uczestniczył w Kongresie Eucharystycznym w Trypolisie i innych ważnych zgromadzeniach w wielu miastach Włoch, gdzie prawie zawsze miał zaszczyt głosić Mszę Świętą w przepięknych katedrach. Na wzór swojego wielkiego Ojca i Nauczyciela, D. Orione odznaczał się gorliwością charytatywną. Do ostatnich chwil zachował jasność umysłu i zmarł w ramionach Don Angelo Galluzziego o godz. 19:00 1 lutego 1952 r. Pogrzeb Mons. Gabellatiego był triumfem miłości i szacunku. Święty obrzęd odprawił Jego Ekscelencja Mons. Ferro, arcybiskup Reggio Calabria, a mowę pogrzebową wygłosił biskup Mileto Mons. Nicodemo. Nasze zgromadzenie reprezentowali przełożony generalny Don Pensa, Don Risi, Don Sciaccaluga, Don Fiori, Don Di Pietro, Don Galluzzi i kilku innych księży, a także różne grupy naszych sierot. Został pochowany obok ołtarza Najświętszego Sakramentu w katedrze w Tropei.
Tropea, Katedra, Grobowiec Bp Felice Cribellati, ©MDBO
Opracowali: Franciszek Janczak i ks. Grzegorz Sikorski FDP