KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święta Scholastyka, dziewica
SantaScolastica Montecassino, autor nieznany, CC BY-SA 2.5
Święta Scholastyka, żyjąca w VI wieku (ok. 480–547 r.), jest postacią nierozerwalnie związaną z początkami zachodniego monastycyzmu. Jako rodzona siostra św. Benedykta z Nursji, ojca zakonów na Zachodzie, odegrała kluczową rolę w formowaniu żeńskiej gałęzi życia wspólnotowego. Choć historia przekazała o niej niewiele faktów biograficznych, zapisane w „Dialogach” św. Grzegorza Wielkiego spotkanie rodzeństwa rzuca jasne światło na jej wyjątkową misję.
Misją św. Scholastyki było świadczenie o prymacie miłości nad literą prawa. W świecie zdominowanym przez surowe reguły, dyscyplinę i hierarchię, Scholastyka stała się głosem serca, które rozumie, że ostatecznym celem wszelkiej ascezy jest zjednoczenie z Bogiem poprzez miłość. Jej życie nie było jedynie naśladowaniem brata, lecz autonomiczną drogą poszukiwania Bożego oblicza w ciszy klasztoru w Piumarola, niedaleko Monte Cassino.
Kluczowy moment jej misji objawił się podczas ostatniego spotkania z Benedyktem. Według tradycji, rodzeństwo widywało się raz w roku, by wspólnie rozważać sprawy duchowe. Gdy nadszedł wieczór, a Benedykt, wierny swojej „Regule”, chciał powrócić do klasztoru, Scholastyka przeczuwając bliską śmierć, błagała go, by pozostał z nią na całonocnej modlitwie. Kiedy brat odmówił, powołując się na surowe przepisy zakonne, Scholastyka skłoniła głowę i zalała się łzami, prosząc Boga o interwencję. Natychmiastowa, gwałtowna burza uniemożliwiła Benedyktowi wyjście. Na jego wyrzut: „Coś uczyniła, siostro?”, odpowiedziała z pokorą: „Prosiłam ciebie, a tyś mnie nie chciał wysłuchać. Poprosiłam Boga mego i On mnie wysłuchał”.
Święty Grzegorz Wielki komentuje to zdarzenie krótkim, ale potężnym zdaniem: „Więcej dokonała ta, która więcej kochała”. To zdanie definiuje całą misję Scholastyki. Pokazała ona, że prawo i porządek są ważne, ale nie mogą stać się bożkami. Jej „zwycięstwo” nad bratem było lekcją dla całego Kościoła: Bóg jest miłością, a modlitwa płynąca z czystego i spragnionego serca ma moc poruszyć niebiosa.
Scholastyka, jako dziewica poświęcona Bogu, uczy współczesnego człowieka, że misja życiowa nie musi wiązać się z wielkimi dziełami zewnętrznymi. Jej misją była modlitewna obecność i duchowe wsparcie. Kilka dni po wspomnianym spotkaniu, Benedykt ujrzał duszę siostry opuszczającą ciało pod postacią białej gołębicy wznoszącej się do nieba. Ten symbol czystości i pokoju idealnie oddaje charakter jej posługi – cichej, lecz niezłomnej w dążeniu do wieczności.
Wspomnienie dowolne –Błogosławiony Wiktor Stepinac, biskup
Kardinal Alojzije Stepinac, autor nieznany, rok powstania 1937, Public domain
Błogosławiony Alojzy Wiktor Stepinac (1898–1960), arcybiskup Zagrzebia i kardynał, pozostaje jedną z najbardziej wyrazistych, a zarazem heroicznych postaci Kościoła XX wieku. Jego życie przypadło na czasy brutalnych ścierania się nazizmu, faszyzmu i komunizmu na Bałkanach. W tym mroku Stepinac stał się symbolem niezłomności i wierności sumieniu.
Kluczem do zrozumienia misji życiowej Alojzego Stepinaca jest jego dewiza biskupia: In te, Domine, speravi („W Tobie, Panie, zaufałem”). Jego głównym celem nie była polityka, lecz bezwzględna ochrona każdego człowieka jako obrazu Bożego, niezależnie od rasy, narodowości czy wyznania, oraz zachowanie autonomii
W czasie II wojny światowej, gdy powstało Niepodległe Państwo Chorwackie (NDH) sprzymierzone z III Rzeszą, Stepinac początkowo widział w nim szansę na suwerenność narodu. Szybko jednak stał się jednym z najostrzejszych krytyków reżimu ustaszy. Jego misją stało się wówczas ratowanie prześladowanych.
Historycy dokumentują, że:
Potępiał z ambony teorie rasistowskie, głosząc: „Dla Kościoła nie ma ras uprzywilejowanych i ras niższych”.
Ocalił tysiące Żydów, Serbów i Romów, organizując dla nich pomoc, fałszywe dokumenty i bezpieczne schronienie.
Osobiście interweniował u władz w obronie więźniów obozów koncentracyjnych (m.in. Jasenovac).
Po zakończeniu wojny misja Stepinaca weszła w nową, dramatyczną fazę. Gdy do władzy w Jugosławii doszli komuniści pod wodzą Josipa Broza Tito, arcybiskup stał się głównym celem ataków. Odrzucił propozycję Tito, by odłączyć Kościół w Chorwacji od Rzymu i utworzyć „narodowy Kościół katolicki”. Dla Stepinaca jedność z papieżem była fundamentem wiary, którego nie wolno było zdradzić za cenę spokoju.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1775–Komisja Edukacji NarodowejutworzyłaTowarzystwo do Ksiąg ElementarnychwWarszawie, pierwszą polską instytucję zajmującą się opracowaniem i wydawaniem podręczników oraz programów szkolnych.
1880–PapieżLeon XIIIogłosiłencyklikęArcanumdivinaesapientiae.
1919 roku odbyło się pierwsze posiedzenie Sejmu Ustawodawczego II Rzeczypospolitej, co miało kluczowe znaczenie dla odbudowy państwowości polskiej po I wojnie światowej
1920– Gen.Józef Hallerdokonałsymbolicznych zaślubinPolski zMorzem Bałtyckim. Tym samym potwierdzono wykonanie jednego z punktów postanowień traktatu wersalskiego, przyznającego Polsce 140-kilometrowy odcinek wybrzeża.
1935 – Inauguracja działalności Instytutu José Manuel Estrada w Mar del Plata (Argentyna).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1962 – Władysław Broniewski. Urodzony w 1897 r., poetatłumacz literacki, żołnierz Legionów Polskich, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (1921) oraz Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1955)
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1995 – Siostra Maria Joanna – Marianna Gumienna PSMC (1911-1995) – urodzona w Okno (Ukraina) , zmarła w Zalesiu Górnym mając 84 lata życia i 51 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1944– W odwecie za udanyzamach na Franza KutscheręNiemcy rozstrzelali 140 osób w ulicznej egzekucji naul. Barskiejw Warszawie.
1947 – Kazimierz Pawłowski, ps. „Nerw” (1923 – 1947). Od najmłodszych lat wykazywał silne poczucie patriotyzmu, które w czasach wojny i okupacji niemieckiej przerodziło się w aktywne zaangażowanie w działalność konspiracyjną. Po zakończeniu II wojny światowej, w obliczu narastającej kontroli komunistycznej w Polsce, dołączył do podziemia antykomunistycznego, stając się jednym z żołnierzy wyklętych – grupy osób, które kontynuowały walkę o wolność kraju po formalnym zakończeniu wojny. Pawłowski działał w strukturach Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ), organizacji, która skupiała żołnierzy kontynuujących działalność niepodległościową i opozycyjną wobec reżimu komunistycznego. Jego działalność obejmowała m.in. walkę z wprowadzanym przez władze PRL systemem represji, ochranianie ludności lokalnej przed przymusem i propagowanie niezależnej idei narodowej. Był znany z odwagi, determinacji oraz bezkompromisowego podejścia do wrogów Polski niepodległej. 10 lutego 1949 roku Kazimierz Pawłowski został zamordowany w Jeleniej Górze przez aparat komunistyczny w wyniku pokazowego procesu. Miał zaledwie 26 lat. Jego śmierć była dramatycznym przykładem losu wielu żołnierzy wyklętych, którzy padli ofiarą represji w pierwszych latach powojennej Polski Ludowej. Po latach rodzina Pawłowskiego ekshumowała jego szczątki i przeniosła je na cmentarz Junikowo w Poznaniu, gdzie spoczywa jako symbol odwagi i niezłomności.
Opracował: Franciszek Janczak i ks. Grzegorz Sikorski FDP