KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Błogosławiony Jordan z Saksonii, zakonnik i prezbiter
Giordano di Sassonia, autor nieznany, CC BY-SA 3.0
Głównym zadaniem życiowym Jordana z Saksonii było przede wszystkim kontynuowanie i rozwój dzieła św. Dominika Guzmána, założyciela Zakonu Kaznodziejskiego (Dominikanów). Pełniąc funkcję drugiego generała zakonu, z żarliwością poświęcił się głoszeniu Ewangelii, przyciąganiu nowych powołań, szczególnie spośród wykształconej młodzieży uniwersyteckiej, oraz organizowaniu i umacnianiu struktur dominikańskich w całej Europie.
Błogosławiony Jordan z Saksonii (ok. 1190–1237) urodził się w Borberge, w Westfalii (Niemcy). Był człowiekiem wykształconym; studiował sztuki wyzwolone i teologię na Uniwersytecie Paryskim, gdzie zdobył tytuł magistra i bakałarza teologii. W Paryżu, pod wpływem kazań św. Dominika, postanowił wstąpić do nowo powstałego zakonu. Habit przyjął z rąk błogosławionego Reginalda z Orleanu 12 lutego 1220 r..
Po śmierci św. Dominika w 1221 r., Jordan został wybrany na jego następcę jako generał zakonu. Funkcję tę pełnił przez 15 lat, aż do swojej śmierci. Zginął w katastrofie morskiej w drodze powrotnej z pielgrzymki do Ziemi Świętej w 1237 r..
Główna misja życiowa bł. Jordana obejmowała:
Rozwój Zakonu Kaznodziejskiego: Jordan z Saksonii odegrał kluczową rolę w ekspansji zakonu. W ciągu 15 lat jego rządów liczba domów zakonnych wzrosła dziesięciokrotnie. Dodał cztery nowe prowincje do ośmiu już istniejących.
Pozyskiwanie Powołań: Był wybitnym kaznodzieją, znanym ze swojego daru przyciągania ludzi do życia zakonnego, zwłaszcza studentów i profesorów uniwersytetów (m.in. św. Alberta Wielkiego). Z tego powodu jest uważany za patrona powołań dominikańskich.
Organizacja i Umacnianie Struktur: Ustanowił zasadę, że każdy klasztor powinien mieć szkołę teologiczną, co przyczyniło się do intelektualnego rozwoju zakonu. Dbał o wewnętrzną stabilność poprzez kodyfikację praktyk i konstytucji zakonnych.
Duszpasterstwo i Pisanie: Był duchowym przewodnikiem dla wielu osób, w tym dla błogosławionej Diany degli Andalò. Napisał również „Książeczkę o początkach Zakonu Kaznodziejów” (Libellus de principiisOrdinisPraedicatorum), pierwsze narracyjne dzieło o św. Dominiku i wczesnej historii zakonu.
Głoszenie Ewangelii: Niezmordowanie podróżował po Europie (jak pielgrzym, a nie turysta, szukający sensu i prawdy), zakładając nowe wspólnoty i głosząc Słowo Boże, z pasją i energią, która dotykała serc słuchaczy.
Jego łagodność, charyzma i oddanie sprawie zbawienia dusz sprawiły, że stał się jednym z najważniejszych następców św. Dominika, kształtując ducha Zakonu Kaznodziejskiego na stulecia.
Wspomnienie dowolne – Święty Eulogiusz, patriarcha
Eulogius of Alexandria (Menologion of Basil II), autor nieznany, rok powstania 985, Public domain
Święty Eulogiusz z Aleksandrii, sprawujący urząd patriarchy w latach 581–607, jest jedną z najbardziej świetlanych postaci Kościoła wschodniego końca VI wieku. Choć żył w czasach głębokich podziałów teologicznych i politycznych, jego postać jawi się jako wzór intelektualnej precyzji połączonej z pasterską łagodnością.
Główną misją życiową Eulogiusza była walka o czystość wiary chrystologicznej oraz przywrócenie jedności rozbitemu Kościołowi. W okresie jego patriarchatu Egipt był rozdarty przez liczne herezje, zwłaszcza monofizytyzm (negujący dwie natury w Chrystusie) oraz błędy agnoetów. Eulogiusz postawił sobie za cel nie tylko potępienie błędnych nauk, ale przede wszystkim cierpliwe wyjaśnianie dogmatów ustalonych na Soborze Chalcedońskim.
Jego misja nie ograniczała się do polemik. Jako wybitny teolog, potrafił w sposób jasny i przystępny wykładać trudne prawdy o tym, że Jezus Chrystus jest w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem. W swoich pismach, z których wiele przetrwało dzięki odpisom w Bibliotece Focjusza, wykazywał, że odstępstwo od prawdy o naturze Zbawiciela uderza w samą istotę zbawienia ludzkości.
Niezwykle istotnym elementem misji Eulogiusza była jego głęboka więź z papiestwem. Był bliskim przyjacielem św. Grzegorza Wielkiego. Ich zachowana korespondencja jest świadectwem wzajemnego szacunku i wspólnej troski o losy chrześcijaństwa. Grzegorz Wielki w swoich listach często chwalił mądrość Eulogiusza, nazywając go „narzędziem Boga”.
Eulogiusz rozumiał, że misja Kościoła jest uniwersalna. Wspierał wysiłki misyjne Grzegorza w dalekiej Brytanii, ciesząc się z nawróceń Anglosasów tak samo, jak z sukcesów w swoim własnym patriarchacie. Pokazywał tym samym, że prawdziwy patriarcha nie dba tylko o własną diecezję, ale czuje się odpowiedzialny za cały Kościół powszechny.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1915 – Otwarcie Męskiej Szkoły Podstawowej im. Królowej Heleny w Avezzano, powierzonej Małemu Dziełu Boskiej Opatrzności.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1980 – Marian Rejewski (1905-1980) – jednego z najwybitniejszych polskich naukowców XX wieku.
Urodził się 16 sierpnia 1905 roku w Bydgoszczy. Od młodości wykazywał niezwykłe zdolności matematyczne, które później pozwoliły mu odegrać kluczową rolę w historii II wojny światowej. Po ukończeniu studiów matematycznych na Uniwersytecie Poznańskim, Rejewski wstąpił do Biura Szyfrów polskiego wywiadu wojskowego, gdzie pracował nad łamaniem niemieckich kodów. Największym osiągnięciem Rejewskiego było złamanie szyfru Enigmy – niemieckiej maszyny szyfrującej, uważanej wówczas za nieprzeniknioną. W 1932 roku, korzystając z własnych metod matematycznych i ograniczonych informacji wywiadowczych, Rejewski opracował system umożliwiający odczytanie niemieckich komunikatów wojskowych. Jego odkrycie stanowiło fundament późniejszej pracy zespołu w Bletchley Park w Wielkiej Brytanii, gdzie alianci skutecznie rozszyfrowywali przesyłki Enigmy, co miało ogromny wpływ na przebieg wojny. Po wojnie Rejewski powrócił do Polski, lecz przez wiele lat jego wkład w zwycięstwo aliantów pozostawał tajny. Dopiero w latach 70. i 80. zaczęto w pełni doceniać jego osiągnięcia. Zmarł 13 lutego 1980 roku w Warszawie, pozostawiając po sobie dziedzictwo geniuszu matematycznego i patriotyzmu, które zmieniło bieg historii.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1981 – Ks. Paweł Misa FDP (1905-1981)
Ks. Paweł Misa urodził się 25 czerwca 1905 r. w Zastawie koło Biłgoraja w domu Stanisława i Anny. Ochrzczony został w kościele pw. św. Bartłomieja Apostoła w Goraju 26 czerwca 1905 r. Bierzmowanie przyjął w 1920 r. Dzieciństwo spędził przy rodzicach. Pomagał w codziennych pracach, które zresztą wykonywał chętnie, ponieważ przyświecała mu maksyma, że „bez pracy nie ma kołaczy”. W wieku siedmiu lat rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Uczęszczał do niej przez cztery lata. Naukę kontynuował w gimnazjum we Frampolu. Następnie uczęszczał do liceum biskupiego w Lublinie, gdzie ukończył piątą klasę.
Paweł Misa wstąpił do Zgromadzenia Księży Orionistów w 1926 r. Naukę kontynuował w naszym kolegium w Zduńskiej Woli. Habit zakonny przyjął 15 sierpnia 1928 r. Ślub pobożności złożył w 1930 r. Następnie wyjechał do Włoch, gdzie najpierw zaliczył tyrocynium w Wenecji i San Severino Marche jako wychowawca chłopców. Kanoniczny nowicjat odbył w Villa Moffa di Bra i ukończył studia teologiczne w seminarium w Tortonie. Profesję wieczystą złożył 27 czerwca 1939 r., a święcenia kapłańskie przyjął 21 lipca 1940 r.
Ks. Paweł pracował we Włoszech sześć lat. W tym czasie w Collegio Dante w Tortonie był ekonomem i nauczycielem religii we wszystkich klasach wyższych. Po powrocie do kraju w 1946 r. pracował m.in. w Otwocku jako kapelan sióstr orionistek, w Celestynowie, Zduńskiej Woli jako spowiednik sióstr orionistek oraz w Malborku w parafii św. Jana Chrzciciela. W tym ostatnim miejscu zapamiętano go jako kapłana niezwykle serdecznego i otwartego.
Ks. Paweł Misa zmarł 13 lutego 1981 r., mając za sobą 75 lat życia, 43 lata profesji zakonnej i 40 lat kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Malborku.
C i e k a w o s t k i
◆ Ks. Paweł często używał powiedzenia: „Psiakrew, jak Boga kocham”. Poza tym zawsze miał przy sobie cukierki, którymi obdarowywał dzieci.
Opracowali: Franciszek Janczak i ks. Grzegorz Sikorski FDP