KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Cezary z Nazjanzu, pustelnik
Św. Cezary z Nazjanzu, Brzeszczot.wrzeszczy12, 2014, CC BY-SA 4.0
Święty Cezary z Nazjanzu urodził się około 330 roku w Azjanzos, niedaleko Nazjanzu w Kapadocji, w rodzinie wyjątkowo głęboko zakorzenionej w wierze. Jego dom rodzinny był prawdziwą szkołą świętości: ojcem był Grzegorz Starszy z Nazjanzu, matką Święta Nona, rodzeństwem zaś Święta Gorgonia oraz Grzegorz z Nazjanzu. W takiej atmosferze Cezary dojrzewał intelektualnie i duchowo, choć jego droga do świętości prowadziła przez świat nauki i dworu cesarskiego.
Po ukończeniu nauki w rodzinnych stronach wyjechał do Aleksandrii, jednego z najważniejszych centrów wiedzy starożytności. Tam zgłębiał astronomię, geometrię i przede wszystkim medycynę, w której szybko osiągnął mistrzostwo. Po powrocie do Konstantynopola został lekarzem cesarskim i sprawował opiekę nad zdrowiem władców, m.in. Julian Apostata oraz Walens. Sława i zaszczyty nie przysłoniły mu jednak pytania o sens życia i odpowiedzialność przed Bogiem.
Przełomem stało się trzęsienie ziemi w Bitynii w 368 roku, z którego Cezary ocalał. To doświadczenie odczytał jako osobiste wezwanie do nawrócenia i duchowej decyzji. W wieku 38 lat przyjął chrzest, wybierając drogę wewnętrznej ascezy i oderwania od ambicji świata. Jego misją życiową stało się połączenie rozumu i wiary: służba człowiekowi poprzez naukę, a zarazem świadectwo, że prawdziwa mądrość prowadzi do Boga i miłosierdzia.
Choć cesarz Walens powierzył mu urząd kwestora Bitynii, Cezary nie przywiązał się do władzy ani majątku. Przed śmiercią w 369 roku cały swój dobytek zapisał ubogim, potwierdzając czynem ideał ewangelicznego ubóstwa. Jego życie, uwieńczone pokorną śmiercią i pochwałą wygłoszoną przez brata, pozostało przykładem cichej świętości człowieka, który zrezygnował z kariery, by w pełni odpowiedzieć na Boże wezwanie.
Wspomnienie dowolne – Święci męczennicy Alojzy Versiglia, biskup, i Kalikst Caravario, prezbiter
Bishop St. Luigi Versiglia SDB, Autor nieznany, 1921, Public domain
Święty Alojzy Versiglia i Święty Kalikst Caravario należą do grona najjaśniejszych świadków misyjnego Kościoła XX wieku. Ich życie i męczeńska śmierć ukazują jedną, wspólną misję życiową: bezwarunkową służbę Ewangelii oraz obronę godności najsłabszych, nawet za cenę własnego życia.
Alojzy Versiglia urodził się w 1873 roku w północnych Włoszech i od młodości kształtował się w duchu salezjańskim, zafascynowany charyzmatem Jan Bosko. Jako kapłan i wychowawca wyróżniał się gorliwością, łagodnością i głęboką pobożnością maryjną. Jego prawdziwym powołaniem okazały się jednak misje. Wysłany do Azji, stał się pionierem dzieła salezjańskiego w Chinach. Jako przełożony i późniejszy biskup nie ograniczał się do zarządzania – sam przemierzał rozległe tereny, organizował wspólnoty, budował struktury Kościoła i umacniał wiarę pośród prześladowań. Był przekonany, że misja potrzebuje świadectwa ofiary i wewnętrznie przygotowywał się na męczeństwo, widząc w nim ziarno przyszłych owoców.
Kalikst Caravario, urodzony w 1903 roku, od dziecka wzrastał w środowisku salezjańskim. Jako młody zakonnik pragnął oddać życie misjom i z entuzjazmem odpowiedział na wezwanie do Chin. Szybko nauczył się języka, zdobył zaufanie wiernych i dał się poznać jako kapłan odważny, oddany i pełen apostolskiego zapału. Jego misją życiową było bycie blisko powierzonych mu ludzi – szczególnie dzieci i młodzieży – oraz gotowość do obrony słabszych w imię Ewangelii.
Ich drogi spotkały się tragicznie 25 lutego 1930 roku. Podczas podróży misyjnej obaj stanęli w obronie chińskich dziewcząt zagrożonych porwaniem. Sprzeciw wobec przemocy i bezprawia przypieczętował ich los. Zginęli razem, wierni Chrystusowi i ludziom, którym służyli.
Męczeństwo Alojzego Versiglii i Kaliksta Caravario stało się potężnym znakiem wiary. Beatyfikowani przez Jan Paweł II w 1983 roku, a kanonizowani wśród męczenników chińskich w 2000 roku, pozostają patronami misji salezjańskich i trwałym świadectwem, że miłość do Boga i człowieka nie zna granic ani lęku.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Dominik Lentini, prezbiter
Wspomnienie dowolne – Święty Tarazjusz, patriarcha
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1962 – Kuwejt – Święto państwowe upamiętniające uzyskanie niepodległości.
Kuwejt leży na północnym wybrzeżu Zatoki Perskiej i jest jednym z kluczowych państw arabskich regionu Zatoki. Jego historia nowożytna zaczyna się od ukształtowania się sheikdomu pod rządami rodu Al Sabah w XVIII wieku i rosnącej roli w handlu morskich tras między Arabią a Indiami. W 1899 roku Kuwejt podpisał umowę protektoratu z Wielką Brytanią, co uchroniło go przed ekspansją Imperium Osmańskiego i stało się podstawą brytyjskiej ochrony aż do 1961 r. W czerwcu 1961 roku Kuwejt formalnie odzyskał pełną niepodległość od Wielkiej Brytanii i stał się suwerennym państwem, ustanawiając własną konstytucję i parlament – jako jeden z bardziej liberalnych systemów politycznych w regionie. Najtragiczniejszym momentem w XX wieku była inwazja Iraku w sierpniu 1990 r., która doprowadziła do okupacji kraju. Interwencja międzynarodowa pod egidą ONZ i koalicji sił zbrojnych przywróciła suwerenność Kuwejtu na początku 1991 r. w konflikcie znanym jako wojna w Zatoce Perskiej. Kuwejt ma zróżnicowaną populację liczącą kilka milionów mieszkańców, z czego znaczna większość to obcokrajowcy – migrantów przybyłych głównie z Azji i innych krajów arabskich. Obywatele kuwejccy stanowią mniejszość ogółu mieszkańców. Pod względem religijnym Islam jest religią państwową i dominuje w społeczeństwie. Około 70–80% populacji to sunnici, a około 30% muzułmanów jest szyitami wśród obywateli.
Religia chrześcijańska reprezentuje znaczącą część mieszkańców, głównie ekspatriantów, i według dostępnych danych stanowi około 17–18% ogółu ludności. Poza nim w Kuwejcie żyją wyznawcy hinduizmu, buddyzmu, bahaizmu czy innych religii w mniejszych liczbach. Pierwsze próby działalności misyjnej w regionie Zatoki Perskiej pojawiły się na początku XX wieku wraz z tzw. Arabian Mission, organizacją protestancką założoną przez amerykańskich misjonarzy, w tym Samuela M. Zwennera, działającą również w Kuwejcie od około 1910 r. Misjonarze zakładali szkoły, kliniki i próbowali szerzyć chrześcijaństwo, choć na stosunkowo niewielką skalę ze względu na dominację islamu i konserwatyzm religijny regionu. Kościół katolicki w Kuwejcie jest obecnie częścią Wikariatu Apostolskiego Arabii Północnej, który obejmuje również Bahrajn, Katar i Arabię Saudyjską. Ten szczególny urząd misyjny został ustanowiony w 1953 r. i od 2011 r. nosi swoją obecna nazwę. Nie ma w Kuwejcie typowych diecezji jak w krajach chrześcijańskich – zamiast tego jest prowadzony przez wikariat misyjny, którego siedziba znajduje się w tej części regionu. W kraju działają parafie i kościoły katolickie, w tym Holy Family Co-Cathedral w Kuwejt City – historyczna świątynia poświęcona w 1961 r. oraz Minor Basilica of Our Lady of Arabia w Al Ahmadi – jedna z ważniejszych katolickich świątyń regionu.
Kuwejt_pexels-brettjordan-4679343
Kuwejt_pexels-nour-qaloush-114872769-9729389
Kuwejt stoi obecnie przed kilkoma istotnymi wyzwaniami. Po pierwsze, dywersyfikacja gospodarki pozostaje konieczna, mimo ogromnych bogactw naftowych – państwo dąży do zmniejszenia zależności od ropy. Po drugie, kwestie społeczne i polityczne, w tym prawa migrantów, korupcja i reformy konstytucyjne, są przedmiotem debaty wewnętrznej. Ponadto Kuwejt, podobnie jak inne państwa regionu, musi radzić sobie z napięciami geopolitycznymi oraz rozbieżnościami w polityce zagranicznej.
Kuwejt_pexels-pixabay-3871
Najważniejsze święto państwowe w Kuwejcie to Dzień Narodowy Kuwejtu, obchodzony 25 lutego każdego roku. Upamiętnia on niepodległość Kuwejtu od Wielkiej Brytanii, która została formalnie ogłoszona 19 czerwca 1961 roku, a koronacja emira Sabah al-Sabah odbyła się 25 lutego 1962 roku. To święto symbolizuje suwerenność i jedność narodu kuwejckiego.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1964 – Siostra Maria Kinga – Petronela Paprocka PSMC (1885-1964) – urodzona w Wielka Wieś, zmarła w Zalesiu Górnym mając 79 lat życia i 17 lat profesji zakonnej.
1965 – Siostra Maria Walentyna – Magdalena Antosik PSMC (1877-1965) – urodzona w Garczyn, zmarła w Zalesiu Górnym mając 88 lat życia i 19 lat profesji zakonnej.
2017 – Siostra Maria Andrzeja – Janina Szarwiło PSMC (1923-2017) – urodzona w Groszowska, zmarła w Otwocku mając 94 lata życia i 66 lat profesji zakonnej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP