KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne – Święty Leander, biskup
Leander of Seville, Bartolomé Esteban Murillo, 1655, Public domain
Święty Leander należał do najwybitniejszych pasterzy Kościoła w Hiszpanii przełomu VI i VII wieku. Urodził się w połowie VI stulecia w Kartagenie, w rodzinie, która wydała aż czworo świętych: jego braćmi byli Izydor i Fulgencjusz, a siostrą Florentyna. Już w młodości obrał drogę życia zakonnego, pragnąc ciszy, modlitwy i formacji duchowej. Opatrzność skierowała go jednak ku zadaniom znacznie szerszym – został arcybiskupem Sewilli w czasach głębokiego kryzysu wiary na Półwyspie Iberyjskim.
Misją życiową św. Leandra było przywrócenie jedności religijnej Hiszpanii i obrona prawowitej nauki Kościoła wobec arianizmu, który dominował wśród Wizygotów. Dzięki erudycji, sile argumentów i niezwykłemu darowi wymowy pozyskał dla katolicyzmu księcia Hermenegilda. Odwaga ta naraziła go na gniew króla Leowigilda i doprowadziła do wygnania. Leander nie zaprzestał jednak swej pracy – po powrocie do kraju odegrał kluczową rolę w nawróceniu króla Rekkareda. Decyzja monarchy sprawiła, że cały naród wizygocki porzucił herezję ariańską i wszedł w pełną jedność z Kościołem katolickim.
Był nie tylko pasterzem i dyplomatą wiary, ale również myślicielem i nauczycielem. Pozostawił pisma przeciw arianom, dzieła ascetyczne dedykowane siostrze oraz korespondencję z papieżem Grzegorzem Wielkim. Jako muzyk komponował melodie do psalmów, wzbogacając liturgię. Zmarł około 600 roku, a pamięć o nim przetrwała jako o doktorze Kościoła hiszpańskiego, który całe życie poświęcił prawdzie wiary, jedności Kościoła i duchowemu wychowaniu kolejnych pokoleń.
Wspomnienie dowolne – Święty Gabriel od Matki Bożej Bolesnej, zakonnik
Święty Gabriel od Matki Bożej Bolesnej, znany przed wstąpieniem do zakonu jako Franciszek Possenti, urodził się 1 marca 1838 roku w Asyżu, w rodzinie silnie związanej z administracją Państwa Kościelnego. Wczesna śmierć matki naznaczyła jego dzieciństwo cieniem cierpienia, ale nie odebrała mu pogody ducha. Lata młodzieńcze spędził w różnych miastach Italii, aż w 1856 roku rodzina osiadła w Spoleto. Był zdolnym uczniem, wychowywanym przez Braci Szkół Chrześcijańskich i jezuitów, a jednocześnie młodzieńcem o żywym temperamencie, ceniącym elegancję, rozrywki i życie towarzyskie.
Przełom w jego życiu nastąpił, gdy w wieku osiemnastu lat podjął decyzję o wstąpieniu do zakonu pasjonistów – wspólnoty surowej, skoncentrowanej na rozważaniu męki Chrystusa. W nowicjacie w Morovalle przyjął imię Gabriel. Wbrew planom ojca i mimo sprzeciwu rodziny wybrał drogę całkowitego oddania Bogu. Od tej chwili jego misją życiową stało się pogłębianie i szerzenie nabożeństwa do męki Pańskiej oraz do Matki Bożej Bolesnej. Nie była to jedynie pobożność uczuciowa – Gabriel konsekwentnie przekładał ją na codzienne życie, ofiarując drobne wyrzeczenia, cierpliwość w chorobie i gotowość przyjęcia cierpienia jako formy miłości.
Pozostawił po sobie notatki duchowe, w których widać pragnienie coraz pełniejszego upodobnienia się do Chrystusa ukrzyżowanego. Zmarł 27 lutego 1862 roku na gruźlicę, nie doczekawszy święceń kapłańskich. Miał zaledwie 24 lata. Mimo krótkiego życia zapisał się w pamięci Kościoła jako „Santo del sorriso” – święty uśmiechu, łączący radość z heroizmem wiary. Dziś czczony jest jako patron młodzieży, studentów, kleryków i kapłanów, a jego relikwie spoczywają w sanktuarium w Isola del Gran Sasso. Duchową syntezę jego postawy trafnie oddają słowa ks. Jana Twardowskiego, który widział w Gabrielu prostą, a zarazem szczęśliwą odpowiedź na miłość Boga.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1844 – Dominikana – Święto Niepodległości
Dominikana zajmuje wschodnią część wyspy Haiti (Hispaniola) na Karaibach i należy do państw o wyjątkowo długiej historii w Nowym Świecie. W 1492 roku dotarł tu Krzysztof Kolumb, a w 1496 powstało Santo Domingo – najstarsze trwale istniejące miasto założone przez Europejczyków w obu Amerykach. Przez stulecia kraj pozostawał pod panowaniem hiszpańskim, a następnie doświadczał okresów okupacji, walk wewnętrznych i dyktatury. Kluczowym momentem była proklamacja niepodległości 27 lutego 1844 roku, która zapoczątkowała istnienie nowoczesnego państwa dominikańskiego.
Liczba ludności Dominikany wynosi dziś około 11 milionów mieszkańców. Społeczeństwo jest zróżnicowane etnicznie, ukształtowane przez dziedzictwo europejskie, afrykańskie i lokalne. Struktura wyznaniowa pozostaje stosunkowo jednolita: około 57–60% obywateli deklaruje przynależność do Kościoła katolickiego, około 25–30% do różnych wspólnot protestanckich i ewangelikalnych, a pozostały odsetek stanowią osoby bezwyznaniowe oraz wyznawcy innych religii.
Dominikana_pexels-allen-boguslavsky-1344061-19653491
Pierwsi misjonarze katoliccy przybyli na wyspę już pod koniec XV wieku, wraz z hiszpańskimi osadnikami. Dominikana odegrała kluczową rolę w historii Kościoła w obu Amerykach – to tutaj utworzono pierwszą diecezję na kontynencie. Kościół katolicki do dziś odgrywa istotną rolę społeczną i kulturową; na terenie kraju funkcjonuje kilkanaście diecezji. Najważniejszym sanktuarium jest bazylika Matki Bożej z Altagracia w Higüey – narodowe sanktuarium i miejsce masowych pielgrzymek.
Współczesna Dominikana zmaga się z nierównościami społecznymi, presją migracyjną (zwłaszcza na granicy z Haiti), problemami edukacji i ochrony zdrowia oraz skutkami zmian klimatycznych, które dotykają region karaibski. Jednocześnie kraj dynamicznie się rozwija, opierając gospodarkę na turystyce, usługach i handlu.
Najważniejszym świętem państwowym jest Dzień Niepodległości, obchodzony 27 lutego. Upamiętnia on ogłoszenie niepodległości od Haiti w 1844 roku i symbolizuje walkę Dominikańczyków o suwerenność, tożsamość narodową i prawo do samostanowienia.
1927 – Ksiądz Alojzy Orione otrzymuje nominację na wicepostulatora w procesie kanonizacji Piusa IX.
1937 – Początek dzieła misyjnego przy parafii św. Rocha w SáenzPeña w Chaco (Argentyna).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2017 – Brat Władysław Błaszczyk FDP (1949-2017)
Br. Władysław Błaszczyk urodził się 24 października 1949 r. w Łodzi jako syn Karola i Janiny. Miał jedną siostrę. Został ochrzczony w kościele pw. Świętego Ducha w Łodzi 26 listopada 1949 r. Bierzmowanie otrzymał 22 października 1961 r. z rąk bp. Jana Kulika.
Do szkoły podstawowej uczęszczał od 1956 r. Po jej ukończeniu w 1963 r. rozpoczął naukę w zasadniczej szkole metalowej w Łodzi. Od 1 sierpnia 1966 r. pracował jako ślusarz w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, a jednocześnie uczył się w technikum mechanicznym na wydziale dla pracujących.
Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości zwolnił się z pracy i rozpoczął studia w wyższym seminarium duchownym w Łodzi, które opuścił w czerwcu 1972 r. z powodu słabych wyników w nauce. W 1972 r. Władysław podjął pracę katechety w parafii św. Marii Magdaleny w Promnie.
Do Zgromadzenia wstąpił 15 sierpnia 1973 r. Po odbyciu rocznego nowicjatu w Zduńskiej Woli, 8 września 1974 r. złożył pierwszą profesję zakonną. Tyrocynium odbył w Kaliszu jako wychowawca. Studia filozoficzne skończył przed wstąpieniem do Zgromadzenia w wyższym seminarium duchownym w Łodzi, natomiast studia teologiczne w naszym wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli. Uwieńczył je obroną pracy magisterskiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Śluby wieczyste złożył 13 maja 1979 r. Znał język niemiecki. W roku szkolnym 1979/1980 br. Władysław był katechetą w Zduńskiej Woli, później wychowawcą w specjalnym ośrodku wychowawczym w Kaliszu.
Od 1983 do 1994 r. zajmował się chorymi i osobami starszymi w Łaźniewie. Przez rok pracował w schronisku dla bezdomnych w Czarnej koło Wołomina, a następnie powrócił do Łaźniewa. Tam posługiwał jako opiekun w domu dla ludzi starszych i niepełnosprawnych. Zajmował się również grupami rekolekcyjnymi. Posługiwał także w kościele parafialnym jako zakrystian. Z powodu choroby br. Władysław od lutego 2016 r. przebywał w klinice wentylacji respiratorem w Konstancinie. Zmarł tam 27 lutego 2017 r. Miał za sobą 67 lat życia i 42 lata profesji zakonnej. Został pochowany na cmentarzu w Łaźniewie.
C i e k a w o s t k i
◆ Br. Władysław Błaszczyk był solidny w wypełnianiu powierzonych mu zadań. Bardzo pragnął zostać kapłanem. Wyraził to w piśmie do ówczesnego prowincjała ks. Mariana Klisia z 5 września 1985 r.: „Wobec decyzji Przełożonych o niedopuszczeniu mnie do święceń, wyrażam zgodę na przejście na brata, by zachować wierność moim ślubom i pozostać orionistą. Pragnę jednak nad-mienić, iż mocno wierzę, że kiedyś nastąpi taki dzień, choćby po wielu latach, w którym Wyższy Przełożony zaproponuje mi przyjęcie święceń kapłańskich”.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
Walerian Łukasiński (1786-1868) – oficer armii Księstwa Warszawskiego, Królestwa Polskiego i działacz niepodległościowy.
Walerian Łukasiński, artysta anonimowy, XIX w., Public domain
Misją życiową Łukasińskiego było działanie na rzecz niepodległej Polski — poprzez organizowanie konspiracji, tajnych struktur, edukację patriotyczną oraz sprzeciw wobec zaborów i rosyjskiego panowania. Jego wkład polegał również na ukazywaniu, że walka o wolność nie ogranicza się do działań zbrojnych, lecz także do świadomego i długotrwałego działania społecznego i moralnego. Łukasiński zmarł 27 lutego 1868 roku w twierdzy Szlisselburg.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP