KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Jan Józef od Krzyża, zakonnik
Urna contenente le Reliquie di San Giovanni Giuseppe della Croce, Alexander356 at Italian Wikipedia, 2012, CC BY-SA 3.0
Święty Jan Józef od Krzyża (Carlo Gaetano Calosirto) urodził się 15 sierpnia 1654 roku na wyspie Ischia koło Neapolu, w rodzinie patrycjuszowskiej. Od młodości kształcił się u augustianów, gdzie rozbudziło się w nim powołanie do życia zakonnego. W wieku 15–16 lat wstąpił do zakonu Franciszkanów bosych (alkantarystów), przyjmując imię Jan Józef od Krzyża.
Znany był z niezwykłej ascezy: nieustannie pościł, całkowicie powstrzymywał się od wina i spał zaledwie trzy godziny na dobę. Nosił zniszczony habit, zyskując przydomek „brata stu łat”. Choć pragnął pozostać prostym bratem, w 1677 roku z posłuszeństwa przyjął święcenia kapłańskie. Wkrótce stał się jednym z głównych budowniczych odnowy zakonu: zakładał nowe klasztory, kierował nowicjatami i pełnił funkcję prowincjała.
Był człowiekiem pokornym, roztropnym i umartwionym, udzielał duchowego wsparcia kardynałom, biskupom oraz osobom świeckim, a jego życie obfitowało w charyzmaty: kontemplację, prorokowanie, bilokację i uzdrowienia. Zmarł 5 marca 1734 roku w klasztorze św. Łucji w Neapolu, a w 1839 roku został kanonizowany przez papieża Grzegorza XVI. Pozostaje patronem wyspy Ischia.
Wspomnienie dowolne – Święty Wirgiliusz z Arles, biskup
Wirgiliusz urodził się około 550 roku w arystokratycznej rodzinie Akwitanii (południowa Francja). Już w młodości wybrał życie zakonne i wstąpił do słynnego klasztoru na wyspie Lerins, gdzie poświęcił się studiom patrystycznym i ascetycznemu życiu. Zyskał uznanie współbraci na tyle, że został wybrany opatem.
Później opuścił Lerins i udał się do Francji, gdzie wstąpił do klasztoru w Autun. Tam również został wybrany opatem. W tym czasie odwiedził go św. Augustyn z Canterbury, który zmierzał z misją chrystianizacji Anglii.
Gdy wakowało biskupstwo w Arles, Wirgiliusz został wybrany arcybiskupem. Sprawował urząd przez około 30 lat (ok. 588–618), wznosząc liczne kościoły i klasztory. Był w ścisłej współpracy z papieżem Grzegorzem I Wielkim, który powierzył mu funkcję wikariusza dla całej Galii, zlecał nadzór nad klerem i wydawanie sakry święceń biskupich.
Wirgiliusz cieszył się również autorytetem wśród galijskich biskupów, rozstrzygając spory między nimi. Jego życie łączyło czynne sprawowanie urzędu z modlitwą, ascetycznym umartwieniem i uczynkami miłosierdzia. Po śmierci w 618 roku jego ciało miało świadczyć o świętości — znaleziono na nim włosiennicę, a przypisywano mu liczne cuda.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1823 – Michael Faraday po raz pierwszy uzyskał chlor w stanie ciekłym.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope Lucius I, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Był biskupem Rzymu od 25 czerwca 253 do marca 254 roku. Pochodził z Rzymu, a jego ojcem był Porphyrianus. Jego pontyfikat trwał zaledwie kilka miesięcy, a wcześniejsze życie pozostaje w dużej mierze nieznane. Niedługo po objęciu urzędu został wygnany przez cesarza w ramach prześladowań, lecz powrócił do Rzymu po zmianie władzy.
Jako papież Lucjusz I wyróżniał się łaską, miłosierdziem i gotowością do pojednania. W czasach, gdy wielu chrześcijan pod naciskiem prześladowań zaparło się wiary, opowiadał się za przyjmowaniem ich z powrotem do komunii. Sprzeciwiał się też schizmom, takim jak novacjanizm, które odmawiały powtórnej komunii „lapsi”, tym samym chroniąc jedność Kościoła.
Lucjusz zmarł 5 marca 254 roku i jest wspominany jako święty. Jego pontyfikat pokazuje, że przywództwo Kościoła może opierać się na miłosierdziu, przebaczeniu i trosce o człowieka, nie tylko na surowych zasadach. Misją Lucjusza było ułatwienie powrotu zagubionych do wspólnoty, co uczyniło go symbolem łagodności i otwartości wobec grzeszników.
1609–Mikołaj Gomółka (1535-1609) – polski kompozytor.
Urodził się w Sandomierzu w rodzinie mieszczańskiej. Już od młodości przejawiał talent muzyczny, a od około 1545 roku służył na dworze Zygmunta II Augusta jako paź i chłopiec-śpiewak. Uczył się gry na flecie, skrzypcach, lutni oraz na historycznym instrumencie dętym „sztort”, przygotowując się do roli muzyka kapeli dworskiej. W 1558 roku został pełnoprawnym instrumentalistą w królewskiej kapeli, co potwierdzało jego wysokie umiejętności muzyczne. Po opuszczeniu dworu w 1563 roku powrócił do Sandomierza, angażując się w życie miasta jako ławnik i zastępca wójta. Później kontynuował karierę muzyczną, służąc u biskupa krakowskiego i u magnata Jana Zamoyskiego. Najważniejszym dziełem Gomółki jest zbiór Melodie na Psałterz polski — 150 utworów chóralnych a cappella na cztery głosy do psalmów w przekładzie Jana Kochanowskiego, w których muzyka podporządkowana jest znaczeniu i emocjom tekstu.
Misją życiową Gomółki było wykorzystanie muzyki jako narzędzia duchowości i budowania narodowej tożsamości. Tworząc psalmy w języku polskim, łączył wartości religijne, kulturę narodową i nowoczesną formę artystyczną. Jego praca udowadnia, że muzyka może służyć nie tylko sztuce, ale także społeczeństwu i narodowi, czyniąc go symbolem polskiej kultury renesansu.
Dziś Mikołaj Gomółka uznawany jest za jednego z ojców polskiej muzyki artystycznej, a jego Melodie pozostają kamieniem milowym w historii muzyki sakralnej w Polsce.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1864 – Ignacy Antoni Błeszyński (1840-1864) – polski porucznik w służbie rosyjskiej, uczestnik powstania styczniowego.
Herb Oksza, Bastianowa (Bastiana), 2010, CC BY 3.0
Ignacy Antoni Błeszyński (1840–1864) urodził się w majątku Rogoźnik w rodzinie szlacheckiej herbu Oksza. Po śmierci rodziców wychowywał się w Petersburgu, gdzie ukończył szkołę kadetów i został porucznikiem fińskiego pułku piechoty armii rosyjskiej. W 1862 roku opuścił armię carską i wstąpił do ruchu powstańczego podczas Powstania Styczniowego w 1863 roku. Początkowo służył jako adiutant Józefa Wysockiego, następnie działał w regionach kaliskim i piotrkowskim, organizując oddziały powstańcze, dostarczając broń i umundurowanie oraz utrzymując łączność między grupami.
Za swoje zaangażowanie został aresztowany i po dwu-miesięcznym śledztwie w Piotrkowie Trybunalskim skazany na śmierć, którą wykonano w 1864 roku.
Misją życiową Błeszyńskiego była walka o wolność i niepodległość Polski. Jego decyzja o dezercji z armii rosyjskiej oraz poświęcenie życia dla sprawy narodowej pokazują, że traktował patriotyzm jako służbę organizowaną i świadomą ryzyka. Stał się symbolem poświęcenia, odwagi i determinacji w walce o suwerenność ojczyzny.
1864 – Ignacy Mosiński (1812-1864) –polski duchowny katolicki, działacz narodowy, uczestnik powstania styczniowego.
Ignacy Mosiński był polskim kapłanem i działaczem niepodległościowym. Urodził się w Ostrzeszowie, a po przyjęciu święceń w 1836 roku pełnił funkcję proboszcza parafii w Dmenin.
Dmenin, kościół par. p.w. śś. Szymona i Judy, Sławomir Milejski, 2015, CC BY-SA 4.0
Zajmował się nie tylko sprawami duchowymi, ale też materialnym rozwojem parafii — remontował kościół, powiększał świątynię i opiekował się okolicznymi wsiami.
W czasie Powstania Styczniowego Mosiński aktywnie wspierał ruch niepodległościowy: z ambony nawoływał parafian do patriotyzmu, odczytywał dekrety Rządu Narodowego i zachęcał do oporu wobec zaborcy. Za swoją działalność został aresztowany i stracony 5 marca 1864 roku w Piotrkowie Trybunalskim.
Nekrolog księdza Ignacego Mosińskiego, autor nieznany, 1864, Public domain
Misją życiową Ignacego Mosińskiego było połączenie duchowej opieki nad ludźmi z walką o wolność Polski. Jego życie pokazuje, że kapłan może pełnić rolę przewodnika duchowego i moralnego, wspierając jednocześnie sprawę narodową. Oddanie własnego życia dla Ojczyzny uczyniło go symbolem poświęcenia i patriotyzmu.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP