KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Symplicjusz I, papież
Pope Simplicius, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Święty Symplicjusz I, wywodzący się z Tivoli i będący synem Kastinusa, objął ster Kościoła w jednym z najbardziej burzliwych okresów późnego antyku. Jego pontyfikat przypadł na czas, gdy na Wschodzie umacniał się monofizytyzm, a jego wyznawcy przejmowali biskupstwa, odrzucając ustalenia Soboru Chalcedońskiego. Papież w tej sytuacji uznał za swoją kluczową misję obronę ortodoksyjnej nauki o Chrystusie, strzegąc jedności doktrynalnej Kościoła i jego łączności z decyzjami soborowymi.
Epoka Symplicjusza stała także pod znakiem dramatycznego upadku Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego. Gdy w 476 roku obalono Romulusa Augustulusa, a władza przeszła w ręce cesarza wschodniego Zenona, papież musiał mierzyć się z nowym porządkiem politycznym, strzegąc jednocześnie samodzielności i autorytetu Stolicy Apostolskiej. Jego starania o utrzymanie prerogatyw biskupa Rzymu na Wschodzie świadczą o konsekwentnym dążeniu do utrzymania jedności Kościoła ponad podziałami imperialnymi.
Symplicjusz pozostawił również trwały ślad w topografii Rzymu. Przekształcił świecki budynek na Eskwilinie w kościół S. Andrea in Catabarbara i rozpoczął budowę rotundy św. Stefana na Monte Caelio — oba dzieła ukazują jego troskę o rozwój miejsc kultu oraz o duchowe zakorzenienie chrześcijaństwa w mieście, które właśnie traciło status stolicy cesarstwa.
Wspomnienie dowolne – Świętych Czterdziestu Męczenników z Sebasty
Św. Czterdziestu Męczenników z Sebasty – ikona bułgarska z XVIII wieku, pochodząca z okolic Wielkiego Tyrnowa, autor nieznany, 2021, CC BY-SA 4.0
Sebasta, jeden z najżywszych ośrodków chrześcijańskich starożytnej Armenii, stała się areną jednego z najbardziej przejmujących świadectw wiary w epoce prześladowań. Za rządów Licyniusza, kontynuującego brutalną politykę antychrześcijańską Dioklecjana, właśnie tam stanęło do próby czterdziestu żołnierzy rzymskiego legionu Fulminatus. Gdy namiestnik nakazał im złożyć ofiarę bożkom, jednomyślnie odmówili, wyznając, że tak jak służyli cesarzowi ziemskiemu, tak tym bardziej pozostaną wierni swemu najwyższemu Panu – Chrystusowi.
Ich misją życiową stało się jasne świadectwo, że posłuszeństwo Bogu stoi ponad lękiem, cierpieniem i groźbą śmierci. Zgodnie trwali w wierze, wspierając się wzajemnie aż do końca – najpierw znosząc brutalne tortury, a następnie całonocne wystawienie nago na lodowate powietrze Sebasty. Modlili się o to, by nikt z nich nie utracił odwagi i aby zakończyli męczeństwo razem, tak jak wspólnie je rozpoczęli. Gdy jeden z legionistów załamał się i odpadł, jego miejsce zajął poruszony świadectwem strażnik – dzięki czemu liczba męczenników znów wyniosła czterdzieści.
Ich śmierć, opiewana później przez św. Bazylego, św. Grzegorza z Nyssy, św. Efrema i wielu innych, stała się symbolem chrześcijańskiego braterstwa, niezłomności i wierności aż po kres. Choć ich relikwie później rozdzielono, wspólna pamięć o nich nadal jednoczy wiernych – a miejsce ich grobu, zwane dziś „Kyrklar”, wciąż przywołuje ich duchową siłę.
Święci Czterdziestu Męczennicy pozostają świadectwem, że prawdziwa misja chrześcijanina – niezależnie od epoki – to wierność Bogu nawet wtedy, gdy świat wymaga czegoś przeciwnego.
Wspomnienie dowolne – Święty Makary, biskup
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1876–Alexander Graham Bellprzeprowadził pierwszą rozmowę telefoniczną.
Portrait of Alexander Graham Bell, Moffett Studio, 1914-1919, Public domain
Alexander Graham Bell (1847–1922) był szkocko-amerykańskim wynalazcą, którego prace na zawsze odmieniły sposób komunikacji. Urodzony w Edynburgu, dorastał w rodzinie zajmującej się zagadnieniami mowy i słuchu, co wywarło ogromny wpływ na jego przyszłe zainteresowania. Bell przez lata prowadził eksperymenty z transmisją dźwięku i elektryczności, a ich kulminacją stało się opatentowanie w 1876 roku telefonu – jednego z najważniejszych osiągnięć technologicznych XIX wieku.
Oprócz pracy wynalazczej angażował się w edukację osób głuchych, tworząc nowe metody nauczania i pomagając wielu młodym ludziom w rozwijaniu zdolności komunikacyjnych. Jego życie naznaczone było pasją do nauki, ciekawością świata i przekonaniem, że technologia powinna ułatwiać ludzkie relacje. Bell pozostał aktywny badawczo aż do śmierci, interesując się m.in. lotnictwem i badaniami akustycznymi, pozostawiając po sobie dziedzictwo prawdziwego pioniera komunikacji.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1822- Józef Wybicki (1747–1822).
Józef Wybicki by Marcello Bacciarelli 1811, image taken by Mathiasrex, Maciej Szczepańczyk, 2015, CC BY-SA 4.0
Był wybitnym polskim prawnikiem, politykiem i działaczem niepodległościowym, a także poetą i autorem słów polskiego hymnu narodowego – Mazurek Dąbrowskiego. Urodził się w Będominie, w rodzinie szlacheckiej. Studiował prawo i aktywnie angażował się w życie polityczne Rzeczypospolitej. Wybicki był uczestnikiem konfederacji barskiej i wspierał walkę o wolność kraju w okresie rozbiorów. W czasie insurekcji kościuszkowskiej pełnił funkcje administracyjne i wojskowe, a jego działalność skupiała się na organizowaniu oddziałów i wspieraniu reform państwowych. Po upadku powstania działał na rzecz emigracji polskiej i kontynuował pracę na rzecz zachowania polskiej tożsamości narodowej. Jego twórczość literacka miała charakter patriotyczny i inspirowała kolejne pokolenia. Najbardziej znanym jego dziełem jest hymn narodowy, który stał się symbolem jedności i niezłomności Polaków w trudnych czasach. Józef Wybicki zmarł 26 maja 1822 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo nie tylko polityczne, lecz także kulturowe.
1974 – Bolesław Kominek (1903-1974) – polski duchowny katolicki,arcybiskup metropolita wrocławski, kardynał.
Kardynał Bolesław Kominek podczas wizytacji kanonicznej w kamiennogórskiej parafii pw śś Piotra i Pawła 1973, Aw58, 2016, CC BY-SA 4.0
Bolesław Kominek należał do grona tych polskich hierarchów, którzy potrafili patrzeć dalej niż nakazywała codzienna polityka. Urodzony na Śląsku, od młodości wyróżniał się wrażliwością na kwestie narodowe i społeczne. Jako kapłan i uczony, a później biskup wrocławski, mierzył się z dramatycznymi skutkami II wojny światowej oraz trudnym procesem odbudowy wspólnoty na Ziemiach Zachodnich. Jego działania nie ograniczały się jednak do bieżącej organizacji życia kościelnego – miały wyraźny, głęboki cel.
Misją życia Kominka stało się budowanie mostów między narodami, zwłaszcza między Polakami i Niemcami, których historia przez wieki naznaczona była konfliktami. Najbardziej symbolicznym wyrazem tej misji był współautorski udział w słynnym liście biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965 r., zawierającym historyczne słowa: „udzielamy wybaczenia i prosimy o nie”. Dokument ten, powstały w czasie zimnej wojny i ogromnych napięć politycznych, okazał się jednym z najważniejszych aktów chrześcijańskiego pojednania XX wieku.
Kominek musiał liczyć się z krytyką zarówno ze strony władz PRL, jak i części opinii publicznej, jednak konsekwentnie bronił swojej wizji Kościoła jako siły zdolnej leczyć rany historii. W uznaniu jego duchowego autorytetu i odpowiedzialnego przywództwa papież Paweł VI nadał mu w 1973 r. godność kardynalską. Do końca życia pozostał wierny idei, że chrześcijaństwo nie może istnieć bez przebaczenia, a prawdziwa przyszłość Europy wymaga dialogu.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2011 – Ks. Maciej Mrotek FDP
Ks. Maciej Mrotek urodził się 21 listopada 1973 r. we Włocławku jako syn Bernarda i Krystyny. Miał dwie siostry. Został ochrzczony 25 grudnia tego samego roku w kościele pw. Wszystkich Świętych we Włocławku. Sakrament bierzmowania przyjął 5 maja 1988 r. w oriońskiej parafii Najświętszego Serca Jezusowego.
Naukę w szkole podstawowej rozpoczął w 1980 r. Od 1988 r. kontynuował ją w technikum elektrycznym we Włocławku. Po jego ukończeniu w 1993 r. podjął studia na Politechnice Szczecińskiej na wydziale elektrycznym. Mimo że od kościoła parafialnego Maciej mieszkał kilka kilometrów, wcale nie przeszkadzało mu to w pełnieniu z oddaniem posługi ministranta. W szkole średniej bardzo aktywnie włączył się również w działające przy parafii duszpasterstwo młodzieżowe.
W 1994 r. złożył podanie o przyjęcie do naszego Zgromadzenia na brata eremitę. Nowicjat rozpoczął z innymi kandydatami. Był to czas rozeznawania słuszności wybranej drogi. Wtedy podjął decyzję, że chce być kapłanem. Pierwszą profesję zakonną złożył 8 września 1995 r.
W czasie studiów w naszym wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli odbył roczne tyrocynium w Santa Maria la Longa we Włoszech. 22 października 2000 r. złożył profesję wieczystą, a 25 maja 2002 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Ks. Mrotek początkowo był wikariuszem i katechetą w rodzinnej parafii Najświętszego Serca Jezusowego we Włocławku.
Następnie od 2004 r. pracował w Centrum Księdza Orione w Kaliszu – najpierw jako wychowawca, a od 2005 r. jako dyrektor. W 2009 r. został radcą prowincjalnym. Uczestniczył także w XIII Kapitule Generalnej w 2010 r. Wieczorem 7 marca 2011 r. ks. Maciej z powodu silnych bólów został przyjęty do szpitala w Kaliszu. Natychmiast rozpoznano u niego niewydolność trzustki i zaburzenia czynności wątroby; po przyjęciu na oddział intensywnej terapii doszła do tego niewydolność nerek i problemy z oddychaniem.
Zmarł 10 marca 2011 r., mając za sobą 37 lat życia, 15 lat profesji zakonnej i 8 lat kapłaństwa. Został pochowany w grobowcu zakonnym na cmentarzu miejskim w Zduńskiej Woli.
C i e k a w o s t k i
◆ Ks. Maciej Mrotek pozostanie w naszej pamięci jako człowiek wielkiego formatu, otwartego serca i braterskiej miłości, którą okazywał w prostych gestach. Od nowicjatu zawsze służył pomocą w naprawie różnych rzeczy. Przyjacielski, gościnny, prostolinijny i sumienny.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1945 – Stanisław Guzik (1905-1945) – polski duchowny katolicki.
Tablica poświęcona proboszczowi ks. Stanisławowi Guzikowi w kościele św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Dźbowie, Częstochowa, Waraciła, 2015, CC BY-SA 4.0
Stanisław Guzik, urodzony w 1905 r., należał do pokolenia duchownych, które w wolnej Polsce II Rzeczypospolitej dojrzewało do swojej misji w atmosferze odpowiedzialności za odbudowywane państwo i Kościół. Jako kapłan wyróżniał się gorliwością duszpasterską, a jego posługa była głęboko zakorzeniona w codziennym towarzyszeniu ludziom, którym niósł wsparcie duchowe i moralną siłę. Jego misją życiową była służba człowiekowi – w parafii, w konfesjonale, przy chorych – oraz troska o duchowe odrodzenie wspólnoty.
Po wybuchu II wojny światowej ks. Guzik znalazł się w gronie duchownych, dla których posługa stała się nie tylko obowiązkiem religijnym, lecz także aktem odwagi. W okupowanej Polsce kapłani byli jednymi z pierwszych celów represji, mimo to Guzik nie zawahał się trwać przy wiernych. W warunkach terroru jego obecność niosła nadzieję, a dyskretne formy pomocy i podtrzymywania ducha wśród parafian stawały się cichym świadectwem oporu wobec zła.
Aresztowany w końcowym okresie wojny, został w 1945 r. zamęczony, dołączając do licznego grona duchownych, którzy zapłacili najwyższą cenę za wierność swoim obowiązkom. Jego śmierć stała się wymownym symbolem tego, jak blisko kapłani łączyli wówczas los własny z losem narodu.
1945 – Stanisław Zieliński (1911-1945) – polski duchowny katolicki.
Popiersie ks. Stanisława Zielińskiego z jego nagrobka przy kościele św. Ducha w Kraśniku, Kazimierz S. Ożóg, 2002,
CC BY-SA 3.0
Stanisław Zieliński urodził się w 1911 roku i w młodym wieku zdecydował, że pragnie poświęcić życie kapłaństwu. Jako duchowny katolicki szybko zyskał opinię człowieka głęboko oddanego swojej posłudze – spokojnego, pracowitego i wrażliwego na potrzeby drugiego człowieka. Jego misją życiową było budowanie wspólnoty opartej na Ewangelii, prowadzenie ludzi do duchowego wzrostu oraz niesienie wsparcia tym, którzy zmagali się z trudnościami codzienności.
Wybuch II wojny światowej postawił ks. Zielińskiego w obliczu prób, które dotknęły wielu polskich duchownych. Pomimo rosnącego zagrożenia i brutalnych represji, nie porzucił swojej parafii ani obowiązków duszpasterskich. W okupowanej rzeczywistości jego posługa nabrała wymiaru heroicznej wierności – odwiedzał chorych, spowiadał, sprawował liturgię, a nade wszystko starał się utrzymać w ludziach wiarę i poczucie godności, które okupanci chcieli odebrać.
W roku 1945 ks. Zieliński został aresztowany i zginął śmiercią tragiczną, stając się jednym z wielu duchownych, którzy zapłacili życiem za niezłomną postawę. Jego odejście zamknęło krótkie, lecz pełne wewnętrznej mocy życie kapłana, który świadomie wybrał drogę służby, wiedząc, jak wielkie ryzyko niesie ze sobą w czasach wojennego chaosu.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP