KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Patryk, biskup
Icon of Saint Patrick from Christ the Saviour Church, bobosh_t AKA „Father Ted” on Flickr, Christ the Saviour Church, 2011, CC BY-SA 2.0
Święty Patryk (ok. 385–461) był biskupem, misjonarzem i apostołem Irlandii, który wchrześcijaństwie odcisnął trwałe piętno jako główny animator chrystianizacji Zielonej Wyspy. Urodził się w Brytanii w roku 385 w rodzinie chrześcijańskiej pod imieniem Sucat; jego ojciec był diakonem, a w domu domowym przeżył pierwsze lata życia w wierze.
W wieku 16 lat został porwany przez irlandzkich korsarzy i trafił do Irlandii jako niewolnik, gdzie przez sześć lat pasł owce i uczył się języka oraz zwyczajów miejscowej ludności – to doświadczenie później miało ogromne znaczenie w jego misji. Po ucieczce do północnej Francji wstąpił do szkół misyjnych w Erinsi i Auxerre, kształcąc się pod kierunkiem św. Germana z Auxerre i przygotowując do pracy duszpasterskiej. Po śmierci biskupa Irlandii – św. Palladiusza – papież Celestyn I wyświęcił Patryka na biskupa w roku 432 i posłał go z powrotem do Irlandii jako głównego ewangelizatora tej pogańskiej jeszcze wówczas wyspy. Głównym zadaniem Patryka było połączenie rozsianych wspólnot chrześcijańskich i ich umocnienie w wierze w sercu społeczności, które rządzone były przez naczelników szczepów, a gdzie kapłani pogańscy mieli znaczną władzę.
Misją jego życia było szerzenie wiary chrześcijańskiej i budowanie struktur kościelnych w Irlandii. Patryk podróżował po terenie całej wyspy, najpierw prosząc miejscowych królów i wodzów o zgodę na ewangelizację, a następnie zakładając ośrodki duszpasterskie oraz wspólnoty zakonników, którzy tworzyli biskupstwa i miejsca modlitwy. Ustanawiał biskupów dla poszczególnych plemion i kształtował lokalne życie kościelne, łącząc je z praktyką monastyczną i liturgią przyjętą w Galii.
Patryk był powszechnie szanowany za umiar, pokorę i dar przekonywania; dzięki temu zdobywał dla wiary zarówno wodzów, jak i zwykłych mieszkańców. Jego praca nie była pozbawiona niebezpieczeństw – wielokrotnie spotykał się z oporem i nawet zamachami na życie – lecz zazwyczaj towarzyszyła mu życzliwość i otwartość ludzi.
Najbardziej trwałym śladem jego misji jest założenie stolicy biskupiej w Armagh, skąd promieniowała ewangelizacja całego kraju. Patryk wprowadził zwyczaj zwoływania wiernych dzwonem oraz rozwijał życie wspólnotowe mnichów, co wpłynęło na późniejszą strukturę Kościoła na wyspach. Ostatnie lata życia spędził w modlitwie i ascezie; zmarł 17 marca 461 roku. Irlandia czci go jako swojego ojca i patrona, a jego dziedzictwo duchowe przetrwało w licznych tradycjach kościelnych i ludowych.
Wspomnienie dowolne – Święta Gertruda, ksienii duchowa opiekunka wspólnot
Estasi di Santa Gertrude, Pietro Liberi, około 1680, Public domain
Święta Gertruda z Nivelles urodziła się w 626 roku w Nivelles, w rodzinie frankijskiej elity władzy. Była córką króla Pepina oraz św. Idubergi, kobiety głębokiej wiary i dalekowzrocznej pobożności. Po śmierci męża Iduberga założyła klasztor żeński, do którego wstąpiła razem z młodą Gertrudą, wyznaczając jej drogę życia całkowicie oddaną Bogu.
Gertruda odznaczała się niezwykłą gorliwością duchową, umiłowaniem nauki i wrażliwością na potrzeby innych. Z czasem została ksienią klasztoru w Nivelles, który dzięki jej pracy i mądremu kierownictwu stał się znaczącym ośrodkiem religijnym, kulturalnym i intelektualnym.
Jej misją życiową było budowanie wspólnoty opartej na modlitwie, wiedzy i miłosierdziu, a także kształtowanie życia monastycznego jako przestrzeni rozwoju duchowego i służby bliźnim. Klasztor pod jej przewodnictwem promieniował nie tylko pobożnością, ale również troską o pielgrzymów, chorych i potrzebujących.Po śmierci matki Gertruda świadomie zrezygnowała z władzy, przekazując ją swoim następczyniom. Sama wybrała życie ukryte – pełne modlitwy, postów i surowych umartwień. Ten radykalny ascetyzm szybko nadwyrężył jej siły fizyczne. Zmarła 17 marca 659 roku podczas uczestnictwa we Mszy świętej, oddając życie w chwili modlitwy.
Święta Gertruda czczona jest jako patronka miast Nivelles i Landen, a także pielgrzymów, podróżujących, ogrodników, szpitali i opiekunka kotów. W tradycji ludowej wzywano jej pomocy w obronie przed plagami myszy i szczurów. W ikonografii przedstawiana bywa w stroju ksieni benedyktyńskiej lub w szatach książęcych, z pastorałem, koroną, księgą oraz symboliczną myszą u stóp.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1921 – Sejm Ustawodawczy uchwalił tzw. konstytucję marcową.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Zbigniew Okulus FDP – 65 lat życia, 42 lata życia zakonnego, 35 lat kapłaństwa.
Brat Zbigniew Smętek FDP – 56 lat życia, 26 lat życia zakonnego.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2017 – Siostra Maria Błażeja – JadwigaSzmul PSMC (1925-2017) – urodzona w Glinik, zmarła w Otwocku mając 92 lata życia i 67 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1944 – Witold Obidowicz (1900-1944) – polski major piechoty.
Był oficerem Wojska Polskiego, uczestnikiem walk o niepodległość i żołnierzem podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej. Urodził się 7 stycznia 1900 roku w Krakowie w rodzinie o patriotycznych tradycjach. Już jako młody chłopiec zaangażował się w harcerstwo, które ukształtowało jego postawę służby i odpowiedzialności za Ojczyznę.
W czasie I wojny światowej pełnił służbę pomocniczą w Legionach Polskich, łącząc ją z nauką gimnazjalną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 roku zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie dał się poznać jako odważny i zdyscyplinowany oficer. Ciężko ranny pod Filipowem w 1920 roku, trafił do niewoli bolszewickiej, z której powrócił dopiero po wymianie jeńców. Za męstwo i poświęcenie został odznaczony Orderem Virtuti Militari. W okresie międzywojennym rozwijał karierę wojskową, służąc m.in. w 75 pułku piechoty oraz w Korpusie Ochrony Pogranicza. Awansowany kolejno na porucznika, kapitana, a w 1939 roku na majora, należał do doświadczonej kadry oficerskiej II Rzeczypospolitej. W kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił funkcje sztabowe w jednostkach górskich na południu kraju.Po klęsce wrześniowej nie zaprzestał walki. Zaangażował się w działalność konspiracyjną, działając najpierw w Służbie Zwycięstwu Polski, a następnie w Związku Walki Zbrojnej jako inspektor na terenie Jasła i Krosna. Aresztowany przez Gestapo w 1942 roku, był brutalnie przesłuchiwany i więziony. Zginął w marcu 1944 roku – według części źródeł w KL Auschwitz, według innych w trakcie egzekucji na Podkarpaciu. Pozostał symbolem niezłomnej postawy oficera wiernego przysiędze do końca.
1944 – Helena Płotnicka (1902-1944) – polska konspiratorka przyobozowa wKL Auschwitz-Birkenau.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP