KALENDARZ LITURGICZNY
Uroczystość – Święty Józef Oblubieniec Najświętszej Maryi Panny
Bazylika św. Józefa w Kaliszu, fot. Jan Derbiszewski
O wartości najlepszych orkiestr i filharmonii decydują schowane za plecami wirtuozów drugie skrzypce. Poprzez analogię możemy to również odnieść do zespołów sportowych, instytucji rządowych i pozarządowych, komercyjnych i filantropijnych. To spostrzeżenie potwierdza się w życiu wielu rodzin a także w życiu Kościoła. O mocy duchowej wielu świętych, zgromadzeń zakonnych i całego Kościoła decydują te „drugie skrzypce”. Z tej perspektywy spróbujmy patrzeć na świętego Józefa. Jako Oblubieniec Maryi i Opiekun Zbawiciela miał wielką i odpowiedzialną misję. Był jednak bardzo pokorny, nie zachowało się przecież w Piśmie świętym i w Tradycji Kościoła żadne Jego słowo. A przecież Bóg powierzył Mu misję specjalną olbrzymiej wagi. Bóg wielokrotnie posyłał do Niego anioła w środku nocy a On odważnie podejmował decyzję i wyruszał aby wypełniać bardzo niebezpieczne zadania. To On miał ochronić Maryję przed fałszywymi oskarżeniami o niewierność małżeńską i miał zabezpieczyć miejsce narodzin dla zapowiedzianego Mesjasza. Zadaniem specjalnym było wywiezienie Jezusa i Maryi do dalekiego Egiptu aby ich uchronić przez czyhającym na ich życie Herodem. Powrót do ziemi Izraela też był ogromnym bezpieczeństwem, w którym wybór i czasu i miejsce był powierzony Józefowi. Dlatego tak wielu świętych realizujących swoje misje specjalne zwracało się do niego o radę i pomoc jako wielkiego eksperta od zadań po ludzku niemożliwych. Wiele zawdzięczał mu święty Alojzy Orione a i my Orioniści dzisiaj możemy tak wiele od Niego się nauczyć w życiu modlitwy i zaufaniu Boskiej Opatrzności.
Czytaj więcej (link https://specmisja.orione.pl/swiety-jozef/)
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Marceli Callo, męczennik świeckiego apostolstwa
Marcel Callo, nieznany fotograf, przed 1944, Public domain
Błogosławiony Marceli Callo urodził się 6 grudnia 1921 roku w Rennes we Francji jako najstarsze z dziewięciorga dzieci w ubogiej rodzinie robotniczej. Od najmłodszych lat uczył się odpowiedzialności, pomagając matce w domu, a już jako trzynastolatek podjął pracę w drukarni. Środowisko pracy, naznaczone brutalnością i wulgarnością, budziło w nim sprzeciw, dlatego szybko związał się z Katolickim Stowarzyszeniem Młodych Robotników (JOC) oraz harcerstwem. Misją życiową Marcelego było apostolstwo wśród ludzi pracy – ciche, konsekwentne świadectwo wiary przeżywanej na co dzień. Wstępując do JOC w 1935 roku, pragnął przemieniać świat robotników od wewnątrz: przez przykład życia, modlitwę i braterską obecność. Jego duchowość cechowała dojrzałość i czystość serca, co widać także w relacji z narzeczoną Małgorzatą Derniaux, z którą łączyła go głęboka więź oparta na wspólnej modlitwie i Eucharystii.
Rok 1943 przyniósł dramatyczne doświadczenia: śmierć siostry podczas bombardowania oraz przymusowe roboty w Niemczech. Pracując ponad siły w fabryce zbrojeniowej, Marceli nie utracił sensu swojego powołania. Przeciwnie – pozostał apostołem nawet w nieludzkich warunkach, organizując życie religijne, inicjatywy kulturalne i wspierając współwięźniów duchowo.
Aresztowany w 1944 roku za „zbyt gorliwą postawę katolicką”, przeszedł przez obozy Gotha, Flossenbürg i Mauthausen-Gusen. Tam, wycieńczony chorobami i głodem, do końca zachował pokój serca i ufność Bogu, umacniając innych modlitwą i przykładem. Zmarł 19 marca 1945 roku, w uroczystość św. Józefa. Beatyfikowany przez Jana Pawła II 4 października 1987 roku, bł. Marceli Callo pozostaje symbolem świętości ludzi świeckich, którzy w codziennej pracy i cierpieniu potrafią wiernie świadczyć o Chrystusie.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1227– KardynałUgolino di Conti di Segnizostałwybranynapapieżai przybrał imięGrzegorz IX.
1908 – Otwarcie z udziałem ks. Alojzego Orione letniego oratorium w Lonigo (Vicenza).
1912 – Śluby wieczyste ks. Alojzego Orione w Sanktuarium Madonna della Catena w Cassano allo Ionio (Coscenza). Śluby wieczyste czystości, ubóstwa i posłuszeństwa oraz ślub i przysięga „posłuszeństwa. Wierności, miłości i obrony w stosunku do Ojca świętego, Papieża.
1920 – Józef Piłsudski został pierwszym marszałkiem Polski.
1924 – Otwarcie kolegium Sagrada Familia w Puerto de Mar del Plata (Argentyna).
1928 – Ks. Alojzy Orione inauguruje działalność Domu Wstępowania Aniołów w Genui.
1934 – Pius XI dokonuje uroczystej kanonizacji św. Józefa Benedykta Cotollengo w Bazylice św. Piotra w Rzymie.
1937 – Encyklika Piusa XI Divini Redemptoris (o problemach społecznych potępiająca komunizmu).
1940 – Zwłoki ks. Alojzego Orione zostają umieszczone w prowizorycznym sakrofagu w krypcie Sanktuarium Matki Bożej od Straży w Tortonie.
1959 – Ogłoszenie ks. Gaspare Goggi „czcigodnym”
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Józef Pilich FDP – 65 lat życia, 44 lata życia zakonnego, 38 lat kapłaństwa.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1058–Kazimierz I Odnowiciel (1016-1058) – książę Polski.
Kazimierz I Odnowiciel, Jan Matejko, około 1893, Public domain
Był jednym z najważniejszych władców z dynastii Piastów, ponieważ to na nim spoczął ciężar odbudowy państwa niemal całkowicie rozbitego po śmierci Mieszka II. Urodzony 25 lipca 1016 roku, objął władzę w 1034 r., w okresie głębokiego kryzysu politycznego, społecznego i religijnego. Rozpad struktur państwowych, bunty ludowe, powrót do wierzeń pogańskich oraz najazdy sąsiadów doprowadziły Polskę na skraj upadku. Nie mogąc utrzymać się przy władzy, Kazimierz został zmuszony do opuszczenia kraju. Przebywał kolejno na Węgrzech i w Niemczech, gdzie dzięki poparciu matki Rychezy oraz cesarza Henryka III uzyskał pomoc militarną. Około 1039 roku powrócił do Polski i rozpoczął konsekwentną odbudowę państwowości. Jego misją życiową stało się przywrócenie ładu, ciągłości władzy oraz struktur kościelnych, bez których średniowieczne państwo nie mogło funkcjonować. Kazimierz oparł swoją politykę na sojuszu z Rusią Kijowską, poślubiając Marię Dobroniegę, siostrę Jarosława Mądrego. Dzięki wsparciu militarnemu w 1047 roku pokonał Miecława i odzyskał Mazowsze, a następnie umocnił panowanie Piastów nad Pomorzem Gdańskim. Przeniesienie głównego ośrodka władzy z zniszczonego Gniezna do Krakowa oraz odnowienie tamtejszego biskupstwa miały kluczowe znaczenie dla stabilizacji kraju. Kazimierz I Odnowiciel odzyskał także Śląsk, choć musiał zgodzić się na płacenie Czechom trybutu. Fundował klasztory benedyktyńskie, odbudowywał administrację i zapoczątkował nowy model organizacji wojska oparty na nadaniach ziemskich. Zmarł 19 marca 1058 roku w Poznaniu, pozostawiając następcom państwo odbudowane i zdolne do dalszego rozwoju. To właśnie skuteczna rekonstrukcja polskiej państwowości przyniosła mu przydomek Odnowiciela.
1721–Klemens XI (1649-1721) – papież.
Portret van Paus Clemens XI, Jan van Helmont, 1717, CC0 1.0
Giovanni Francesco Albani, był 243. papieżem Kościoła katolickiego i sprawował swój urząd przez ponad dwadzieścia lat, od 1700 do 1721 roku. Urodzony w Urbino w rodzinie patrycjuszowskiej o korzeniach albańskich, odebrał staranne wykształcenie w Rzymie, uzyskując doktorat obojga praw. Szybko wszedł w struktury administracji kościelnej, pełniąc liczne funkcje kurialne i zdobywając opinię sprawnego urzędnika oraz znawcy prawa kanonicznego. Na papieża został wybrany jako kandydat kompromisowy w czasie silnych napięć politycznych między dworami francuskim i austriackim. Jego pontyfikat od początku naznaczony był konfliktami międzynarodowymi, zwłaszcza wojną o sukcesję hiszpańską, która osłabiła realną pozycję Państwa Kościelnego. Klemens XI zmuszony był lawirować pomiędzy wielkimi mocarstwami, co doprowadziło do utraty wpływów papieskich w Italii i na Morzu Śródziemnym. W polityce wewnętrznej kontynuował walkę z nepotyzmem i podkreślał znaczenie dyscypliny kościelnej, choć sama Kuria była często krytykowana za nadużycia. Papież zapisał się jako zdecydowany przeciwnik jansenizmu, który potępił bullą Unigenitus, doprowadzając do jego niemal całkowitego zaniku we Francji. Jednocześnie wspierał rozwój misji, choć jego zakaz stosowania rytu chińskiego przyniósł długofalowe, negatywne skutki dla Kościoła w Azji. Klemens XI był także mecenasem nauki i sztuki, interesował się archeologią i wzbogacił Bibliotekę Watykańską. Zmarł 19 marca 1721 roku w Rzymie.
1887–Józef Ignacy Kraszewski (1812-1887) – polski pisarz, historyk, publicysta, wydawca, encyklopedysta.
Портретна фотография на Юзеф Крашевски, полски писател, autor nieznany, 1880, CC BY-SA 4.0
Był jedną z najbardziej wszechstronnych i pracowitych postaci w dziejach kultury polskiej. Urodzony w Warszawie w rodzinie ziemiańskiej herbu Jastrzębiec, dzieciństwo spędził głównie na wschodnich ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Wczesne kontakty z kulturą, historią i życiem prowincji ukształtowały jego wrażliwość społeczną oraz późniejsze zainteresowania literackie i historyczne. Studia rozpoczął na Uniwersytecie Wileńskim, lecz szybko porzucił medycynę na rzecz literatury. Już jako młody człowiek angażował się w działalność patriotyczną, za co trafił do więzienia po wybuchu powstania listopadowego. Doświadczenia represji sprawiły, że z czasem odnosił się do walki zbrojnej z dystansem, skłaniając się ku pracy organicznej i oświatowej jako skuteczniejszej drodze służby narodowi.
Znaczną część życia spędził na Wołyniu i w Żytomierzu, gdzie łączył intensywną twórczość literacką z działalnością społeczną, publicystyczną i administracyjną. Otwarcie krytykował pańszczyznę i bronił interesów chłopów, co zbliżyło go do idei demokratycznych. Po wybuchu powstania styczniowego udał się na emigrację do Drezna, gdzie przez ponad dwie dekady wspierał polskich uchodźców i tworzył powieści o tematyce narodowej i historycznej.
Kraszewski był pisarzem niezwykle płodnym – pozostawił po sobie setki tomów powieści, prac historycznych, publicystyki i utworów literackich różnych gatunków. Szczególne znaczenie miały jego powieści historyczne, które popularyzowały dzieje Polski i kształtowały świadomość narodową kilku pokoleń. Był także badaczem przeszłości, encyklopedystą, wydawcą źródeł oraz współzałożycielem Macierzy Polskiej, instytucji służącej upowszechnianiu oświaty. Zmarł 19 marca 1887 roku w Genewie. Jego dorobek uczynił go jednym z najważniejszych „wychowawców narodowych” XIX wieku i trwałym filarem polskiej kultury.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1946 – Ks. Władysław Skoczek FDP (1880-1946)
Ks. Władysław Skoczek urodził się 11 marca 1880 r. w miejscowości Stara Rawa koło Rawy Mazowieckiej. Jego rodzicami byli Józef i Franciszka. Ochrzczony został trzy dni po swoich narodzinach. Sakrament bierzmowania przyjął w Warszawie w 1906 r. Do 1900 r. pracował w stolicy jako piekarz.
W latach 1903-1912 przebywał w Zgromadzeniu Sług NMP, ale nie złożył tam ślubów wieczystych. Do Zgromadzenia Księży Orionistów wstąpił we Włoszech w 1912 r. W 1927 r. powrócił do Polski.
Pierwsze śluby zakonne przyjął w Zduńskiej Woli 26 sierpnia 1929 r., po czym ponownie wyjechał do Włoch. Śluby wieczyste złożył w Montebello della Bataglia 15 sierpnia 1934 r.
Po skończeniu studiów seminaryjnych 26 kwietnia 1936 r. otrzymał święcenia kapłańskie.
Ks. Władysław Skoczek zmarł w Castelnuovo Scrivia 19 marca 1946 r., mając za sobą 66 lat życia, 16 lat profesji zakonnej i 9 lat kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Tortonie.
2020–Ks. Cirillo Longo FDP (1925–2020) – urodzony w Saletto (Padova), zmarł w Bergamo mając 95 lat życia, 78 lat profesji zakonnej i 67 lat kapłaństwa. Wielki przyjaciel Polski i dobrodziej dzieł oriońskich w Polsce.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1942 – Narcyz Turchan (1879-1942) – polski franciszkanin, męczennik, błogosławiony.
1943 – Anna Maria Hinel (1924-1943) – polska konspiratorka, pamiętnikarka.
Fotografia obozowa Anny Hinel. Źródło: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau
1944 – Jan Kołłątaj-Srzednicki (1883-1944) – polski lekarz, generał brygady.
Należał do grona tych oficerów Wojska Polskiego, którzy łączyli wiedzę fachową z głębokim poczuciem odpowiedzialności za ludzi i państwo. Urodził się w Penzie, na zesłaniu rodziców represjonowanych po powstaniu styczniowym. Już w młodości zetknął się z ideami niepodległościowymi, angażując się w tajne kręgi samokształceniowe polskiej młodzieży. Studia medyczne na Uniwersytecie Moskiewskim oraz udział w wydarzeniach rewolucji 1905 roku ukształtowały jego postawę społeczną i obywatelską. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego związał się z ruchem niepodległościowym w kraju, pracując jako lekarz i jednocześnie działacz paramilitarny. Od pierwszych miesięcy I wojny światowej służył w Legionach Polskich, gdzie pełnił kluczowe funkcje sanitarne w oddziałach liniowych i szpitalach wojskowych. Dał się poznać jako sprawny organizator i lekarz cieszący się autorytetem wśród żołnierzy. Po kryzysie przysięgowym został internowany, a następnie osadzony w niemieckich obozach, co tylko wzmocniło jego pozycję w legionowym środowisku. W niepodległej Polsce odegrał znaczącą rolę w budowie wojskowej służby zdrowia. Przez wiele lat pracował w strukturach Ministerstwa Spraw Wojskowych, zajmując się m.in. opieką nad inwalidami wojennymi i weteranami. W 1930 roku awansował do stopnia generała brygady i objął funkcję komendanta Centrum Wyszkolenia Sanitarnego, stając się jednym z głównych architektów systemu szkolenia wojskowych kadr medycznych. Równolegle działał w samorządzie lekarskim i przez krótki czas w Senacie RP. Po klęsce 1939 roku został internowany na Węgrzech, gdzie szybko włączył się w działalność pomocową i konspiracyjną. Kierował opieką medyczną nad polskimi uchodźcami, organizował przerzut żołnierzy oraz pomoc dla Żydów, a także dostawy leków do okupowanej Polski. Zginął w marcu 1944 roku w Budapeszcie, broniąc dokumentów i ludzi, których one chroniły. Jego życie było świadectwem służby — lekarza, żołnierza i człowieka wiernego etosowi odpowiedzialności aż do końca.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP