KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Beniamin, diakon i męczennik
Święty Beniamin, diakon i męczennik. Domena publiczna. Źródło Wikipedia
Święty Beniamin, diakon i męczennik, należy do grona najodważniejszych świadków wiary pierwszych wieków chrześcijaństwa na terenach Persji. Był diakonem biskupa Susy, Abdasa, i gorliwie wspierał go w pracy duszpasterskiej. Jego misją życiową było głoszenie Chrystusa bez względu na okoliczności – z odwagą, roztropnością i niezwykłą siłą słowa. Gdy w latach 420–422 wybuchły w Persji prześladowania chrześcijan, Beniamin został uwięziony. Wyróżniał się męstwem oraz wymową, co budziło niepokój prześladowców. Po dwóch latach ciężkiego więzienia odzyskał wolność dzięki interwencji ambasadora cesarza wschodniorzymskiego oraz zawartemu traktatowi pokojowemu. Postawiono mu jednak warunek: miał zaprzestać działalności apostolskiej. Nie potrafił milczeć o wierze, którą uważał za największy skarb. Kiedy konflikt między Persją a cesarstwem wybuchł na nowo, chrześcijan uznano za sprzymierzeńców wroga. Beniamin ponownie trafił do więzienia. Poddano go wyjątkowo okrutnym torturom – wbijano kolce pod paznokcie i w ciało, próbując złamać jego wolę. Niezłomny w wyznaniu wiary, został w 424 roku publicznie stracony przez wbicie na pal, dodatkowo opleciony sznurami, by spotęgować cierpienie. Opis jego męki zachował się w języku greckim i ormiańskim.
Wspomnienie dowolne – Święta Balbina, dziewica i męczennica
Saint Balbina on the colonnade of St Peter’s square, AlfvanBeem, 2012, CC0 1.0
Święta Balbina, dziewica i męczennica pierwszych wieków chrześcijaństwa, należy do grona świętych, których żywoty splatają historię z tradycją. O jej losach wspominają dwa późne, VI-wieczne przekazy: opis męczeństwa papieża Święty Aleksander I oraz relacja o śmierci Balbiny i św. Hermeta. Choć teksty te zawierają elementy legendarne, świadczą o żywym kulcie, jakim otaczano ją w starożytności. Według tradycji Balbina była córką trybuna rzymskiego, Święty Kwiryn, pełniącego wysoką funkcję na dworze cesarza Hadrian. Rodzina miała przyjąć chrzest z rąk papieża Aleksandra po cudownym uzdrowieniu ciężko chorej Balbiny. Od tego momentu jej życie nabrało nowego kierunku. Misją młodej Rzymianki stała się wierność Chrystusowi i zachowanie czystości serca. Odrzuciła liczne propozycje małżeństwa, wybierając duchowe oddanie Bogu ponad zaszczyty i dostatek. Ta decyzja stała się przyczyną oskarżenia. Zawiedzeni zalotnicy donieśli, że jest chrześcijanką. Wraz z ojcem została uwięziona. Widok tortur, jakim poddano Kwiryna, nie zachwiał jej postawy. Gdy odmówiła wyrzeczenia się wiary, została ścięta mieczem. Według części hagiografów mogło to nastąpić również za panowania Marek Aureliusz, kiedy prześladowania przybrały na sile. Rozwój jej kultu potwierdza wzniesiony w VI wieku w Rzymie kościół pod jej wezwaniem – Santa Balbina all’Aventino, gdzie w głównym ołtarzu znajduje się sarkofag z relikwiami. Istniał także cmentarz św. Balbiny, co dowodzi trwałej pamięci o jej świadectwie.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1612 – Jan Wojciech Borek i Jan Chrościejewski z władz miejskich Poznania opracowali pierwszy w historii polskiej medycyny statut o bezpłatnym leczeniu ubogich chorych.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1941 – Antoni Kresa (1895-1941) – polski duchowny katolicki, uczestnik konspiracji antynazistowskiej.
Należał do pokolenia kapłanów, którzy swoją posługę pojmowali jako służbę Bogu i Ojczyźnie aż po ofiarę z życia. Urodził się 19 stycznia 1895 r. w Miednik jako najstarszy syn Franciszka i Julii. Uczył się w Stoczek Węgrowski, następnie w gimnazjach w Warszawa i Gostynin. Drogę do kapłaństwa rozpoczął w seminarium w Płock, a po jego przeniesieniu kontynuował formację w Janów Podlaski, gdzie w 1919 r. przyjął święcenia. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył jako kapelan, łącząc wierność Kościołowi z odpowiedzialnością za los narodu. Pogłębiał wiedzę teologiczną na Katolicki Uniwersytet Lubelski, w rzymskim Angelicum oraz na uczelniach we Francji i Belgii. Po powrocie do kraju został wicerektorem seminarium w Janowie Podlaskim. Jako proboszcz w Okrzeja zainicjował budowę Kopca Henryka Sienkiewicza, widząc w nim znak troski o duchowe i patriotyczne dziedzictwo. Jego misją życiową była formacja sumień – zarówno przyszłych kapłanów, jak i wiernych świeckich – oraz umacnianie ducha narodowego opartego na wartościach chrześcijańskich. W czasie II wojny światowej włączył się w działalność konspiracyjną. Aresztowany we wrześniu 1940 r., więziony m.in. na Zamek Lubelski, trafił do KL Auschwitz, gdzie jako więzień polityczny nr 8671 został rozstrzelany 31 marca 1941 r. Pozostał świadkiem kapłańskiej wierności aż do końca.
1943 – Leon Pomirowski (1891-1943) – polski krytyk literacki.
Leon Pomirowski. Państwowa nagroda literacka,autor anonimowy, 1935, Public domain
Był jednym z najciekawszych polskich krytyków literackich dwudziestolecia międzywojennego, łączącym pasję badacza z wrażliwością pedagoga. Urodził się 30 lipca 1891 r. w Warszawa. Studiował w Berlinie i Paryżu, a po powrocie do kraju poświęcił się pracy nauczycielskiej – przez wiele lat uczył języka polskiego w Gimnazjum Władysława Giżyckiego w stolicy. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r., traktując służbę wojskową jako obowiązek wobec odradzającego się państwa. Debiutował na łamach Wiadomości Literackie, szybko zyskując opinię przenikliwego komentatora współczesnej twórczości. Doktorat na Uniwersytet Jana Kazimierza uzyskał na podstawie rozprawy Doktryna a twórczość (1928). W książkach Walka o nowy realizm i Nowa literatura w nowej Polsce (1933) przedstawił szeroką panoramę przemian artystycznych epoki. W 1937 r., z inicjatywy Polska Akademia Literatury, został uhonorowany Złotym Wawrzynem Akademickim; wcześniej otrzymał także Złoty Krzyż Zasługi. Jego misją życiową była obrona autonomii literatury. Pomirowski opowiadał się za autotelizmem – przekonaniem, że dzieło literackie posiada własny, niezależny sens estetyczny. Podkreślał prymat formy nad doraźną treścią i sprzeciwiał się podporządkowywaniu sztuki ideologiom czy zadaniom narodowym. W tym duchu polemizował zarówno z tradycją reprezentowaną przez Stanisław Brzozowski, jak i z nurtami marksistowskimi. W czasie II wojny światowej zaangażował się w konspirację. Aresztowany przez Niemców, trafił do obozu koncentracyjnego Majdanek, gdzie zmarł na tyfus 31 marca 1943 r. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
1946 – Feliks Andrzejewski (1889-1946) – polityk, samorządowiec, poseł na Sejm RP, żołnierz AK i WiN, rzemieślnik.
Należał do pokolenia działaczy, którzy łączyli rzemieślniczą solidność z aktywnością publiczną i niepodległościową. Urodził się 22 maja 1889 r. w Łowicz, w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych – jego ojciec, powstaniec styczniowy, po zesłaniu na Syberię prowadził zakład zduński. Młody Andrzejewski wcześnie zaangażował się w działalność niepodległościową, wstępując w 1905 r. do Organizacji Bojowej PPS. Działał we Włocławku, Dąbrowie Górniczej i Łodzi, a zagrożony aresztowaniem wyjechał do Odessy, następnie do Galicji. W latach 1911–1918 służył w armii austro-węgierskiej.
Po odzyskaniu niepodległości przejął rodzinny zakład i rozwinął własną wytwórnię kafli. Równolegle poświęcił się pracy samorządowej – był radnym miejskim i ławnikiem magistratu w Łowiczu, działał w organizacjach rzemieślniczych. Związał się z obozem rządzącym po przewrocie majowym; w 1935 r. objął mandat posła na Sejm III kadencji z listy BBWR. Publiczna aktywność nie przesłoniła jednak jego nadrzędnego celu. Misją życiową Andrzejewskiego była służba państwu i lokalnej wspólnocie – poprzez pracę, samorząd i walkę o suwerenność. We wrześniu 1939 r. natychmiast włączył się w konspirację. Współorganizował Tajną Organizację Wojskową w Łowiczu, później podporządkowaną Armia Krajowa, gdzie dowodził patrolem Kedywu. Po wojnie działał w strukturach Wolność i Niezawisłość. Aresztowany przez UB w styczniu 1946 r., zmarł 31 marca w więzieniu w Łódź w niewyjaśnionych okolicznościach, najprawdopodobniej zamordowany. Spoczął na cmentarzu kolegiackim w Łowiczu. Odznaczony m.in. Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP