Wspomnienie dowolne – Błogosławiona PierinaMorosini, dziewica i męczennica
Beata PierinaMorosini, autor nieznany, 1957, Public domain
Błogosławiona Pierina Morosini przyszła na świat 7 stycznia 1931 roku w Fiobbio koło Albino, w ubogiej, lecz głęboko wierzącej rodzinie. Od najmłodszych lat wzrastała w atmosferze modlitwy i prostoty. Jej rodzice uczyli dzieci, że lepiej stracić życie niż obrazić Boga – i to przekonanie stało się osią całej duchowej drogi Pieriny. Już jako kilkuletnia dziewczynka codziennie przemierzała górską ścieżkę, by uczestniczyć we Mszy świętej. Eucharystia była dla niej źródłem siły – powtarzała, że nie potrafi bez niej żyć. Wzorowała się na Maria Goretti, której historię znała niemal na pamięć. Podobnie jak ona pragnęła dochować wierności Chrystusowi za wszelką cenę. Jako najstarsza z rodzeństwa szybko podjęła pracę, by wesprzeć rodzinę. Łączyła ciężką pracę w przędzalni z działalnością w Akcji Katolickiej, katechizacją dzieci i troską o chorych. Wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka i złożyła prywatne śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, odnawiając je dwa razy w roku. Jej misją życiową była wierna, codzienna świętość: życie czyste, ofiarne i przepełnione miłością do Boga, przeżywane w zwyczajnych obowiązkach. 4 kwietnia 1957 roku, wracając z pracy, została napadnięta przez młodego mężczyznę. Broniąc się przed napaścią, została śmiertelnie uderzona. Zmarła dwa dni później, 6 kwietnia, nie odzyskawszy mowy, lecz pojednana z Bogiem przez sakramenty. Jej ofiara została odczytana jako świadectwo wierności i obrony dziewictwa. 4 października 1987 roku w Rzymie papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną, wskazując młodym chrześcijanom drogę czystości, odwagi i konsekwentnej wiary.
Wspomnienie dowolne –Święty Wilhelm z Paryża, opat
Święty Wilhelm z Paryża (ok. 1122/1123–1203), znany także jako Wilhelm z Eskil lub z Æbelholt, był jednym z najwybitniejszych reformatorów życia zakonnego XII wieku. Urodził się we Francji, w rodzinie szlacheckiej, a wychowanie zawdzięczał wujowi Hugonowi, opatowi paryskiego Saint-Germain-des-Prés. Już jako młody kanonik przy kościele Sainte-Geneviève-du-Mont wyróżniał się surowością obyczajów i gorliwością, co budziło sprzeciw współbraci. Przełomem w jego życiu okazała się reforma wspólnoty przeprowadzona w 1148 r. przez papieża Eugeniusz III. Wilhelm powrócił wówczas do odnowionego klasztoru i został subprzeorem. Jego duchowość dojrzewała w duchu reguły św. Augustyna, którą rozumiał jako drogę całkowitego oddania Bogu przez modlitwę, wspólnotę i ubóstwo. Sława jego świętości dotarła do Danii. Biskup Absalon zaprosił go w 1161 r. do przeprowadzenia reformy klasztoru w Eskilsø. Wilhelm podjął to wyzwanie, traktując je jako życiową misję: odnowić życie zakonne tam, gdzie osłabła dyscyplina i duch modlitwy. Mimo biedy i oporu części zakonników przywrócił w klasztorze ścisłe przestrzeganie reguły. W 1178 r. przeniósł wspólnotę do Æbelholt, które stało się ośrodkiem życia duchowego w regionie. Jego osobista asceza była niezwykle surowa: nosił włosienicę, spał na ziemi, często pościł. Przy ołtarzu modlił się ze łzami, ofiarując Bogu własne cierpienia. Pod koniec życia udał się do Rzymu, by wstawiać się za oddaloną królową Ingeborgą, żoną Filip II August. Zmarł 6 kwietnia 1203 r., w Niedzielę Wielkanocną. Kanonizował go papież Honoriusz III w 1224 r. Misją życia Wilhelma była odnowa wspólnot zakonnych poprzez osobisty przykład świętości – pokazanie, że prawdziwa reforma Kościoła zaczyna się od nawrócenia serca i wiernego życia Ewangelią.
Wspomnienie dowolne – Święty Prudencjusz, biskup
Święty Prudencjusz, pierwotnie noszący imię Galendo (Galindo), wywodził się z Hiszpanii, prawdopodobnie z rodu Aznarów, który z czasem osiadł w Gaskonii. Jego droga życiowa od początku łączyła erudycję z posługą Kościołowi. Zanim został biskupem, pełnił funkcję kapelana na dworze cesarza Ludwik I Pobożny. Dla cesarzowej Judyta Bawarska opracował „Florilegium” – wybór psalmów przeznaczonych do modlitwy i medytacji, co świadczy o jego głębokim zakorzenieniu w Piśmie Świętym. W 843 roku objął stolicę biskupią w Troyes. Jako pasterz diecezji nie ograniczał się do spraw administracyjnych. Był współautorem słynnych Annales Bertiniani, które prowadził od 835 roku aż do śmierci. Kronika ta stanowi dziś jedno z najważniejszych źródeł do dziejów państwa Franków w IX wieku. Prudencjusz redagował również wskazówki do lektury Pisma Świętego, pragnąc, by wierni i duchowni czytali je w duchu ortodoksji. Jego misją życiową była obrona czystości doktryny i umocnienie autorytetu Kościoła w niespokojnych czasach podziałów politycznych. Po reorganizacji życia kościelnego opowiedział się po stronie przeciwników królewskich, kierując się przekonaniem o nadrzędności prawa Bożego nad interesem władzy świeckiej. Teologicznie skłaniał się ku surowej interpretacji nauki Augustyn z Hippony, podkreślając rolę łaski i Bożej suwerenności. Zmarł 6 kwietnia 861 roku.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1984 – Zakończył się strajk szkolny w Zespole Szkół Rolniczych w Miętnem.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1964–Madre Maria Tarcisiadell’Incarnazione (1871-1964) – Pierwsza przełożona Sióstr Sakramentek Niewidomych, urodzona w Trevi nel Lazio (Frosinone), zmarła w Tortonie mając 93 lata życia i 47 lat profesji zakonnej. Pochowana w Bazylice Matki Bożej od Straży w Tortonie.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1942 – Jan Skolik (1913-1942) – polski harcerz, działacz ruchu oporu.
Jan Skolik, autor nieznany, 1942, Public domain
Należał do pokolenia młodych Ślązaków, których dojrzewanie przypadło na czas odbudowy niepodległej Polski, a dorosłość – na dramat okupacji niemieckiej. Urodził się 16 sierpnia 1913 roku w Brzezinach Śląskich w rodzinie górniczej. Wczesne doświadczenia wyniesione z domu oraz atmosfera pracy i odpowiedzialności ukształtowały w nim silne poczucie obowiązku wobec wspólnoty. W 1931 roku wstąpił do Związku Harcerstwa Polskiego. Szybko dał się poznać jako człowiek zdyscyplinowany i oddany idei służby. Już dwa lata później stanął na czele II Drużyny Harcerskiej im. Jana III Sobieskiego w Brzezinach Śląskich. Po ukończeniu kursów i zdaniu egzaminu zdobył stopień podharcmistrza, a w 1938 roku wszedł w skład Komendy Chorągwi Śląskiej. Równolegle podjął pracę w Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach. Jego życiową misją było wychowanie młodzieży w duchu odpowiedzialności za Ojczyznę oraz budowanie silnych struktur harcerskich na Śląsku. Po wybuchu II wojny światowej tę samą ideę służby przeniósł w realia konspiracji. W Piotrowicach organizował tajną działalność harcerzy, dbając o łączność i przygotowanie młodych ludzi do pracy w podziemiu. Jako zastępca komendanta Inspektoratu Katowice Okręgu Śląskiego ZWZ, działający pod pseudonimem „Brzeziński”, angażował się w wywiad i współpracował z organizacją „Młoda Polska”. Aresztowany przez Gestapo 18 listopada 1940 roku, był brutalnie przesłuchiwany w katowickim więzieniu. Oskarżony o zdradę stanu i próbę „oderwania obszaru należącego do Rzeszy”, nie doczekał wolności. 6 kwietnia 1942 roku został zgilotynowany.
1945 – Zygmunt Miłkowski, ps. „Denhoff”, „Wrzos” (1894-1945) – polski pułkownik dyplomowany kawalerii.
Należał do grona najwybitniejszych oficerów kawalerii II Rzeczypospolitej, łącząc doświadczenie frontowe z przygotowaniem sztabowym. Urodził się w Zofiówce w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Po ukończeniu gimnazjum w Białej Cerkwi rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, lecz już w 1913 roku związał się z ruchem niepodległościowym, wstępując do Drużyn Strzeleckich. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, walcząc m.in. w Rumunii i Galicji Wschodniej. Pod koniec 1917 roku dołączył do formujących się oddziałów polskich, które ostatecznie weszły w skład 7 pułku ułanów. Ciężko ranny i internowany, po odzyskaniu wolności działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 roku służył w Wojsku Polskim, biorąc udział w walkach o Lwów i w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie odznaczył się męstwem pod Ślipczycami. Systematycznie awansował, obejmując kolejne stanowiska dowódcze i sztabowe. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Dowodził m.in. 23 pułkiem Ułanów Grodzieńskich, z którym walczył w kampanii 1939 roku w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Po rozbiciu oddziału uniknął niewoli i zaangażował się w konspirację. Był współorganizatorem Związku Walki Zbrojnej, komendantem Okręgu Krakowskiego ZWZ–AK, a następnie szefem Oddziału IV Komendy Głównej Armii Krajowej. W czasie powstania warszawskiego organizował zaplecze KG AK. Mianowany w sierpniu 1944 roku komendantem Obszaru Zachodniego AK, nie zdołał objąć funkcji – zatrzymany przez Niemców trafił do KL Mauthausen-Gusen. Zginął 6 kwietnia 1945 roku w Wiener Neudorf podczas ewakuacji obozu. Odznaczony m.in. Złotym i Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, trzykrotnie Krzyżem Walecznych i Krzyżem Niepodległości, pozostał symbolem oficera wiernego przysiędze aż do śmierci.
1945 –Hieronim Mikołaj Radziwiłł (1885-1945) – polski ziemianin.
Hieronim Mikołaj Radziwiłł, autor i data nieznane, Public domain
Był przedstawicielem jednej z najznamienitszych rodzin dawnej Rzeczypospolitej – książąt Radziwiłłów herbu Trąby. Urodził się 6 stycznia 1885 roku w Cannes jako syn Dominika Ignacego i Dolores Marii de Agramonte. Starannie wykształcony – po maturze w Feldkirch studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie agronomię – świadomie przygotowywał się do zarządzania rodowym majątkiem. Po ukończeniu studiów objął gospodarstwo w Balicach, gdzie rozwijał nowoczesne rolnictwo, hodowlę i gospodarkę leśną. Interesował się również przemysłem, inwestując m.in. w produkcję ceramiczną. Choć należał do Stronnictwa Narodowych Monarchistów i zasiadał w jego Radzie Naczelnej, politykę traktował drugoplanowo, skupiając się przede wszystkim na pracy ziemianina i odpowiedzialności za majątek. Pełne zwierzchnictwo nad Balicami przejął dopiero po śmierci ojca w 1938 roku. Podczas II wojny światowej jego postawa nabrała nowego wymiaru. Włączył się w działalność konspiracyjnej organizacji ziemiańskiej „Uprawa”, wspierającej Armię Krajową. Organizował fundusze, żywność i pomoc materialną dla podziemia, wykorzystując swoje zaplecze gospodarcze w służbie niepodległości. Ta forma cichej, lecz konsekwentnej pracy stała się jego najważniejszą misją w latach okupacji. W lutym 1945 roku został aresztowany przez NKWD wraz z synem Leonem. Wywieziony do łagru w Alczewskojem koło Ługańska, zmarł 6 kwietnia 1945 roku wkrótce po przybyciu na miejsce zesłania. Jego życie, rozpięte między tradycją arystokratyczną a obowiązkiem wobec państwa, pozostaje przykładem odpowiedzialności i wierności Polsce w najtrudniejszych czasach.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP