KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Dionizy, biskup i męczennik
Figura św. Dionizego (z głową w rękach) z portalu katedry Notre-Dame w Paryżu, Albertus teolog, 2008, Public domain
Święty Dionizy z Koryntu był w II wieku biskupem Korynt, a jego działalność przypadła na czas, gdy Kościół dopiero kształtował swoją strukturę i doktrynę. Wiadomości o nim przekazali m.in. Święty Hieronim oraz Euzebiusz z Cezarei, który szczególnie podkreślał jego niezwykłą gorliwość pasterską. Misją życiową Dionizego było umacnianie jedności wspólnot chrześcijańskich oraz czuwanie nad czystością wiary i obyczajów. Realizował ją przede wszystkim poprzez słowo pisane. Pozostawił osiem listów skierowanych do różnych Kościołów: do Lacedemończyków, Ateńczyków, Nikomedyjczyków, mieszkańców Krety oraz do Rzymian. Korespondencja ta stanowi cenne świadectwo życia pierwszych chrześcijan, ich trosk, zasad moralnych i więzi łączących rozproszone wspólnoty.
Szczególne miejsce zajmuje List do Rzymian, w którym Dionizy z uznaniem pisał o papieżu Święty Soter, chwaląc jego ojcowską troskę o wiernych i hojność wobec potrzebujących. Słowa te pokazują, jak ważna była dla Dionizego idea braterskiej solidarności i odpowiedzialności pasterzy za powierzony im lud.
Na Wschodzie Dionizy czczony jest jako męczennik, co wskazuje, że swoją wierność Chrystusowi przypieczętował ofiarą życia. W XIII wieku, za pontyfikatu Innocenty IV, krzyżowcy przewieźli jego relikwie do Rzym, gdzie zostały powierzone opiece klasztoru noszącego jego wezwanie. Kult świętego przetrwał wieki jako świadectwo pasterskiej odwagi i troski o jedność Kościoła.
Wspomnienie dowolne – Święty Walter z S. Martino di Pontoise, opat
Święty Walter z Pontoise przyszedł na świat około 1030 roku w Andainville we Francji. Już jako młodzieniec zapragnął całkowicie oddać się Bogu, dlatego wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru w Rebais w diecezji Meaux. Wyróżniał się pokorą i gorliwością, pragnąc pozostać zwykłym mnichem. Sława jego świętości sprawiła jednak, że został powołany na opata nowo utworzonego opactwa w Pontoise. Gdy król Filip I Francuski wręczał mu pastorał, Walter odważnie podkreślił, że władza duchowa pochodzi od Boga, nie od monarchy. Te słowa dobrze oddają jego życiową misję: wierność sumieniu i obronę wolności Kościoła wobec nacisków świeckich. Obawiając się jednak odpowiedzialności za powierzonych mu braci, dwukrotnie uciekał – najpierw do słynnego opactwa w Cluny, gdzie pragnął żyć pod rządami Święty Hugon z Cluny, a później jako pustelnik nad Loarą. Za każdym razem był zmuszany do powrotu. W końcu udał się do Rzymu, prosząc papieża Święty Grzegorz VII o zwolnienie z urzędu. Papież nakazał mu jednak powrót pod groźbą kar kościelnych. Posłuszny decyzji, Walter podjął obowiązki z nową determinacją. Troszczył się o duchowy i materialny rozwój wspólnoty, a w 1092 roku na synodzie w Paryżu stanowczo sprzeciwił się symonii, upominając samego króla. Pod koniec życia założył żeńskie opactwo benedyktynek w Beaucourt w diecezji Amiens. Zmarł 8 kwietnia 1095 roku w Pontoise. W 1153 roku arcybiskup Rouen dokonał uroczystego podniesienia jego relikwii, potwierdzając rozwijający się kult. Choć relikwie zniszczono w czasie rewolucji francuskiej, pamięć o opacie, który uczył odwagi i posłuszeństwa Bogu ponad ludzkimi względami, przetrwała wieki.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1546 – Na IV sesji Soboru trydenckiego uchwalono dekret, na mocy którego łacińska Wulgata stała się jedynym autentycznym tekstem Pisma Świętego w Kościele rzymskokatolickim.
Saint Jerome in His Study, Domenico Ghirlandaio, 1480, Public domain
Wulgata (łac. versio vulgata – „przekład rozpowszechniony”) to łacińskie tłumaczenie Biblii dokonane przez Hieronim ze Strydonu w latach 382–406. Powstała z inicjatywy papieża Damazy I, który pragnął ujednolicić rozproszone i często rozbieżne przekłady starołacińskie. Celem Hieronima było dostarczenie Kościołowi zachodniemu spójnego, wiarygodnego tekstu Pisma Świętego. Praca nad Nowym Testamentem polegała głównie na rewizji wcześniejszych łacińskich wersji w oparciu o greckie rękopisy. Najstaranniej opracowane zostały Ewangelie. W przypadku Starego Testamentu Hieronim początkowo korzystał z Septuaginty, lecz około 390 roku zwrócił się bezpośrednio ku tekstowi hebrajskiemu, uznając jego wyższość. Przez 14 lat tłumaczył księgi hebrajskie, konsultując się nawet z rabinami. Nie wszystkie księgi deuterokanoniczne przełożył osobiście – część przejęto ze starszych wersji łacińskich. Nowy przekład wzbudził kontrowersje. Krytycy zarzucali Hieronimowi odejście od Septuaginty i zbyt śmiałe poprawki. Z czasem jednak Wulgata zdobyła uznanie i w VII–VIII wieku stała się podstawowym tekstem Kościoła zachodniego. Do jej upowszechnienia przyczynił się papież Grzegorz Wielki. W 1546 roku Sobór Trydencki uznał ją za autentyczny tekst liturgiczny. Tekst Wulgaty ulegał z biegiem wieków zniekształceniom, dlatego podejmowano liczne próby jego korekty – od średniowiecznych rewizji Alkuina po wydania drukowane. W latach 1452–1456 ukazała się słynna Biblia Gutenberga, pierwsza drukowana książka Europy, oparta właśnie na Wulgacie. W czasach nowożytnych powstały jej kolejne redakcje, m.in. sykstyńska i klementyńska, a w 1979 roku ogłoszono Neowulgatę jako oficjalny tekst Kościoła rzymskokatolickiego. Zachowało się ponad osiem tysięcy rękopisów Wulgaty, w tym słynny Codex Amiatinus, uznawany za jeden z najcenniejszych świadków tekstu. Wpływ Wulgaty na kulturę Zachodu był ogromny: kształtowała łacinę średniowieczną, inspirowała literaturę, muzykę i sztukę, a także stała się podstawą pierwszych przekładów narodowych. Przez ponad tysiąc lat pozostawała sercem biblijnej tradycji Zachodu – tekstem, który formował teologię, duchowość i język chrześcijańskiej Europy.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1942 – Stanisław Rychter (1891-1942) – polski major piechoty.
Stanisław Rychter, autor nieznany, przed 1934, Public domain
Stanisław Rychter urodził się 10 lipca 1891 roku w Przedmieściu Dalszym w powiecie iłżeckim. Zanim związał swoje życie z wojskiem, był nauczycielem – po ukończeniu seminarium w Solcu nad Wisłą rozpoczął pracę w szkole powszechnej. Już wtedy ujawniała się jego życiowa misja: służba Ojczyźnie poprzez wychowanie młodego pokolenia i kształtowanie postaw patriotycznych. W 1915 roku został wcielony do armii rosyjskiej i ukończył szkołę wojskową w Czugujewie. Awansował na oficera, a w 1918 roku wstąpił do II Korpusu Polskiego w Rosji. Od 1919 roku służył w 35 pułku piechoty Wojska Polskiego. Walczył na Wołyniu i w wojnie polsko-bolszewickiej, odnosząc ciężkie rany pod Łopatyczami i Długosiodłem. Za męstwo odznaczono go m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Po zakończeniu walk pozostał oficerem zawodowym. Pełnił odpowiedzialne funkcje w 60 pułku piechoty, w Korpusie Ochrony Pogranicza oraz jako komendant placu w Białymstoku. W 1928 roku awansował do stopnia majora. Jego służba miała charakter nie tylko militarny, lecz także organizacyjny i wychowawczy – budował dyscyplinę, troszczył się o podkomendnych i stał na straży bezpieczeństwa państwa. Po przejściu w stan spoczynku w 1935 roku los ponownie wystawił go na próbę. W czasie okupacji niemieckiej został aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Dachau. Zginął 8 kwietnia 1942 roku w ośrodku zagłady w Hartheim. Jego prochy spoczęły na cmentarzu Perlacher Forst w Monachium.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP