KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święta Gemma Galgani, dziewica
Wizerunek św. Gemmy z Domu Stygmatów ©Zgromadzenie Męki Jezusa Chrystusa (OO. Pasjoniści)
Święta Gemma Galgani przyszła na świat 12 marca 1878 roku w Lucca jako piąte z ośmiorga dzieci aptekarza Henryka Galganiego i Aurelii z domu Landi. Od najmłodszych lat wyróżniała się głęboką pobożnością i niezwykłą wrażliwością duchową. Już jako dziecko powierzyła swoje życie Jezusowi Eucharystycznemu, zapisując przed pierwszą Komunią Świętą pragnienie, by każdą spowiedź i Komunię przeżywać tak, jakby były ostatnimi w jej życiu. Jej droga nie była łatwa. Wcześnie straciła matkę, później ojca, a rodzinę dotknęło ubóstwo. Sama zmagała się z ciężkimi chorobami – gruźlicą kręgosłupa, zapaleniem nerek i paraliżem nóg. Długie miesiące spędziła unieruchomiona w łóżku. Cierpienie przyjmowała w milczeniu, wpatrzona w krzyż, widząc w nim znak zjednoczenia z męką Chrystusa. Punktem przełomowym stał się 8 czerwca 1899 roku, gdy – jak zapisała – otrzymała dar stygmatów, odnawiających się co tydzień. Mistyczne doświadczenia pogłębiły jej duchową więź z Ukrzyżowanym. Misją jej życia było świadome i pełne miłości przyjęcie cierpienia jako współudziału w zbawczej ofierze Jezusa oraz szerzenie nabożeństwa do Jego męki. Związała się duchowo z pasjonistami, zgromadzeniem założonym przez Paweł od Krzyża, składając prywatne śluby w ich duchu.
Zmarła 11 kwietnia 1903 roku, mając zaledwie 25 lat. Jej heroiczna postawa została uznana przez Kościół: Pius XI ogłosił ją błogosławioną w 1933 roku, a Pius XII kanonizował w 1940 roku. Patronuje studentom i aptekarzom, a jej symbolem jest lilia – znak czystości i całkowitego oddania Bogu.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
672–Adeodat IIzostałpapieżem.
Adeodato II (cropped), Giovanni Battista de’Cavalieri, 1580, CC0 1.0
Adeodat II, 77. biskup Rzymu, objął Stolicę Piotrową 11 kwietnia 672 roku, a jego pontyfikat trwał do śmierci 17 czerwca 676 roku. Pochodził z Rzymu i był synem Jowianina. Zanim został wybrany papieżem, prowadził życie zakonne jako benedyktyn w klasztorze św. Erazma na wzgórzu Celius. Na urząd został powołany już w podeszłym wieku, co nie przeszkodziło mu w podjęciu zdecydowanych działań duszpasterskich i doktrynalnych. Jednym z głównych zadań jego pontyfikatu była obrona czystości wiary. Adeodat stanowczo sprzeciwiał się monoteletyzmowi, który wówczas znajdował poparcie na dworze bizantyjskim. Gdy cesarz Konstantyn IV przesłał do Rzymu synodalne wyznanie wiary, papież odmówił jego przyjęcia. W konsekwencji jego imię usunięto z dyptychów w Konstantynopolu. Ten gest pokazuje, że misją życiową Adeodata była wierność ortodoksji i niezależność Kościoła wobec nacisków politycznych. Troszczył się również o życie monastyczne. W liście do opata Hadriana z Canterbury potwierdził egzempcję tamtejszego klasztoru, a biskupów Galii poinformował o przywilejach opactwa św. Marcina z Tours. W ten sposób umacniał pozycję wspólnot zakonnych i wspierał ich autonomię. Zapisał się także jako pasterz wrażliwy na potrzeby wiernych. Otaczał opieką pielgrzymów i ubogich, zyskując powszechne uznanie. Odnowił bazylikę św. Piotra oraz podwyższył wynagrodzenia duchowieństwa. Jemu przypisuje się również wprowadzenie formuły: „Pozdrowienie i błogosławieństwo Apostolskie”, która stała się trwałym elementem papieskiej korespondencji.
896–Bonifacy VIzostał papieżem.
Pope Boniface VI, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Bonifacy VI zapisał się w historii Kościoła jako jeden z najkrócej urzędujących biskupów Rzymu. Urodził się w Rzymie jako syn biskupa Hadriana. Na Stolicę Piotrową został wybrany 11 kwietnia 896 roku, a jego pontyfikat trwał zaledwie do 26 kwietnia tego samego roku. Droga do najwyższego urzędu kościelnego była w jego przypadku wyjątkowo burzliwa. Jeszcze przed wyborem był dwukrotnie suspendowany przez papieża Jan VIII z powodu zarzutów o niemoralne prowadzenie się. Mimo to, po śmierci Formozus, w atmosferze napięcia i politycznych sporów, Bonifacy został wyniesiony na tron papieski. Elekcję wymusił uzbrojony lud rzymski, który sprzeciwiał się wpływom nieobecnego cesarza Arnulfa z Karyntii oraz jego namiestnika Farolda. Wybór ten był więc bardziej wyrazem gwałtownych nastrojów społecznych niż spokojnej decyzji duchowieństwa. Pontyfikat Bonifacego VI trwał jedynie dwa tygodnie. Zmarł na podagrę, nie zdążywszy podjąć istotnych reform czy działań duszpasterskich. Został pochowany w portyku bazyliki św. Piotra. Jego krótkie rządy stanowią symbol niestabilności i zamętu, jakie cechowały Kościół rzymski u schyłku IX wieku.
1079– Męczeńska śmierćbiskupa krakowskiegoStanisława ze Szczepanowa, skazanego przez króla Bolesława II Szczodrego (Śmiałego) na poćwiartowanie za zdradę stanu.
Biskup Stanisław Szczepanowski rzucający klątwę na króla Bolesława Śmiałego, Julian Knorr, 1840, Public domain
1931 – Inauguracja eremu na Monte Soratte w pobliżu San’Oreste (Viterbo) wraz z Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej.
1963– PapieżJan XXIIIopublikowałencyklikęPacem in terris.
Ioannes XXIII, signing of Pacem in Terris, autor nieznany, 1963, Public domain
Pacem in terris to encyklika ogłoszona w 1963 roku przez Jan XXIII, poświęcona zagadnieniom pokoju oraz sprawiedliwości społecznej. Papież ukończył jej redakcję 11 kwietnia 1963 roku, wkrótce po kryzysie kubańskim i niespełna dwa miesiące przed swoją śmiercią. Dokument ten był przełomowy, ponieważ po raz pierwszy w historii Kościoła został skierowany nie tylko do katolików, lecz do „wszystkich ludzi dobrej woli”. We wstępie Jan XXIII podkreślił, że prawdziwy pokój na ziemi może być budowany jedynie w oparciu o ład ustanowiony przez Boga. W treści encykliki omówił porządek między ludźmi, prawa i obowiązki człowieka, relacje obywateli z władzą państwową, stosunki między państwami oraz odpowiedzialność wspólnot narodowych wobec społeczności światowej. Dokument zawiera także konkretne wskazania duszpasterskie, ukazujące praktyczny wymiar nauczania Kościoła. Znaczenie encykliki dostrzegli również przedstawiciele świata nauki. Amerykański fizyk i noblista Richard Feynman nazwał ją jednym z najważniejszych wydarzeń epoki i wyrazem nadziei na nowy etap w myśleniu o odpowiedzialności człowieka za przyszłość świata.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2009 – IgnazioTerziFDP (1920-2009) – urodzony w Genova, zmarł w Seregno (Milano) mając 89 lat życia, 69 lat życia zakonnego i 59 lat kapłaństwa.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Władysław Sebyła (1902-1940) – polski podporucznik rezerwy piechoty, poeta.
Władysław Sebyła, autor nieznany, przed 1938 r., Public domain
Władysław Sebyła należał do pokolenia twórców, których życie i dorobek naznaczyła tragedia wojny. Urodził się 6 lutego 1902 roku w Kłobucku, w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Wcześnie osierocony przez matkę, wychowywał się w atmosferze zaangażowania społecznego i umiłowania nauki. Już jako dziecko przejawiał wszechstronne talenty artystyczne – pisał wiersze, grał na instrumentach i interesował się malarstwem. W młodości wziął udział w I powstaniu śląskim, fałszując metrykę, by móc walczyć. Po maturze rozpoczął studia techniczne w Warszawie, lecz szybko wybrał polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, równolegle słuchając wykładów z historii sztuki. Związał się z grupą literacką „Kwadryga”, współredagował jej pismo i aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym stolicy. Debiutował tomem Modlitwa (1927), a w kolejnych zbiorach – takich jak Pieśni szczurołapa, Koncert egotyczny czy Obrazy myśli – rozwijał własny, rozpoznawalny styl. Jego poezję cechowały motywy katastroficzne, religijne i symboliczne, a także przejmujący ton sprzeciwu wobec wojny. Poemat Młyny, inspirowany wspomnieniami z dzieciństwa, uznawany jest za jego najwybitniejsze osiągnięcie. Równolegle pełnił służbę wojskową jako podporucznik rezerwy. W 1939 roku został zmobilizowany i walczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR trafił do niewoli sowieckiej, był więziony w Starobielsku, a wiosną 1940 roku zamordowany w Charkowie jako jedna z ofiar zbrodni katyńskiej. Spoczął w zbiorowej mogile w Piatichatkach. Po wojnie jego twórczość na długo przemilczano. Dopiero po 1956 roku zaczęto ponownie wydawać jego wiersze, przywracając mu należne miejsce w historii literatury.
1942 –Symforian Ducki (1888-1942) – polski franciszkanin, męczennik, błogosławiony.
Generał zakonu wśród zakonników OO. Kapucynów z klasztoru w Warszawie (drugi z prawej w środkowym rzędzie
br. Symforian Ducki), Jan Malarski, lipiec 1935, Public domain
Symforian Ducki, urodzony jako Feliks 10 maja 1888 roku w Warszawie, wyrastał w rodzinie rzemieślniczej, w atmosferze prostoty i pracy. Ochrzczony w kościele Świętej Trójcy, od młodości nosił w sobie pragnienie życia zakonnego. Z kapucynami zetknął się już w 1908 roku, jednak dopiero 3 stycznia 1918 wstąpił do wspólnoty Zakon Braci Mniejszych Kapucynów, określając siebie jako „długoletniego kandydata”. W czerwcu tego samego roku przyjął habit, a w nowicjacie w Nowym Mieście nad Pilicą otrzymał imię Symforian. Profesję czasową złożył w 1921 roku, zaś śluby wieczyste – po okresie próby i duchowego dojrzewania – w 1925 roku. W warszawskim klasztorze oraz w Łomży pełnił skromne, lecz odpowiedzialne funkcje: był kwestarzem, kucharzem, opiekunem chorego współbrata i współpracownikiem przełożonych. Jego powołanie realizowało się w cichej służbie, wierności obowiązkom i gotowości do pomocy. W 1932 roku trafił do Zakroczymia, a rok później ponownie do Warszawy. 27 czerwca 1941 został aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiak. We wrześniu trafił do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie otrzymał numer 20364 i pracował ponad siły przy wydobyciu żwiru oraz produkcji materiałów budowlanych. W marcu 1942 przeniesiono go do Brzezinka, gdzie zmarł 11 kwietnia tego roku. Jego śmierć była świadectwem wierności wierze w warunkach skrajnego poniżenia. Proces beatyfikacyjny rozpoczęto w 1992 roku, a 13 czerwca 1999 papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym w gronie 108 męczenników II wojny światowej. Symboliczny grób brata Symforiana znajduje się na Cmentarz Bródnowski w Warszawie.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP