KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Błogosławiona Maria od Wcielenia, zakonnica
Marie of the Incarnation, Contemporary Portrait, początek XVIII w., Public domain
Błogosławiona Maria od Wcielenia (Barbara Aurillot) urodziła się 1 lutego 1566 roku w Paryżu w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Już jako dziecko została oddana na wychowanie do klasztoru klarysek, gdzie po raz pierwszy odkryła w sobie pragnienie życia poświęconego Bogu. Choć jej późniejsze losy potoczyły się inaczej, wewnętrzne powołanie do służby Bogu nigdy w niej nie zgasło. Z posłuszeństwa wobec rodziny wyszła za mąż za Piotra Acarie, wpływowego i gorliwego katolika. Małżeństwo doczekało się sześciorga dzieci. Barbara była oddaną żoną i troskliwą matką, a codzienne obowiązki domowe traktowała jako drogę do świętości. Pomimo licznych trudności, w tym choroby będącej skutkiem ciężkiego upadku z konia, prowadziła głębokie życie duchowe, osiągając wysoki poziom mistycznego zjednoczenia z Bogiem. Jednocześnie słynęła z wielkiej wrażliwości na potrzeby ubogich i chorych, którym chętnie udzielała pomocy. Na przełomie XVI i XVII wieku jej dom stał się miejscem spotkań wielu wybitnych postaci religijnych. Odwiedzali ją m.in. św. Wincenty à Paulo oraz św. Franciszek Salezy, który przez pewien czas był jej kierownikiem duchowym. Pod wpływem lektury pism św. Teresy z Ávili Barbara odkryła swoje szczególne zadanie: sprowadzenie zreformowanego Karmelu do Francji. W 1602 roku wraz z innymi pobożnymi kobietami doprowadziła do powstania pierwszego klasztoru karmelitanek bosych w Paryżu przy Rue Saint-Jacques. W kolejnych latach dzieło to szybko się rozwijało i w ciągu piętnastu lat powstało jeszcze trzynaście nowych fundacji. Po śmierci męża w 1613 roku Barbara wstąpiła do klasztoru karmelitanek w Amiens, przyjmując imię Maria od Wcielenia. Żyła tam w wielkiej pokorze jako zwykła zakonnica. Wkrótce została przeniesiona do klasztoru w Pontoise, gdzie zmarła w kwietniu 1618 roku. Jej misją życiową było odnowienie życia duchowego we Francji poprzez szerzenie duchowości karmelitańskiej oraz ukazywanie, że świętość można osiągać zarówno w życiu rodzinnym, jak i zakonnym. Za swoje zasługi dla Kościoła została beatyfikowana 24 kwietnia 1791 roku.
Wspomnienie dowolne – Święty Ryszard Pampuri, zakonnik
Święty Ryszard Pampuri (właśc. Hieronim Filip Pampuri) urodził się 2 sierpnia 1897 roku w miejscowości Trivolzio niedaleko Pawii we Włoszech. Pochodził z licznej rodziny – był dziesiątym z jedenaściorga dzieci Angeli Campari i Innocentego Pampuriego. W młodym wieku stracił rodziców i wychowywał się u krewnych, w domu wiejskiego lekarza, co miało duży wpływ na jego przyszłą drogę życiową. Podczas studiów medycznych został powołany do wojska i jako sanitariusz służył w czasie I wojny światowej. Widok ogromu cierpienia i bezsensu wojny głęboko nim wstrząsnął, jednak z wielkim oddaniem opiekował się rannymi żołnierzami. Za swoją ofiarność został odznaczony brązowym medalem odwagi. Po zakończeniu studiów rozpoczął pracę jako lekarz, traktując swój zawód nie tylko jako profesję, lecz przede wszystkim jako służbę drugiemu człowiekowi. Jego misją życiową było dostrzeganie w chorych cierpiącego Chrystusa i niesienie im pomocy z miłością i współczuciem. Wielu pacjentów wspominało go jako lekarza niezwykle życzliwego, który nie tylko leczył, ale także wspierał materialnie ubogich. Siłę do tej posługi czerpał z codziennej Eucharystii i modlitwy. Już wcześniej związał się z duchowością franciszkańską jako tercjarz, choć ze względu na słabe zdrowie nie został przyjęty do zakonu. W wieku trzydziestu lat odpowiedział jednak na wyraźne wewnętrzne powołanie i wstąpił do zakonu bonifratrów – braci św. Jana Bożego. Przyjął imię Ryszard, kontynuując swoją posługę lekarską w duchu zakonnego miłosierdzia. Pacjenci, którzy wcześniej nazywali go „świętym doktorem”, z żalem przyjęli jego odejście z praktyki świeckiej, choć jako zakonnik nadal służył chorym z taką samą troską. Zmarł w 1930 roku w wieku zaledwie 33 lat na gruźlicę. Jego życie, naznaczone modlitwą, pokorą i bezinteresowną służbą cierpiącym, szybko stało się inspiracją dla wielu wiernych. W 1981 roku został beatyfikowany, a w 1989 roku kanonizowany przez Jan Paweł II. Dziś czczony jest jako patron lekarzy, przypominający, że prawdziwa medycyna powinna łączyć wiedzę z miłością do człowieka.
Wspomnienie dowolne – Święty Galdin, biskup
San San Galdino, A ntv, 2011, CC BY-SA 3.0
Święty Galdin z Mediolanu (Galdin z Mediolanu) był biskupem Mediolanu w latach 1166–1176, zapisując się w historii Kościoła jako duchowny wierny Stolicy Apostolskiej oraz gorliwy obrońca jedności wiary. Zanim objął funkcję pasterską, pełnił obowiązki zaufanego kanclerza swojego poprzednika, biskupa Uberta. W okresie konfliktu pomiędzy cesarstwem a papieżem stanął po stronie papieża Aleksandra III, co wiązało się z dobrowolnym wygnaniem z miasta podczas najazdu wojsk Fryderyka I Barbarossy. Za swoją postawę został wynagrodzony godnością kardynalską, a następnie sakrą biskupią i powołaniem na stolicę biskupią w Mediolanie. Misją życiową Galdina była przede wszystkim troska o jedność Kościoła, obrona prawdziwej wiary oraz służba ludziom dotkniętym skutkami wojen i ubóstwa. Po objęciu urzędu biskupiego został przyjęty przez mieszkańców miasta jako duchowy pasterz i przedstawiciel papieża. W trudnym okresie powojennym podejmował działania na rzecz odbudowy życia religijnego i społecznego. Wiele kościołów i klasztorów zostało zniszczonych podczas walk z wojskami cesarskimi, dlatego biskup organizował ich rekonstrukcję oraz wspierał tworzenie miejsc pomocy dla potrzebujących. Dużą część jego posługi stanowiła działalność charytatywna. Galdin zakładał schroniska, przytułki i szpitale dla ubogich, starając się przeciwdziałać szerzącej się nędzy oraz chorobom. Współpracował z zakonami i osobami świeckimi, mobilizując środowiska wierzące do wspólnej pomocy społecznej. Równocześnie stanowczo sprzeciwiał się herezji katarów, dbając o zachowanie czystości nauki Kościoła. Święty Galdin był postrzegany jako duchowy spadkobierca tradycji św. Ambrożego i zapowiedź późniejszej reformy duszpasterskiej, rozwijanej przez św. Karola Boromeusza. Zmarł 18 kwietnia 1176 roku, śmiercią na służbie – podczas głoszenia homilii do wiernych. Jego relikwie umieszczono w głównym ołtarzu katedry mediolańskiej jako znak szacunku dla pasterza, który łączył troskę o wiarę z miłosierdziem wobec człowieka.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1980 – Zimbabwe – Dzień Niepodległości
Historia Zimbabwe sięga średniowiecznego państwa Wielkiego Zimbabwe, którego ruiny do dziś są symbolem dawnej potęgi regionu. Od XIX wieku obszar znalazł się pod kontrolą brytyjską jako Rodezja Południowa. W 1980 r., po długiej walce z kolonialnym rządem, kraj uzyskał niepodległość i przyjął nazwę Zimbabwe.
Zimbabwe_pexels-eduardo199o9-178988127-12748140
Pierwszym prezydentem został Robert Mugabe, który przez dekady dominował w życiu politycznym państwa. Okres jego rządów przyniósł zarówno rozwój edukacji, jak i poważne problemy gospodarcze. Ludność Zimbabwe liczy ponad 15 milionów mieszkańców. Około 70–75% społeczeństwa deklaruje chrześcijaństwo, przy czym dominują wspólnoty protestanckie i niezależne kościoły afrykańskie.
Zimbabwe_pexels-noahpics-13355427
Katolicy stanowią ok. 8–10% mieszkańców. Tradycyjne wierzenia afrykańskie praktykuje część ludności, często łącząc je z chrześcijaństwem. Pierwsi misjonarze chrześcijańscy pojawili się pod koniec XIX wieku wraz z ekspansją kolonialną. Rozwój Kościoła katolickiego następował stopniowo poprzez działalność misjonarzy europejskich oraz tworzenie struktur diecezjalnych. Obecnie w kraju funkcjonuje około 10 diecezji katolickich. Do ważniejszych ośrodków pielgrzymkowych należy sanktuarium w Mutemwa Shrine, związane z błogosławionym misjonarzem Johnem Bradburnem. Współczesne Zimbabwe boryka się z trudnościami gospodarczymi, wysoką inflacją, bezrobociem oraz problemami z dostępem do opieki zdrowotnej. Napięcia polityczne i migracje zarobkowe również wpływają na stabilność społeczną. Mimo trudności rozwija się edukacja i działalność organizacji religijnych wspierających społeczeństwo. Najważniejszym świętem państwowym jest Dzień Niepodległości obchodzony 18 kwietnia. Upamiętnia on proklamację niepodległości od Wielkiej Brytanii w 1980 roku i powstanie suwerennego państwa Zimbabwe. Tego dnia organizowane są parady, uroczystości państwowe oraz wydarzenia kulturalne przypominające o walce o wolność i budowie własnej państwowości.
309 – Euzebiusz został papieżem.
Pope Eusebius Cavalieri, Giovanni Battista de’Cavalieri, 1580, CC0 1.0
Euzebiusz był 31. biskupem Rzymu i kierował Kościołem w latach 309–310, w czasie gdy wspólnota chrześcijańska wciąż odczuwała skutki wcześniejszych prześladowań. Pochodził prawdopodobnie z Grecji i według przekazów był synem lekarza. Jego pontyfikat trwał stosunkowo krótko – około roku i kilku miesięcy – jednak przypadł na okres napięć wewnątrz Kościoła dotyczących losu chrześcijan, którzy w czasie prześladowań wyrzekli się wiary. Najważniejszym problemem jego pontyfikatu był spór o sposób traktowania tzw. apostatów. Papież podtrzymywał dotychczasową praktykę Kościoła: osoby, które zaparły się wiary, mogły powrócić do wspólnoty, ale dopiero po odbyciu odpowiedniej pokuty. Takiemu stanowisku sprzeciwiał się Herakliusz, domagający się surowszego podejścia. Konflikt pomiędzy obiema stronami wywołał poważne zamieszki w Rzymie. W rezultacie cesarz Maksencjusz zdecydował się usunąć z miasta zarówno papieża, jak i jego przeciwnika, skazując ich na wygnanie na Sycylię. Euzebiusz zmarł tam 21 października 310 roku. Jego ciało przewieziono później do Rzymu i złożono na cmentarzu św. Kaliksta przy Via Appia. Papież Damazy I polecił umieścić na jego grobie epitafium, w którym nazwał go „męczennikiem”, choć określenie to ma raczej znaczenie symboliczne i odnosi się do trudów wygnania oraz wierności zasadom Kościoła. W liturgii katolickiej wspomnienie św. Euzebiusza obchodzono dawniej 26 września, natomiast w późniejszej reformie kalendarza przeniesiono je na 17 sierpnia.
1025 – W katedrze gnieźnieńskiej odbyła się koronacjaBolesława I Chrobrego na pierwszego króla Polski.
1518 – Na Wawelu odbył się ślub króla Zygmunta I Starego z drugą żoną Boną Sforzą i jej koronacja na królową Polski.
2010 – W Krakowie odbyły się uroczystości pogrzebowe pary prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich, tragicznie zmarłych w katastrofie lotniczej w Smoleńsku.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1938 – Kleryk Józef Hałupczak FDP (1904-1938)
Kl. Józef Hałupczak urodził się 22 sierpnia 1904 r. w Węgrach koło Opola w średnio zamożnej rodzinie Józefa i Joanny. Ochrzczony został w miejscowym kościele pw. św. Jadwigi sześć dni po swoich narodzinach. Miał czterech braci. W Węgrach uczęszczał do szkoły powszechnej i pomagał rodzicom w domu. Gdy po plebiscycie w 1921 r. przyłączono część Śląska do Niemiec, uciekł z domu i przeszedł na polską stronę, gdyż chciał żyć w wolnej Polsce.
17 czerwca 1925 r. starosta Wielunia wydał Józefowi Hałupczakowi akt uznania obywatelstwa na podstawie oświadczenia, jakie ten złożył dzień wcześniej, że „chce być obywatelem polskim i zrzeka się dotychczasowego swego obywatelstwa niemieckiego”.
Do naszego Zgromadzenia Józef wstąpił w 1926 r. Został przyjęty przez ks. Aleksandra Chwiłowicza. Zabrał się z niezwykłą gorliwością do pracy. Jeżeli brakowało mu dnia na odrobienie trudnych lekcji z filozofii, często ujmował sobie snu w nocy albo rekreacji. Pierwsze śluby zakonne złożył na ręce ks. Błażeja Marabotto 29 sierpnia 1931 r. Kl. Hałupczak kilka lat przebywał w naszym domu misyjnym.
W Zduńskiej Woli i okolicy był znany jako dobry dyrygent chóru i organista. Swój zawód nauczycielski wykonywał z takim zamiłowaniem i poświęceniem, że zyskał powszechny szacunek u wychowanków. Nowicjat odprawił w Villa Moffa di Bra. Bardzo chciał być kapłanem misjonarzem i temu poświęcił wszystkie swe siły. Bóg jednak chciał inaczej. Zabrał go w przededniu otrzymania tej wielkiej łaski.
Kl. Józefowi Hałupczakowi, chociaż tak bardzo ukochał polską ziemię, nie było dane w niej spocząć. Nad jego grobem zamiast brzóz, szumią smutne cyprysy. Zmarł w Turynie 18 kwietnia 1938 r., mając za sobą 33 lata życia i 6 lat profesji zakonnej.
C i e k a w o s t k i
◆ W polskim wydaniu Nekrologu Zgromadzenia napisano: „Lubił muzykować”.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1952 – Hieronim Rogiński (1911-1952) – polski chorąży, uczestnik podziemia antykomunistycznego.
Hieronim Rogiński, znany pod pseudonimami „Róg” i „Cień”, urodził się 30 września 1911 roku w Nowym Jorku. Po zakończeniu I wojny światowej wraz z rodziną powrócił do Polski. Ukończył kilka klas gimnazjum, po czym został powołany do służby wojskowej. Kształcił się w podoficerskiej szkole artylerii piechoty w Toruniu i związał swoją przyszłość z wojskiem zawodowym. Służył między innymi w oddziale saperów w stopniu plutonowego. We wrześniu 1939 roku wziął udział w wojnie obronnej przeciw Niemcom. Po klęsce Polski został wywieziony na roboty przymusowe do III Rzeszy, skąd w 1941 roku zdołał uciec i przedostać się na Podlasie. W czasie okupacji niemieckiej włączył się w działalność konspiracyjną. Od 1942 roku działał w Związku Walki Zbrojnej, a następnie w Armii Krajowej na terenie okręgu łomżyńskiego. Rok później wstąpił do Narodowych Sił Zbrojnych, gdzie walczył w oddziałach dowodzonych przez kpt. Antoniego Kozłowskiego „Białego” oraz por. Bolesława Kozłowskiego „Grota”. Uczestniczył w wielu akcjach zbrojnych przeciw okupantowi, m.in. w czerwcu 1944 roku w brawurowym odbiciu żołnierzy NSZ aresztowanych przez Niemców w pobliżu wsi Cieloszki. Po zakończeniu wojny Rogiński nie złożył broni i w 1945 roku dołączył do Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, kontynuując walkę z narzuconym Polsce systemem komunistycznym. W 1947 roku został komendantem powiatu „Łużyca” NZW. Mimo chwilowego wycofania się z konspiracji został wkrótce zatrzymany przez funkcjonariuszy bezpieczeństwa, jednak podczas ucieczki zdołał uniknąć ponownego aresztowania i powrócił do działalności podziemnej. Pełnił później funkcję komendanta powiatu „Łuków”, a następnie komendanta Rady Rejonowej „Karaś”. Komunistyczne władze prowadziły intensywne działania, by go schwytać, represjonując także jego rodzinę. Wiosną 1952 roku Rogiński ukrywał się wraz z żoną w bunkrze we wsi Czerwone koło Kolna. 18 kwietnia 1952 roku kryjówka została otoczona przez oddziały Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Nie chcąc dostać się w ręce przeciwnika, Hieronim Rogiński odebrał sobie życie. W 2008 roku został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w walce o niepodległość kraju.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP