KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Święty Anzelm z Canterbury, biskup i doktor Kościoła
Anzelm z Canterbury, autor nieznany, fresk z ok. 1160 roku, Public domain
Święty Anzelm z Canterbury (1033–1109) był benedyktynem, arcybiskupem oraz jednym z najwybitniejszych teologów średniowiecza, później ogłoszonym doktorem Kościoła. Urodził się w mieście Aosta w Piemoncie, w zamożnej rodzinie. Dzięki głęboko religijnej matce już jako dziecko zetknął się z życiem monastycznym. Jako piętnastoletni chłopiec pragnął wstąpić do klasztoru, lecz sprzeciw ojca sprawił, że decyzję tę musiał odłożyć. Po śmierci matki przez kilka lat prowadził życie wędrowca, szukając sensu i doświadczeń świata. Ostatecznie w 1060 roku wstąpił do benedyktynów w opactwie Le Bec we Francji, gdzie jego mistrzem był wybitny uczony Lanfrank z Bec. Szybko zasłynął jako nauczyciel i przełożony pełen pokory, troszczący się o braci zakonnych. Najpierw został przeorem, a następnie opatem klasztoru. W tym czasie powstały jego ważne dzieła filozoficzne i teologiczne, które przyniosły mu rozgłos w całej Europie. Po śmierci Lanfranka został w 1093 roku arcybiskupem Canterbury. Jego posługa przypadła na trudny okres sporów między władzą królewską a Kościołem. Anzelm stanowczo bronił niezależności Kościoła i zasad papieskich dotyczących mianowania biskupów, co doprowadziło do konfliktów z królami Anglii i dwukrotnego wygnania. Mimo przeciwności pozostał wierny swojej misji pasterskiej i powrócił do Anglii, gdzie podjął reformę życia kościelnego i klasztornego.Najważniejszą misją życiową Anzelma było ukazanie harmonii między wiarą a rozumem. Uczył, że rozum nie niszczy wiary, lecz pomaga ją głębiej zrozumieć. Słynne zdanie świętego – „wierzę, aby rozumieć” – stało się jednym z fundamentów średniowiecznej teologii. Dzięki swoim dziełom, takim jak Dlaczego Bóg stał się człowiekiem, uznawany jest za jednego z ojców scholastyki. Zmarł w 1109 roku i został pochowany w katedrze w Canterbury. W ikonografii przedstawia się go w szatach biskupich z księgą lub piórem – symbolem jego nauki i pracy teologicznej.
Wspomnienie dowolne – Święty Konrad z Parzham, zakonnik
Das Altarblatt stellt den Heiligen Bruder Konrad dar, 1949 erstellt durch den Halfinger Maler Martin Anzinger
(1905–1987), Photographer: Andreas F. Borchert, 2017, CC BY-SA 3.0 DE
Święty Konrad z Parzham (1818–1894), właściwie Jan Birndorfer, był kapucynem znanym z niezwykłej prostoty życia, głębokiej modlitwy i wiernej służby ludziom. Urodził się 12 grudnia 1818 roku w bawarskiej miejscowości Parzham w rolniczej, wielodzietnej rodzinie. Już w młodości wyróżniał się pobożnością, umiłowaniem ciszy i szczególnym nabożeństwem do Matki Bożej. Mimo dużej odległości od kościoła często uczestniczył w modlitwach i podejmował piesze pielgrzymki do sanktuariów maryjnych, nierzadko idąc boso i zachowując post aż do powrotu do domu. Przez wiele lat pracował w rodzinnym gospodarstwie. Dopiero w wieku 31 lat zdecydował się całkowicie oddać Bogu. Po podziale majątku wstąpił do kapucynów, przyjmując imię Konrad. Został skierowany do klasztoru św. Anny w Altötting, jednego z najważniejszych sanktuariów maryjnych Bawarii. Tam powierzono mu funkcję furtiana, którą pełnił nieprzerwanie przez ponad czterdzieści lat. Jego misją życiową była cicha, pokorna służba wszystkim, którzy pukali do klasztornej bramy. Przyjmował pielgrzymów, pomagał ubogim, dzielił się chlebem i dobrym słowem, a jednocześnie prowadził głębokie życie modlitwy. Dzień zaczynał bardzo wcześnie, służąc do Mszy świętych, a kończył go długą modlitwą i adoracją Najświętszego Sakramentu. Słynął z milczenia, cierpliwości i życzliwości wobec każdego człowieka. Zmarł 21 kwietnia 1894 roku, pozostawiając po sobie pamięć świętości i liczne świadectwa łask otrzymanych za jego wstawiennictwem. Papież Pius XI ogłosił go błogosławionym w 1930 roku, a cztery lata później kanonizował. Święty Konrad jest patronem odźwiernych, furtianów i portierów. W ikonografii ukazywany jest w habicie kapucyńskim, często z różańcem lub bochenkiem chleba – symbolem jego dobroci i troski o potrzebujących.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1878– PapieżLeon XIIIogłosiłencyklikęInscrutabili Dei consilio.
Inscrutabili Dei consilio to pierwsza encyklika papieża Leon XIII, ogłoszona 21 kwietnia 1878 roku, w uroczystość Wielkanocy, na początku jego pontyfikatu. Jej tytuł pochodzi od pierwszych słów dokumentu, które można przetłumaczyć jako „Nieprzeniknionym wyrokiem Bożym”. Papież podejmuje w niej refleksję nad trudną sytuacją świata końca XIX wieku, wskazując na liczne przejawy moralnego i społecznego kryzysu. W dokumencie Leon XIII analizuje przyczyny szerzącego się zła i zamętu w życiu publicznym. Podkreśla, że prawdziwym lekarstwem na te problemy jest powrót do zasad Ewangelii oraz odnowienie życia chrześcijańskiego. Szczególną rolę w tym zadaniu papież przypisuje Kościołowi, który poprzez swoją misję nauczania ma prowadzić ludzi do prawdy i moralnego ładu. Zwraca przy tym uwagę na odpowiedzialność biskupów i pasterzy Kościoła za głoszenie nauki chrześcijańskiej oraz na konieczność ich jedności z następcą św. Piotra, będącym widzialnym znakiem jedności całego Kościoła. Encyklika porusza także temat małżeństwa, przypominając o jego sakramentalnym charakterze oraz o potrzebie poszanowania chrześcijańskiej wizji rodziny. Na zakończenie papież udziela czytelnikom apostolskiego błogosławieństwa i składa życzenia radosnego przeżywania świąt wielkanocnych. Dokument ten wyznaczył główne kierunki nauczania pontyfikatu Leona XIII, ukazując Kościół jako przewodnika w przezwyciężaniu kryzysów moralnych i społecznych.
1907 – Inauguracja działalności Sanktuarium Matki Bożej dellaFogliata w Casalnoceto (Alessandria) odbudowanej z inicjatywy ks. Alojzego Orione.
1930 – Położenie kamienia węgielnego pod instytut Quatro Castagna (Genua).
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Kl. Bartosz Uszyński – 30 lat życia, 3 lata życia zakonnego.
WSPOMINAMY W MODLITWIE
1073–Aleksander II, papież.
Painting in color of Alexander II, pope, medieval paintings and files, Public domain
Aleksander II (łac. Alexander II), właściwie Anselmo da Baggio (ok. 1010–1073), był papieżem w latach 1061–1073. Urodził się w miejscowości Baggio niedaleko Mediolanu. Zanim został wybrany na Stolicę Piotrową, pełnił funkcję biskupa Lukka i zasłynął jako gorliwy obrońca dyscypliny kościelnej. Na papieża został wybrany dzięki poparciu kardynałów oraz wpływowego archidiakona Grzegorz VII, który już wtedy był jednym z głównych zwolenników reformy Kościoła. Początek pontyfikatu Aleksandra II był burzliwy. Część możnych sprzeciwiła się jego wyborowi, a regentka cesarstwa, Agnieszka z Poitou, wysunęła własnego kandydata – Honoriusza II. Spór o prawowitego papieża doprowadził do napięć i walk, które zakończył dopiero synod w Mantui w 1064 roku, uznając Aleksandra II za jedynego prawowitego biskupa Rzymu. Najważniejszą misją jego pontyfikatu była odnowa moralna Kościoła. Papież zdecydowanie zwalczał symonię, czyli handel godnościami kościelnymi, oraz przypominał o obowiązku celibatu duchowieństwa, zakazując sprawowania liturgii przez kapłanów żyjących w małżeństwie. Dążył do umocnienia autorytetu papieskiego i jedności Kościoła, popierając wprowadzanie liturgii rzymskiej w różnych krajach chrześcijańskich. Aleksander II angażował się także w sprawy polityczne Europy. Poparł chrześcijańskich władców walczących na Półwyspie Iberyjskim oraz wspierał działania Wilhelma I Zdobywcy w jego staraniach o tron Anglii. Zmarł 21 kwietnia 1073 roku w Rzymie, pozostawiając Kościół przygotowany do dalszych reform, które wkrótce rozwinął jego następca.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1942 – Józef Sitarz (1885-1942) – polski porucznik piechoty, malarz, rysownik, rzeźbiarz.
Józef Sitarz w mundurze, autor nieznany, 1916, Public domain
Józef Sitarz był polskim artystą – rzeźbiarzem, malarzem i rysownikiem – a zarazem oficerem piechoty Wojska Polskiego. Urodził się 20 sierpnia 1885 roku w Czerniowce. Kształcił się w Akademi Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiował w latach 1911–1914 oraz 1917–1918, rozwijając swój talent artystyczny. Podczas I wojny światowej służył w armii austro-węgierskiej, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został oficerem piechoty i osiągnął stopień porucznika. W latach międzywojennych był związany m.in. z 2 Pułkiem Strzelców Podhalańskich w Sanoku, gdzie oprócz służby wojskowej rozwijał działalność artystyczną. Najważniejszą misją jego życia było łączenie służby ojczyźnie z pracą twórczą, która miała utrwalać pamięć o ludziach i wydarzeniach ważnych dla lokalnej społeczności oraz historii Polski. Tworzył rzeźby, płaskorzeźby i portrety znanych mieszkańców regionu, a także dzieła o tematyce patriotycznej. Jedną z jego najbardziej znanych prac była płaskorzeźba przedstawiająca bitwę pod Kuźnicą z wojny polsko-bolszewickiej, umieszczona w Domu Żołnierza Polskiego w Sanoku. Zajmował się także malarstwem pejzażowym i rysunkiem satyrycznym. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu w Sanoku, a następnie deportowany do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Tam zginął 21 kwietnia 1942 roku. Po wojnie jego prace zaprezentowano na pierwszej powojennej wystawie artystów sanockich.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP