KALENDARZ LITURGICZNY
Uroczystość – Święty Wojciech, biskup i męczennik główny patron Polski
Św. Wojciech z atrybutem – różą na tarczy, on book illumination before 1535, Public domain
Święty Wojciech (ok. 956–997), biskup i męczennik, należy do najważniejszych postaci wczesnego chrześcijaństwa Europy Środkowej i jest jednym z głównych patronów Polski. Urodził się w możnym czeskim rodzie Sławnikowiców w Lubicach. Początkowo przeznaczony był do kariery rycerskiej, jednak po ciężkiej chorobie rodzice oddali go na służbę Bogu. Około 972 roku rozpoczął naukę w szkole katedralnej w Magdeburgu pod opieką arcybiskupa Adalberta, którego imię – Adalbert – przyjął później z wdzięczności i pod nim znany był w Europie. Po latach studiów wrócił do Pragi i w 983 roku, mając zaledwie 27 lat, został biskupem. Jako pasterz wyróżniał się wielką troską o ubogich oraz zdecydowaną walką z nadużyciami moralnymi i religijnymi. Sprzeciwiał się handlowi niewolnikami, bronił krzywdzonych i upominał możnych za łamanie zasad chrześcijańskich. Właśnie ta bezkompromisowość sprawiła, że popadł w konflikt z częścią możnych i duchowieństwa. Gdy jego wysiłki reformy życia religijnego nie przynosiły owoców, opuścił Pragę i udał się do Rzymu, gdzie wstąpił do benedyktynów.Najważniejszym celem jego życia stała się działalność misyjna – pragnienie głoszenia Ewangelii ludom, które jeszcze nie znały chrześcijaństwa. Po powrocie do Europy Środkowej działał m.in. na Węgrzech, a ostatecznie przybył do Polski, gdzie został życzliwie przyjęty przez Bolesława Chrobrego. W 997 roku wyruszył na misję do pogańskich Prusów. Chcąc nadać wyprawie wyłącznie religijny charakter, oddalił zbrojną eskortę. Podczas głoszenia Ewangelii został jednak pojmany przez pogan i 23 kwietnia 997 roku poniósł śmierć męczeńską. Jego ciało wykupił Bolesław Chrobry i złożył w Gnieźnie. Wkrótce potem papież Sylwester II ogłosił Wojciecha świętym. Kult męczennika szybko rozprzestrzenił się w wielu krajach Europy, a jego grób stał się miejscem pielgrzymek.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
997 – Męczeńska śmierć biskupa Wojciecha podczas misji ewangelizacyjnej do kraju Prusów.
Śmierć Wojciecha z rąk Prusów 23 kwietnia 997 r. Scena z Drzwi Gnieźnieńskich, Mathiasrex, Maciej Szczepańczyk, 2019, CC BY-SA 4.0
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
SOLENIZANCI
Ks. Jerzy Ćwiklak FDP – 69 lat życia, 49 lat życia zakonnego, 42 lata kapłaństwa.
Ks. Yury Bondar FDP – 39 lat życia, 12 lat życia zakonnego, 7 lat kapłaństwa.
Kl. Wojciech Kruczyński – 26 lat życia, 3 lata życia zakonnego.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2011 – Siostra Maria Cecylia – Maria Krawczyk PSMC (1920–2011) – urodzona w Brzegu, zmarła w Otwocku mając 71 lat życia i 62 lata profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1940 – Bolesław Studziński (1892-1940) – polski major administracji, współzałożyciel i komendant konspiracyjnej organizacjiKomenda Obrońców Polski, odznaczony Orderem Virtuti Militari
Bolesław Studziński urodził się 20 sierpnia 1892 roku w Karczmiskach w rodzinie wiejskiego murarza. Po ukończeniu wieczorowej szkoły handlowej w Lublinie rozpoczął pracę jako subiekt, jednocześnie angażując się w działalność Drużyn Bartoszowych. W młodości doświadczył represji – został aresztowany, osadzony w lubelskim zamku, a następnie deportowany do rosyjskiej Butyrki. Wrócił do Polski w 1914 roku i wstąpił do Legionów Polskich, a później działał w Polskiej Organizacji Wojskowej na terenach Garwolina, Radzynia Podlaskiego i Mińska Mazowieckiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, wykazując się odwagą, za co był wielokrotnie odznaczany. W latach 20. i 30. pełnił funkcje w Powiatowych Komendach Uzupełnień, baonie manewrowym w Rembertowie oraz w Korpusie Ochrony Pogranicza, ostatecznie wchodząc do korpusu oficerów administracji. W 1938 roku uzyskał stopień majora. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w szeregach KOP pod dowództwem generała Wilhelma Orlik-Rückemanna. Po zakończeniu walk założył i dowodził konspiracyjną organizacją Komenda Obrońców Polski, której celem była kontynuacja walki o niepodległość. Po rozpracowaniu organizacji przez Niemców został aresztowany i zmarł w 1940 roku w Lublinie. Za swoje zasługi wojskowe i konspiracyjne odznaczony został m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz dwukrotnie Srebrnym Krzyżem Zasługi.
1942 – Ludwik Ławniczak (1882-1942) – polski major intendent, działacz społeczny i polityczny.
Ludwik Ławniczak urodził się 1 czerwca 1882 roku w Zieminie. Brał udział w I wojnie światowej, gdzie został odznaczony Krzyżem Żelaznym. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i w 1919 roku otrzymał stopień majora w korpusie oficerów administracji. W kolejnych latach pełnił funkcje w Okręgowych Zakładach Gospodarczych, Dowództwie Okręgu Korpusu oraz w służbie intendentury, aktywnie uczestnicząc w pracy administracyjnej i gospodarczej armii. Równolegle angażował się w życie społeczne i polityczne. Był działaczem Stronnictwa Narodowego na Ziemiach Zachodnich, pełnił funkcje prezesa i skarbnika lokalnych kół SN, a także był radnym miejskim w Toruniu. Jego działalność obejmowała organizację wydarzeń społecznych i reprezentowanie interesów firm krajowych. Pomimo konfliktów politycznych pozostawał aktywny na polu społecznym aż do wyjazdu z Torunia w połowie lat 30. Po wybuchu II wojny światowej włączył się w struktury Związku Walki Zbrojnej, działając w sztabie obwodu ZWZ w Sanoku. W styczniu 1942 roku został aresztowany przez Niemców podczas represji wobec miejscowej inteligencji i osadzony w sanockim więzieniu. W kwietniu 1942 przewieziono go do obozu Auschwitz-Birkenau, gdzie zginął 23 kwietnia. Ludwik Ławniczak został upamiętniony w 1962 roku na tablicy Mauzoleum Ofiar II Wojny Światowej na Cmentarzu Centralnym w Sanoku, wśród innych przedstawicieli lokalnej inteligencji zamordowanych podczas okupacji niemieckiej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP