KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie obowiązkowe – Święty Florian, żołnierz, męczennik
Męczeństwo św. Floriana, Szymon Czechowicz (1689–1775), 1750, Public domain
Święty Florian to jedna z najbardziej czczonych postaci w tradycji chrześcijańskiej Europy Środkowej – żołnierz rzymski i męczennik, który swoje życie podporządkował wierności wierze. Urodził się około 250 roku w Zeiselmauer w dzisiejszej Dolnej Austrii. Jako młody człowiek zrobił karierę wojskową, dochodząc do godności dowódcy oddziałów stacjonujących w rejonie dzisiejszego Krems. Jego życie nabrało szczególnego znaczenia w czasie prześladowań chrześcijan za panowania cesarza Dioklecjan. Misją życiową Floriana była niezłomna wierność wyznawanej wierze oraz gotowość do jej obrony nawet za cenę życia. Gdy nakazano mu złożyć ofiarę pogańskim bogom, stanowczo odmówił, dając świadectwo odwagi i duchowej siły. Aresztowany wraz z innymi żołnierzami, był poddawany brutalnym torturom. Namiestnik prowincji próbował złamać jego opór groźbami i obietnicami, jednak Florian pozostał nieugięty. Ostatecznie skazano go na śmierć – z kamieniem u szyi został wrzucony do rzeki Enns 4 maja 304 roku. Jego ciało odnalazła i godnie pochowała kobieta imieniem Waleria. Nad miejscem spoczynku powstał z czasem ośrodek kultu, który do dziś pozostaje ważnym centrum religijnym. Kult świętego szybko rozprzestrzenił się także poza Austrię. W 1184 roku znaczna część jego relikwii trafiła do Krakowa z inicjatywy księcia Kazimierza Sprawiedliwego, a ich odbiór wiąże się z osobą Wincentego Kadłubka. Od tego czasu Florian stał się jednym z patronów Polski. Szczególną czcią otoczono go po wielkim pożarze Krakowa w 1528 roku, kiedy ocalała świątynia pod jego wezwaniem. Wydarzenie to umocniło przekonanie o jego opiece w czasie klęsk żywiołowych. Do dziś uznawany jest za patrona strażaków, hutników, kominiarzy oraz wielu innych zawodów, a także opiekuna chroniącego przed ogniem i powodzią. W ikonografii święty Florian przedstawiany jest najczęściej jako rzymski oficer gaszący płonący dom, co symbolizuje jego opiekę nad ludźmi w obliczu zagrożeń.
Wspomnienie dowolne –Święty Józef Maria Rubio Peralta, prezbiter
Saint José Maria Rubio y Peralta, Grentidez, Public domain
Święty Józef Maria Rubio Peralta był hiszpańskim kapłanem i jezuitą, którego życie stało się świadectwem bezgranicznego oddania Bogu i ludziom. Urodził się w 1864 roku w ubogiej rodzinie w Dalías koło Almerii jako najstarszy z dwanaściorga dzieci. Już od najmłodszych lat wyróżniał się pobożnością i zamiłowaniem do lektury żywotów świętych, co stopniowo kształtowało jego powołanie kapłańskie. Jego misją życiową było prowadzenie ludzi do Boga poprzez modlitwę, sakramenty i cichą, wytrwałą służbę, szczególnie wobec najuboższych. Po święceniach kapłańskich szybko dał się poznać jako gorliwy duszpasterz – człowiek modlitwy, pokuty i wielkiego miłosierdzia. Pracując jako wikariusz, nauczyciel i kapelan, nie ograniczał się jedynie do obowiązków urzędowych, lecz wychodził do potrzebujących: uczył dzieci, wspierał ubogich i opiekował się chorymi. Zasłynął także jako wybitny spowiednik i kierownik duchowy, do którego przychodziły tłumy wiernych. Choć przez wiele lat był kapłanem diecezjalnym, pragnął życia zakonnego i ostatecznie wstąpił do jezuitów, gdzie jeszcze pełniej realizował swoje powołanie. Prowadził rekolekcje, misje ludowe i różnorodne wspólnoty religijne, docierając zarówno do ludzi prostych, jak i wykształconych. Szczególną troską otaczał robotników i mieszkańców ubogich dzielnic Madrytu, starając się nieść im nadzieję i duchowe wsparcie. Jego życie charakteryzowała głęboka jedność z wolą Bożą, wyrażona w dewizie: „Czynić to, czego Bóg pragnie, i pragnąć tego, co Bóg czyni”. Był człowiekiem pokornym i łagodnym, który bardziej niż surowością zdobywał serca dobrocią i cierpliwością. Nawet w obliczu trudności i niezrozumienia potrafił zachować pokój i posłuszeństwo. Zmarł 2 maja 1929 roku w opinii świętości, pozostawiając po sobie pamięć kapłana całkowicie oddanego Bogu i bliźnim.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1592 – W Wiedniu odbył się ślub „per procura” króla Polski i wielkiego księcia litewskiegoZygmunta III Wazy z Anną Habsburżanką.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1988 – Ks. Jan Siwek FDP (1959-1988)
Ks. Jan Siwek urodził się 2 maja 1959 r. w Miastkowie Starym.
Miał dwóch braci. Jego rodzicami byli Tadeusz i Teresa. Ochrzczony został 24 maja tego samego roku w kościele parafialnym pw. Nawiedzenia NMP w Miastkowie Kościelnym. Sakrament bierzmowania przyjął 6 września 1969 r. z rąk bp. Jana Mazura. Do szkoły podstawowej, którą ukończył w 1974 r., uczęszczał w Oziemkówce.
Następnie chodził do liceum ogólnokształcącego w Garwolinie, które zakończył uzyskaniem matury w 1978 r.
Zaraz po maturze Jan wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Księży Orionistów w Warszawie-Aninie. Pierwszą profesję zakonną złożył w Łaźniewie 8 września 1979 r., a śluby wieczyste 8 września 1984 r.
Po studiach w wyższym seminarium duchownym w Zduńskiej Woli przyjął 7 czerwca 1986 r. w Kaliszu święcenia kapłańskie z rąk bp. Jana Zaręby. Następnie został skierowany do pracy w parafii Opatrzności Bożej w Kaliszu, gdzie pełnił obowiązki wikariusza i ekonoma miejscowej wspólnoty. W 1987 r. na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim obronił pracę magisterską.
Od początku swojej posługi w parafii Opatrzności Bożej w Kaliszu ks. Siwek dał się poznać jako bardzo gorliwy kapłan. Szczególnie dużo czasu poświęcał miejscowej młodzieży. Był ich przewodnikiem, wychowawcą i przyjacielem.
Wracając 4 maja 1988 r. po północy samochodem z Warszawy do Kalisza, w miejscowości Dziebędów ks. Jan nie zachował należytej ostrożności i wjechał w tył stojącego na poboczu stara. Uderzenie było tak silne, że poniósł śmierć na miejscu. Miał za sobą 29 lat życia, 8 lat profesji zakonnej i niespełna 2 lata kapłaństwa. Został pochowany na cmentarzu w Łaźniewie.
C i e k a w o s t k i:
◆ W naszym seminarium w Zduńskiej Woli w ramach prac magisterskich pisanych przez alumnów powstało kilka prac obronionych później na KUL-u, a dotyczących sanktuariów maryjnych w diecezji włocławskiej: ks. Andrzej Siwek – Kult Matki Bożej Księżnej Ziemi Sieradzkiej w Charłupi Małej; ks. Jan Siwek – Kult Matki Bożej Zwycięskiej w Brdowie; ks. Jerzy Ćwiklak – Kult Matki Bożej Pocieszenia w Kawnicach; i ks. Krzysztof Miś – Kult Matki Bożej Łaskawej Księżnej Kujaw w Błennej. Promotorem wszystkich prac był ks. Stanisław Pawlina.
2016 – Siostra Maria Leona – Maria Ronżewska PSMC (1922–2016) – urodzona w Porwańcze, zmarła we Włocławku mając 94 lata życia i 65 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1942 – Franciszek Bryja (1910-1942) – polski duchowny katolicki, męczennik, Sługa Boży.
Franciszek Bryja, autor nieznany, przed 1943, Public domain
Franciszek Bryja (1910–1942) był kapłanem Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, który swoje życie związał z wierną służbą Bogu i Kościołowi, aż po ofiarę z własnego życia. Urodził się w Rajczy w rodzinie głęboko religijnej, co ukształtowało jego powołanie. Po ukończeniu nauki w Collegium Marianum w Wadowicach wstąpił do pallotynów, gdzie rozwijał się duchowo i intelektualnie, składając śluby zakonne i przyjmując święcenia kapłańskie w 1938 roku. Jego misją życiową było nie tylko głoszenie Ewangelii, ale także troska o rozwój wiary poprzez edukację. Po przeniesieniu do Warszawy podjął studia filologiczne na Uniwersytecie Warszawskim, a w czasie okupacji niemieckiej zaangażował się w tajne nauczanie, dając świadectwo odwagi i odpowiedzialności za młode pokolenie. Aresztowany przez gestapo we wrześniu 1941 roku, przeszedł brutalne śledztwo i został osadzony na Pawiaku, a następnie deportowany do obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau oraz Dachau. Tam, mimo nieludzkich warunków, pozostał wierny swojemu powołaniu. W obliczu śmierci oddał swoje życie Bogu, ofiarując je za rozwój wiary w Polsce i za swoją wspólnotę zakonną. Zginął w 1942 roku, stając się męczennikiem za wiarę. Jego postawa, pełna zawierzenia i ofiary, pozostaje świadectwem niezłomnej nadziei i oddania. W 2003 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny w gronie polskich męczenników II wojny światowej, co potwierdza trwałe znaczenie jego życia i świadectwa.
1942 – Józef Czempiel (1883-1942) – polski duchowny katolicki, męczennik, błogosławiony.
Płaskorzeźba poświęcona błogosławionemu ks. Józefowi Czempielowi w kościele św. Józefa w Piekarach Śląskich-Józefce, Adrian Tync, 2018, CC BY-SA 4.0
Józef Czempiel (1883–1942) był gorliwym kapłanem i społecznikiem, który całe swoje życie poświęcił służbie Bogu, Kościołowi oraz ludziom najbardziej potrzebującym. Urodził się w Piekarach Śląskich, a swoje wykształcenie zdobywał m.in. na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie dojrzewało jego powołanie kapłańskie i zaangażowanie w sprawy narodowe. Święcenia przyjął w 1908 roku, rozpoczynając intensywną działalność duszpasterską. Jego misją życiową było odnowienie życia religijnego wiernych oraz troska o ich kondycję moralną i społeczną. Jako duszpasterz szczególnie propagował częstą Komunię świętą, rekolekcje oraz ideę trzeźwości. Był pionierem w organizowaniu pomocy dla osób uzależnionych i ich rodzin, dostrzegając problemy społeczne, które wyprzedzały jego epokę. W okresie międzywojennym jako proboszcz w Hajdukach Wielkich rozwinął szeroką działalność duszpasterską i społeczną. Wspierał rozwój organizacji katolickich, troszczył się o młodzież oraz inicjował pomoc dla bezrobotnych. Angażował się także w sprawy narodowe, zwłaszcza w czasie plebiscytu na Górnym Śląsku, stając po stronie polskiej ludności. Podczas II wojny światowej został aresztowany przez Niemców i trafił do obozów koncentracyjnych, m.in. do Dachau oraz Mauthausen-Gusen. Pomimo cierpienia pozostał wierny swojej wierze i powołaniu. Zginął w 1942 roku, prawdopodobnie w tzw. transporcie inwalidów. Za swoje świadectwo wiary i męczeństwo został wyniesiony na ołtarze przez Jan Paweł II w 1999 roku w gronie 108 męczenników II wojny światowej.
1942 – Teofil Fieweger (1886-1942) – polski duchowny katolicki.
Teofil Fieweger należał do grona kapłanów, którzy w trudnych czasach pozostali wierni swojej misji duszpasterskiej aż do męczeńskiej śmierci. Urodził się w Kościanie i po przyjęciu święceń kapłańskich podjął posługę w parafiach Wielkopolski, najpierw jako wikariusz w Czempiniu, a następnie w Rąbiniu, gdzie ostatecznie został proboszczem. Jego misją życiową była troska o powierzonych mu wiernych oraz budowanie życia religijnego wspólnoty. Jako duszpasterz odznaczał się odpowiedzialnością i oddaniem, prowadząc parafię w duchu wiary, jedności i wytrwałości. W czasie II wojny światowej stał się ofiarą prześladowań Kościoła przez niemieckiego okupanta. Aresztowany w październiku 1941 roku, został osadzony w obozie w Forcie VII w Poznaniu, a następnie przewieziony do Dachau. Tam, w nieludzkich warunkach, dzielił los wielu kapłanów więzionych za wierność wierze. Wiosną 1942 roku trafił do ośrodka zagłady Schloss Hartheim, gdzie w ramach tzw. transportu inwalidów został zamordowany w komorze gazowej. Jego śmierć była tragicznym świadectwem walki z religią prowadzonej przez nazistowski reżim.
1942 – Leon Formanowicz (1878-1942) – polski duchowny katolicki, bibliofil, kolekcjoner ekslibrisów.
Tablica pamiątkowa poświęcona ks. Leonowi Formanowiczowi, Mariusz Formanowicz, 2014, CC BY-SA 3.0
Leon Formanowicz był kapłanem, uczonym i pasjonatem książki, który swoją działalność łączył z troską o dziedzictwo kulturowe i duchowe Polski. Urodził się w Szubinie, a edukację zdobywał w Nakle, Chełmnie oraz seminariach w Poznaniu i Gnieźnie, gdzie w 1902 roku przyjął święcenia kapłańskie. Już jako młody człowiek angażował się w działalność patriotyczną, należąc do tajnych organizacji samokształceniowych. Jego misją życiową było nie tylko duszpasterstwo, ale również ochrona i rozwój kultury chrześcijańskiej poprzez pracę naukową i bibliotekarską. Jako proboszcz w Modliszewku łączył obowiązki kapłańskie z działalnością społeczną i narodową. Później, jako kanonik gnieźnieński, archiwariusz i bibliotekarz kapitulny, uporządkował cenne zbiory Biblioteki Kapitulnej w Gnieźnie, prowadził ich inwentaryzację oraz publikował prace naukowe dotyczące starodruków i inkunabułów. Był cenionym bibliofilem i kolekcjonerem ekslibrisów. Podczas II wojny światowej został aresztowany przez gestapo i osadzony w obozach koncentracyjnych, m.in. w Oranienburgu oraz Dachau. Pomimo ciężkich warunków pozostał wierny swojemu powołaniu. Zginął 4 maja 1942 roku w ośrodku zagłady Schloss Hartheim, gdzie został zamordowany w komorze gazowej.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP