KALENDARZ LITURGICZNY
Wspomnienie dowolne –Najświętsza Maryja Panna, Matka Łaski Bożej
Our Lady of Grace, Adrian Grycuk (photo), 2013, CC BY-SA 3.0 PL
Maryja, jako Matka Jezusa Chrystusa, jest także Matką Łaski Bożej. Choć sam Chrystus jest jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, Maryja w Bożym zamyśle pełni rolę współudziału w udzielaniu łask. Tytuł „Matka Łaski Bożej” znany jest m.in. z Litanii Loretańskiej i podkreśla, że wszystkie łaski, choć pochodzą od Chrystusa, przechodzą przez macierzyńską troskę Maryi. Sobór Watykański II podkreślił, że jej pośrednictwo nie ogranicza bezpośredniego kontaktu wiernych z Chrystusem, lecz go umacnia, czerpiąc moc z Jego zasług. W Polsce kult Maryi Łaskawej rozwija się przy konkretnych sanktuariach i wizerunkach. W Kielcach w bazylice katedralnej znajduje się słynny obraz Matki Bożej Łaskawej, ufundowany w 1602 roku, który stał się celem licznych pielgrzymek. W Warszawie obraz przywieziony w 1651 roku z Rzymu, koronowany i uznany za Patronkę miasta, wielokrotnie był miejscem modlitw w czasie klęsk i epidemii. Kult ten przetrwał represje zaborców, zniszczenia wojen i powstania, a po II wojnie światowej został odnowiony przez jezuitów. Św. Jan Paweł II podczas swoich pielgrzymek wielokrotnie oddawał hołd Patronce Warszawy, a obecnie obraz pozostaje symbolem Bożej opieki i modlitewnej nadziei wiernych.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiona Gizela, ksieni
Szent István és Gizella szobra Szegeden, Váradi Zsolt, 2005, CC BY-SA 2.0
Błogosławiona Gizela Bawarska (985–1060) była siostrą św. Henryka II i żoną św. Stefana, pierwszego króla Węgier. Już w młodości kształtowała się jej misja życia: poprzez małżeństwo miała wspierać chrześcijańskie umocnienie państwa i pokój między Niemcami a Węgrami. Jako królowa aktywnie uczestniczyła w rządzeniu, a przede wszystkim poświęcała się dziełom miłosierdzia – fundowała kościoły i klasztory, wspierała rozwój chrześcijaństwa w młodym państwie węgierskim oraz troszczyła się o wyposażenie świątyń. Po śmierci męża musiała stawić czoła trudnościom i prześladowaniom ze strony pogańskich pretendentów do tronu. Ostatecznie powróciła do Niemiec i wstąpiła do klasztoru benedyktynek w Niederburgu, gdzie pełniła funkcję ksieni aż do śmierci. Jej życie było świadectwem poświęcenia, modlitwy i służby Kościołowi, łącząc cnoty królowej i zakonnicy. W ikonografii przedstawiana jest w koronie, często z modelem kościoła i różanecem, a jej relikwie znajdują się m.in. w katedrze w Veszprem. Błogosławioną ogłosił Paweł VI w 1975 roku.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1274 – Rozpoczęły się obrady soboru lyońskiego II, koncentrujące się wokół zasad jakie rządzić mają wyborem papieża.
1342 – Podczas tzw. niewoli awiniońskiejwybrano na papieża francuskiego kardynała Pierre’a Rogera de Beauforta, który przybrał imię Klemens VI.
Clément VI. La chapelle Saint-Martial, Matteo Giovanetti (1300–1367), XIV w., Public domain
Klemens VI (Pierre Roger de Beaufort, ur. 1291/1292 w Maumont, zm. 6 grudnia 1352 w Awinionie) był 198. papieżem, sprawującym władzę od 1342 do 1352 roku. Już w młodości wyróżniał się talentem teologicznym – w wieku 10 lat wstąpił do zakonu benedyktynów, a w 1323 r. uzyskał prawo nauczania w Paryżu. Szybko piął się po szczeblach kościelnej kariery: był opatem, biskupem, arcybiskupem i kardynałem, zanim jednogłośnie wybrano go na papieża. Jako pontyfikat Klemensa VI przypadł na okres „niewoli awiniońskiej”, kiedy stolica Kościoła znajdowała się we Francji. Papież nie zgadzał się na powrót do Rzymu, a zakup Awinionu zapewnił kurii stałą siedzibę. Aktywnie angażował się w politykę europejską, wspierał francuskich monarchów w wojnie stuletniej, pośredniczył w rozejmach i ingerował w sprawy cesarskie. Wspierał też kontakt z Konstantynopolem oraz organizację krucjat, w tym powołanie Franciszkańskiej Kustodii Ziemi Świętej. Klemens VI wyróżniał się troską o społeczeństwo. Podczas epidemii czarnej śmierci w 1347 r. pomagał ubogim, sprzeciwiał się pogromom Żydów i oferował im schronienie w Awinionie. Wprowadził uporządkowane nauczanie o odpustach i umożliwił publiczne wystawianie całunu. Jego kuria była silnie francuska, a wielu kardynałów było jego krewnymi, w tym przyszły papież Grzegorz XI. Zmarł w Awinionie po krótkiej chorobie i został pochowany w klasztorze La Chaise-Dieu. Historycy uważają go za jednego z bardziej kompetentnych papieży okresu awiniońskiego, cenionego za sprawne rządy, działalność polityczną i humanitarne podejście wobec cierpiących.
1794 – Tadeusz Kościuszko wydał Uniwersał połaniecki znoszący poddaństwo osobiste chłopów, zakazujący ich rugowania z gruntu oraz zmniejszający wymiar pańszczyzny.
1909 – Papież Pius X powołał Papieski Instytut Biblijny.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2018 – Siostra Maria Elisa – Elisa Armendariz PSMC (1936–2018) – urodzona w Godoy Cruz (Mendoza, Argentyna), Przełożona Generalna od 1981 do 1993 r., zmarła w Tortonie mając 82 lata życia i 57 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1943 – Jan Hörl (1921-1943) – polski podporucznik, żołnierz AK, cichociemny.
Jan Wilhelm Hörl, znany również pod pseudonimami Stanisław Kolski, Jan Halicki, „Frog” i „Flet”, urodził się 28 maja 1921 roku w Sulejówku. Był synem pułkownika Wojska Polskiego Wilhelma Franciszka Hörla i Zofii z Żabczyńskich, wychowanym w duchu ewangelicko-reformowanym. W 1939 roku ukończył pierwszą klasę liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej przekroczył granicę polsko-węgierską, a następnie trafił do Francji, gdzie ukończył Szkołę Podchorążych Broni Pancernej w Sérignan i walczył w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej. Po ewakuacji brygady do Wielkiej Brytanii służył w 14 pułku i 66 batalionie czołgów. Zgłosił się do służby w okupowanej Polsce, przeszedł konspiracyjne szkolenie dywersyjne i 29 listopada 1942 roku został zaprzysiężony w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. W ramach operacji „Stock” nocą z 13 na 14 marca 1943 roku został zrzucony na placówkę „Koza” i przydzielony do Okręgu Lublin AK. Aresztowany 29 kwietnia 1943 w Warszawie jako Stanisław Kolski, był więźniem Pawiaka i przesłuchiwanym przez gestapo. Zginął 7 maja 1943 roku, rozstrzelany w ruinach getta warszawskiego. Pośmiertnie odznaczono go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (1 lipca 1944). Jego imię upamiętniono na tablicy w kościele św. Jacka w Warszawie, wśród 110 cichociemnych poległych za wolność Polski.
1944 – Wojciech Fyda (1894-1944) – polski pułkownik dyplomowany artylerii.
Delegacja 6 Pułku Artylerii Ciężkiej na audiencji u prezydenta RP Ignacego Mościckiego (płk Wojciech Fyda trzeci z lewej), autor nieznany, 10 kwietnia 1934 r., Public domain
Wojciech Fyda urodził się 12 kwietnia 1894 roku w Siołkowej. Ukończył II Gimnazjum w Nowym Sączu, a następnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, gdzie wyróżnił się w bitwie pod Kostiuchnówką. Po odzyskaniu niepodległości służył w artylerii Wojska Polskiego, uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, pełniąc funkcje szefa Oddziału II dywizji i grup operacyjnych. Po wojnie rozwijał karierę wojskową i administracyjną. Był m.in. szefem sztabu Dowództwa Obszaru Warownego „Gdynia”, zastępcą szefa Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP (1926–1930) oraz dowódcą 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie. Od 1936 roku pełnił funkcję attaché wojskowego w Paryżu i Brukseli. Po wybuchu II wojny światowej przedostał się do Francji, został aresztowany przez Niemców i 22 kwietnia 1944 roku deportowany do obozu KL Mauthausen, gdzie zginął 7 maja 1944 roku. Był kawalerem Krzyża Srebrnego Virtuti Militari oraz wielu innych odznaczeń wojskowych i zagranicznych. Symboliczny grób Fydy znajduje się na warszawskich Powązkach, w kwaterze jego żony Marii Ireny.
1948 – Antoni Borowik, polski podporucznik, członek WiN.
Antoni Borowik, pseudonim „Lech”, był podporucznikiem 6 Wileńskiej Brygady Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz żołnierzem wyklętym. Po śmierci sierżanta Władysława Wasilewskiego „Grota” w 1946 roku przejął dowództwo patrolu żandarmerii, walczącego z bandytyzmem i agenturą komunistyczną. Od 17 lutego 1947 roku kierował 3 szwadronem Brygady po śmierci jego wcześniejszego dowódcy. W maju 1948 roku, podczas próby przemieszczania szwadronu w rejon powiatu sokołowskiego, jego patrol napotkał zasadzkę KBW. Otoczony, Borowik popełnił samobójstwo, detonując granat, aby uniknąć pojmania. Rozbitki jego szwadronu później zostały wykryte i rozproszone przez siły komunistyczne. Za wybitne zasługi dla niepodległości Polski, postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 9 listopada 2007 roku, Antoni Borowik został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, przekazanym rodzinie podczas uroczystości 11 listopada 2007 roku.
1952 – Józef Skrzydlewski (1896-1952) – polski podpułkownik dyplomowany piechoty.
Józef Skrzydlewski urodził się 21 lutego 1896 roku w Grodzisku Wielkopolskim. W młodości działał w tajnym Towarzystwie Tomasza Zana, ucząc lokalną młodzież języka polskiego i historii. Podczas I wojny światowej służył w armii pruskiej, z której zdezerterował, by organizować oddziały powstańcze w Wielkopolsce. W wojnie polsko-bolszewickiej wyróżnił się na froncie, zdobywając dwukrotnie Krzyż Walecznych. Po wojnie kontynuował karierę wojskową w Wojsku Polskim, pełniąc m.in. służbę w 56 pułku piechoty wielkopolskiej, w Oddziale II Sztabu Głównego WP, oraz ucząc w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów. W latach 30. kierował Wydziałem III Planowania Wywiadu Wojennego i Dywersji Wojennej. We wrześniu 1939 przekroczył granicę Rumunii, a następnie przedostał się do Francji, gdzie dowodził batalionem 2 pułku grenadierów wielkopolskich i uczestniczył w obronie Kanału Marna-Ren, za co odznaczono go francuskim Krzyżem Wojennym. Po niewoli niemieckiej przebywał w obozach jenieckich w Westfalii, a po wyzwoleniu powrócił do Polski w 1947 roku. Po powrocie został aresztowany przez UB w 1951 roku i zmarł w więzieniu w Warszawie 7 maja 1952. Został pośmiertnie uhonorowany Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, a jego szczątki spoczęły w grobie Powstańców Wielkopolskich w Grodzisku. Był kawalerem wielu odznaczeń polskich i zagranicznych, w tym Krzyża Walecznych i Srebrnego Krzyża Zasługi.
1953 – Adam Mohuczy (1891-1953) – polski kontradmirał.
Adam Mohuczy, ps. „Pirat”, urodził się w 1891 roku w Witebsku. Rozpoczął służbę w rosyjskiej flocie wojennej, gdzie dowodził okrętami podwodnymi i dywizjonami, a następnie został oficerem odrodzonej polskiej Marynarki Wojennej. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca II batalionu morskiego, pełnił funkcje komendanta Dywizjonu Torpedowców oraz dywizjonu ćwiczebnego, a także kierował Oficerską Szkołą Marynarki Wojennej i Portem Wojennym w Gdyni. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w obronie Helu i próbował przedostać się do Szwecji, lecz trafił do niemieckiej niewoli, przebywając w obozach jenieckich do 1945 roku. Po wojnie był szefem Sztabu Głównego Marynarki Wojennej i pełnił obowiązki dowódcy Marynarki. W 1949 został aresztowany przez władze komunistyczne, skazany na 13 lat więzienia i zmarł 7 maja 1953 w Sztumie. Mohuczy był odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi. Pośmiertnie mianowano go wiceadmirałem, a jego szczątki spoczęły w Kwaterze Pamięci na Cmentarzu Marynarki Wojennej w Gdyni.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP