KALENDARZ LITURGICZNY
Uroczystość – Święty Stanisław, biskup i męczennik główny patron Polski
Cztery sceny z życia św. Stanisława (od góry): mianowanie na biskupa, Wskrzeszenie Piotrowina, zamordowanie przez króla oraz ćwiartowanie ciała; Own picture. The codex was made in the XIV century, Farkasven, CC BY-SA 4.0
Święty Stanisław należy do najważniejszych postaci w dziejach Kościoła i narodu polskiego, czczony jako główny patron Polski oraz symbol ładu moralnego. Jego życie znamy dzięki najstarszym rocznikom krakowskim, kronikom Galla Anonima i Wincentego Kadłubka, a także żywotowi spisanemu przez Wincentego z Kielczy. Urodził się około 1030 roku w Szczepanowie. Po zdobyciu wykształcenia – być może także za granicą – przyjął święcenia kapłańskie, a następnie został kanonikiem krakowskim. Po śmierci biskupa Lamberta objął stolicę biskupią, zatwierdzony przez papieża Aleksandra II. Jako pasterz odznaczał się gorliwością i stanowczością, troszcząc się zarówno o rozwój Kościoła, jak i dobro wiernych. Jego znaczącym osiągnięciem było wsparcie odbudowy metropolii gnieźnieńskiej dzięki współpracy z papieżem Grzegorzem VII, co umocniło niezależność Kościoła w Polsce. Najważniejszym rysem jego życia była jednak odwaga w obronie zasad moralnych. W obliczu nadużyć i okrucieństw króla Bolesława II Śmiałego Stanisław nie zawahał się upomnieć władcy. Gdy napomnienia nie przyniosły skutku, nałożył na niego klątwę, stając w obronie skrzywdzonego społeczeństwa. Ta decyzja ukazuje jasno jego życiową misję: był pasterzem wiernym Ewangelii, który ponad względy polityczne stawiał prawdę, sprawiedliwość i dobro powierzonych mu ludzi.Konflikt zakończył się tragicznie. 11 kwietnia 1079 roku, podczas Mszy świętej na Skałce w Krakowie, król zamordował biskupa. Męczeńska śmierć Stanisława wstrząsnęła krajem i doprowadziła do wygnania monarchy. Kult biskupa szybko się rozprzestrzenił, a jego relikwie przeniesiono do katedry krakowskiej. Po latach starań został kanonizowany w 1253 roku przez papieża Innocentego IV.
Wspomnienie dowolne –Święta Magdalena z Canossy, dziewica
Pomnik św. Magdaleny z Canossy w Weronie, Chrumps, 2014, CC BY-SA 3.0
Magdalena z Canossy przyszła na świat 1 marca 1774 roku w Weronie, w arystokratycznej rodzinie markizów Canossa. Już w dzieciństwie doświadczyła bolesnych strat – śmierć ojca i rozłąka z matką ukształtowały jej wrażliwość oraz głęboką duchowość. Wychowywana przez dziadka, mimo chorób i trudności, coraz wyraźniej odczuwała powołanie do całkowitego oddania się Bogu. Jako młoda, piękna i bogata kobieta mogła wybrać życie pełne zaszczytów, jednak świadomie z niego zrezygnowała. Przełomem stał się pobyt w klasztorze karmelitanek, gdzie odkryła radość bliskości z Bogiem oraz pragnienie niesienia ulgi cierpiącym. Z czasem zrozumiała, że jej drogą nie jest zamknięcie w klauzurze, lecz czynna miłość bliźniego. Szczególnie poruszał ją los dzieci ubogich, chorych i niepełnosprawnych, które postrzegała jako szczególnie umiłowane przez Boga. Misją życiową Magdaleny było służenie najuboższym poprzez wychowanie i edukację, zwłaszcza dziewcząt, oraz szerzenie miłości chrześcijańskiej w praktycznym działaniu. Dążyła do tego, aby nauka była dostępna dla wszystkich, niezależnie od pochodzenia czy majątku. W 1803 roku otworzyła pierwszą szkołę, a następnie zakładała kolejne placówki we włoskich miastach. Z jej inicjatywy powstało zgromadzenie sióstr kanosjanek, poświęcone pracy wychowawczej i charytatywnej, a później także Zgromadzenie Synów Miłosierdzia dla chłopców. Jej życie cechowały pokora, ubóstwo i głęboka modlitwa. Szczególną czcią otaczała Jezusa Ukrzyżowanego, w którego cierpieniu odnajdywała sens własnych trudów. Mimo dostępnego bogactwa wybrała prostotę, wierząc, że prawdziwe dobro rodzi się z miłości, która „rozprzestrzenia się jak ogień”. Zmarła 10 kwietnia 1835 roku w Weronie, po długim cierpieniu znoszonym z niezwykłą cierpliwością. Do grona błogosławionych włączył ją Pius XII, a kanonizacji dokonał Jan Paweł II w 1988 roku.
Wspomnienie dowolne – Święty Bonifacy IV, papież
Pope Boniface IV, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Bonifacy IV urodził się jako syn lekarza Jana i już od młodych lat związany był z Kościołem. Za pontyfikatu Grzegorza I Wielkiego pełnił funkcję diakona, zdobywając doświadczenie w służbie wspólnocie chrześcijańskiej. Po wyborze na papieża 25 sierpnia 608 roku musiał przez blisko dziesięć miesięcy oczekiwać na zatwierdzenie swojej godności przez cesarza Fokasa, co ukazuje realia zależności Kościoła od władzy świeckiej w tamtym czasie. Najbardziej znamiennym wydarzeniem jego pontyfikatu była decyzja o przekształceniu starożytnego Panteonu w Rzymie w kościół pod wezwaniem Santa Maria ad Martyres. Akt ten, dokonany 13 maja 609 roku, miał ogromne znaczenie symboliczne – ukazywał zwycięstwo chrześcijaństwa nad dawnymi wierzeniami i włączenie dziedzictwa antycznego w nową rzeczywistość wiary. Misją życiową Bonifacego IV było umacnianie chrześcijańskiego charakteru życia społecznego oraz rozwój duchowości zakonnej i kapłańskiej. Papież wprowadził obowiązek przyjmowania święceń przez zakonników, popierał życie monastyczne i sam dawał przykład, przekształcając własny dom w klasztor. Dbał również o wiernych w trudnych czasach – podczas głodu w Rzymie, dzięki dobrym relacjom z cesarstwem, wyjednał pomoc dla potrzebujących. Za jego pontyfikatu zaczęto prawdopodobnie obchodzić Dzień Wszystkich Świętych w Kościołach Wschodnich, co podkreślało powszechność świętości i jedność wierzących. Bonifacy IV zmarł 8 maja 615 roku i został pochowany w bazylice św. Piotra.
Wspomnienie dowolne – Święty Benedykt II, papież
Benedictus II, Giovanni Battista de’Cavalieri (1525–1601), 1580, CC0 1.0
Benedykt II pochodził z Rzymu i już od najmłodszych lat związany był z życiem Kościoła. Swoją formację zdobywał w schola cantorum, założonej przez Grzegorz I Wielki, gdzie oprócz nauki śpiewu liturgicznego otrzymał także solidne wykształcenie. Jako prezbiter zyskał opinię człowieka pobożnego i oddanego służbie wspólnocie. Po śmierci Leona II został wybrany na papieża w 683 roku, jednak – zgodnie z ówczesnym zwyczajem – musiał niemal rok oczekiwać na zatwierdzenie przez cesarza. Dopiero 26 czerwca 684 roku mógł objąć swój urząd. Jego pontyfikat był krótki, ale znaczący, naznaczony łagodnością, pokorą i troską o najuboższych. Misją życiową Benedykta II było budowanie jedności Kościoła poprzez łagodność, wierność prawdzie wiary oraz troskę o potrzebujących. Papież angażował się w rozwiązywanie sporów doktrynalnych – jego działania przyczyniły się do potępienia monoteletyzmu na synodzie w Toledo w 684 roku. Jednocześnie wykazywał wielką roztropność i miłosierdzie, będąc gotowym pojednać się nawet z przeciwnikami, jeśli tylko powrócą do prawowiernej nauki. Dbał również o życie Kościoła w różnych częściach świata – wysłał swojego przedstawiciela do Hiszpanii oraz przyczynił się do przywrócenia Wilfryda z Yorku na jego stolicę biskupią. W Rzymie odnowił wiele świątyń i przywrócił prawo azylu w kościołach, podkreślając ich rolę jako miejsc schronienia i miłosierdzia. Zmarł 8 maja 685 roku i został pochowany w bazylice św. Piotra.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1721 – Kardynał Michelangelo Conti został wybrany na papieża i przybrał imię Innocenty XIII.
Portrait of Pope Innocent XIII, Possibly Agostino Masucci (1691–1758), 1722, Public domain
Innocenty XIII (Michelangelo Conti) urodził się 13 maja 1655 roku w Poli w arystokratycznej rodzinie, spokrewnionej z Innocentym III. Otrzymał staranne wykształcenie w Ankonie i Rzymie, gdzie uzyskał doktorat z prawa. W młodości związał się z kurią papieską, pełniąc liczne funkcje administracyjne i dyplomatyczne, m.in. jako nuncjusz w Szwajcarii i Portugalii. Doświadczenia z tej ostatniej misji ukształtowały jego krytyczny stosunek do jezuitów. W 1706 roku został kardynałem, a jego kariera rozwijała się dalej poprzez kolejne urzędy kościelne i państwowe. Na papieża został wybrany 8 maja 1721 roku, przyjmując imię na cześć swojego wielkiego poprzednika. Jego wybór miał charakter kompromisowy, a także – ze względu na słabe zdrowie – przejściowy. Mimo to podjął zdecydowane działania na rzecz stabilizacji sytuacji politycznej w Europie. Dążył do poprawy relacji z mocarstwami, m.in. przekazując lenno Neapolu i Sycylii cesarzowi Karol VI Habsburgowi oraz zabiegając o przychylność Francji poprzez nominacje kardynalskie. Poparł również roszczenia Jakuba Franciszka Edwarda Stuarta, licząc na odnowienie wpływów katolicyzmu w Anglii. Istotnym rysem jego pontyfikatu była nieufność wobec jezuitów. W obliczu sporów o tzw. ryt chiński ograniczył działalność zakonu, zakazując przyjmowania nowych członków. Jednocześnie stanowczo sprzeciwiał się jansenizmowi, wspierając działania Kościoła przeciw tej doktrynie. Misją życiową Innocentego XIII było przywrócenie równowagi między Kościołem a europejską polityką oraz obrona jedności doktrynalnej katolicyzmu.
1905 Trzecie ponowienie profesji zakonnej przez księdza Alojzego Orione. Na ręce Biskupa Igino Bandi w kaplicy więziennej w Tortonie.
2025– Amerykański kardynałRobert Prevostzostałwybrany267. papieżem i przyjął imię Leon XIV.
Pierwsze spotkanie Leona XIV z wiernymi po wyborze na papieża, Vida Católica Mundial, CC BY 3.0
Leon XIV (Robert Francis Prevost) urodził się 14 września 1955 roku w Chicago. Jest pierwszym papieżem pochodzącym ze Stanów Zjednoczonych oraz pierwszym augustianinem na Stolicy Piotrowej. Już od młodości łączył zamiłowanie do nauki z powołaniem duchownym – studiował matematykę, teologię i prawo kanoniczne, uzyskując doktorat w Rzymie. W 1977 roku wstąpił do Zakonu św. Augustyna, a kilka lat później przyjął święcenia kapłańskie. Znaczną część swojej posługi poświęcił pracy misyjnej w Peru, gdzie zdobył doświadczenie duszpasterskie jako proboszcz, wykładowca i formator. W latach 2001–2013 kierował całym zakonem augustianów jako przełożony generalny. Następnie został biskupem Chiclayo, a jego zaangażowanie w sprawy Kościoła w Ameryce Łacińskiej zwróciło uwagę Franciszek, który powierzył mu wysokie urzędy w Kurii Rzymskiej i wyniósł do godności kardynalskiej.
Insigne Leonis XIV, Poznaniak / Wikimedia Commons / CC-BY-SA 2.5
8 maja 2025 roku został wybrany papieżem, przyjmując imię na cześć Leon XIII. Wybór ten podkreślił jego program pontyfikatu: odpowiedź Kościoła na wyzwania współczesności, zwłaszcza rozwój technologii i sztucznej inteligencji, w duchu katolickiej nauki społecznej. Od początku swojej posługi akcentuje potrzebę dialogu, synodalności oraz troski o godność człowieka. Jako papież sprzeciwia się konfliktom zbrojnym i nacjonalizmowi, opowiadając się za pokojem, prawami migrantów oraz odpowiedzialnym wykorzystaniem nowych technologii. Jednocześnie podejmuje wysiłki na rzecz jedności chrześcijan i odnowy życia Kościoła, łącząc wrażliwość duszpasterską z doświadczeniem misyjnym. Misją życiową Leona XIV jest ukazanie, że Ewangelia pozostaje aktualna także w epoce dynamicznych przemian cywilizacyjnych. Dąży on do tego, aby Kościół był obecny w świecie współczesnym nie tylko jako strażnik tradycji, lecz także jako przewodnik pomagający odnaleźć sens, sprawiedliwość i nadzieję w nowych realiach.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
Pope John II, Artaud de Montor, 1842, Public domain
Jan II (łac. Ioannes II), urodzony w Rzymie jako Merkuriusz, zapisał się w historii Kościoła jako 56. biskup Rzymu, sprawujący swój urząd w latach 533–535. Był synem Projektusa i całe życie pozostał związany z Wiecznym Miastem, gdzie również zakończył swoją drogę 8 maja 535 roku. Jego pontyfikat wyróżnia się szczególnym faktem – jako pierwszy papież zdecydował się zmienić imię po wyborze. Przyjął imię Jan, rezygnując z imienia Merkuriusz, kojarzonego z rzymskim bóstwem. Ten gest miał wymiar symboliczny i podkreślał chrześcijańską tożsamość następcy św. Piotra. Wybór Jana II nastąpił po ponad dwumiesięcznym okresie wakatu, naznaczonym napięciami i nadużyciami przy elekcji. W odpowiedzi na te problemy władca Italii, Atalaryk – wnuk Teodoryka Wielkiego – wprowadził zakaz przekupstwa przy wyborze papieży, co było próbą uporządkowania życia kościelnego. Jako biskup Rzymu Jan II wspierał politykę religijną cesarza Justyniana I Wielkiego. W 533 roku zaakceptował jego dokument doktrynalny, zgodny z nauczaniem pierwszych czterech soborów powszechnych, zawierający także tzw. formułę teopaschistyczną. Decyzja ta miała znaczenie dla jedności doktrynalnej Kościoła. W swojej działalności administracyjnej papież podejmował również konkretne działania personalne – powierzył Cezaremu z Arles opiekę nad diecezją w Riez po usunięciu jej dotychczasowego biskupa. Pontyfikat Jana II, choć krótki, odznaczał się dążeniem do ładu w Kościele oraz troską o jego jedność doktrynalną i moralną.
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
1984 – Ks. Władysław Wawrowski FDP (1905-1984)
Ks. Władysław Wawrowski urodził się 12 października 1905 r. w Witowie koło Warty jako syn Rocha i Elżbiety. Miał jednego brata. Ochrzczony został 10 dni po narodzinach w kościele pw. św. Mikołaja w Warcie. Tam też 8 września 1923 r. otrzymał bierzmowanie. Szkołę powszechną ukończył w Warcie w 1923 r., a następnie gimnazjum biskupie we Włocławku w 1926 r.
Do naszego Zgromadzenia Władysław wstąpił w Zduńskiej Woli 7 stycznia 1926 r. Został przyjęty przez ks. Aleksandra Chwiłowicza. W latach 1927-1929 ukończył kolegium i filozofię pod opieką ks. Aleksandra Chwiłowicza oraz ks. Błażeja Marabotto.
W tym czasie był nauczycielem dla młodszych chłopców z kolegium. W 1929 r. wyjechał do Włoch, aby kontynuować studia. Tam poznał bliżej ks. Orione i ks. Sterpi. W Fano pełnił posługę asystenta chłopców. Profesję zakonną złożył 25 lipca 1931 r. w Tortonie, zaś profesję wieczystą na ręce ks. Karola Sterpi 20 grudnia 1934 r. Święcenia kapłańskie przyjął 20 grudnia 1935 r.
W latach 1935-1940 ks. Władysław pracował w charakterze zastępcy dyrektora domu i głównego wychowawcy w Fano oraz kilka miesięcy w naszym zakładzie Artigianelli w Wenecji. Po święceniach został zaproszony przez Założyciela do wyjazdu na misje w Brazylii, ale zrealizował to zamierzenie dopiero po śmierci ks. Orione w 1940 r.
Przez siedem lat posługiwał bardzo ofiarnie w Rio de Janeiro. Do Polski ks. Wawrowski wrócił jesienią 1947 r. Pracował w domu dziecka w Tłokini koło Kalisza, później w Zduńskiej Woli, Włocławku, Malborku, Izbicy Kujawskiej i ponownie w Zduńskiej Woli. Wszędzie, gdzie przebywał, wpływał na ożywienie życia religijnego, a także na ułożenie dobrych stosunków z kapłanami diecezjalnymi na płaszczyźnie wzajemnej pomocy duszpasterskiej.
Od sierpnia 1975 r. do końca życia ks. Władysław przebywał w Zduńskiej Woli. Był cenionym spowiednikiem. Zawsze pół godziny przed Mszą św. wieczorną był już w konfesjonale. W chwilach wolnych zajmował się pszczołami, dzięki czemu miód zawsze był na zakonnym stole. Praca w ogrodzie dawała mu wiele satysfakcji.
Ks. Wawrowskiego cechowała ogromna serdeczność, gościnność, szacunek dla człowieka, pamięć o imieninach, dokładność w korespondencji, pracowitość, entuzjazm. Pięknie śpiewał i dawał temu wyraz podczas imienin współbraci w zakonnym refektarzu.
„Dzidziuś” – to słowo bardzo często powtarzał, dlatego też klerycy tak na niego mówili.
Ostatnie tygodnie po wylewie, który miał miejsce w kaplicy zakonnej podczas porannych modlitw, ks. Władysław Wawrowski spędził w szpitalu w Zduńskiej Woli. Tam zmarł 8 maja 1984 r., mając za sobą 79 lat życia, 56 lat profesji zakonnej i 49 lat kapłaństwa. Został pochowany w grobowcu zakonnym w Zduńskiej Woli.
2007 – Siostra Maria Eugenia – Waleria Stwora PSMC (1927–2007) – urodzona w Międzybrodzie Bialskie, zmarła w Otwocku mając 80 lat życia i 58 lat profesji zakonnej.
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1941 – Antonin Bajewski (1915-1941) – polski franciszkanin, męczennik, błogosławiony.
Błogosławiony Antonin Bajewski (Jan Eugeniusz Bajewski) urodził się 17 stycznia 1915 roku w Wilnie. Już od młodości wyróżniał się zdolnościami intelektualnymi i głęboką wrażliwością duchową. Po ukończeniu Gimnazjum im. Adama Mickiewicza wstąpił do zakonu franciszkanów konwentualnych, z którym związał całe swoje życie. Święcenia kapłańskie przyjął w maju 1939 roku w Krakowie. Był utalentowanym lingwistą oraz redaktorem pisma „Miles Immaculatae”, a jednocześnie bliskim współpracownikiem Maksymiliana Mari Kolbe. Jego misją życiową była wierna służba Bogu i ludziom poprzez kapłaństwo, szczególnie w duchu franciszkańskiej pokory, miłości i oddania Niepokalanej. Realizował ją zarówno w pracy duszpasterskiej, jak i poprzez ciche towarzyszenie innym w ich codziennych trudnościach. Szczególnie wyraźnie objawiła się ona w czasie wojny, gdy mimo prześladowań pozostał wierny swojemu powołaniu.
Aresztowany przez Gestapo 17 lutego 1941 roku, trafił najpierw na Pawiak, a następnie do obozu Auschwitz-Birkenau. Tam, mimo choroby i brutalnego traktowania, nie zaprzestał swojej kapłańskiej posługi. Wspierał współwięźniów, niosąc im pociechę duchową i udzielając sakramentu spowiedzi. Swoje cierpienie przeżywał w zjednoczeniu z Chrystusem, powtarzając słowa o współuczestnictwie w Jego krzyżu. Zmarł 8 maja 1941 roku, wypowiadając imiona Jezusa i Maryi. Jego życie i śmierć stały się świadectwem heroicznej wiary, miłości bliźniego i całkowitego oddania Bogu. Beatyfikowany przez Jan Paweł II w 1999 roku, pozostaje przykładem kapłana, który swoją misję realizował aż po ofiarę z własnego życia.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP