Wspomnienie dowolne – Święta Hildegarda (ksieni i doktor Kościoła) – urodziła się w 1098 roku w Nadrenii (dzisiejsze Niemcy). Już jako dziecko miała mistyczne widzenia, które towarzyszyły jej przez całe życie. Wstąpiła do klasztoru benedyktynek, a z czasem została przeoryszą i założycielką nowego opactwa w Bingen.
Była kobietą wszechstronnie utalentowaną: głosiła kazania, doradzała papieżom i cesarzom, pisała traktaty teologiczne, medyczne i przyrodnicze. Tworzyła także muzykę liturgiczną – pełną harmonii i duchowej głębi. Jej kompozycje do dziś zachwycają swoją oryginalnością i pięknem.
Jej najważniejsze dzieła to m.in.:
- Scivias („Poznaj drogi”) – mistyczne wizje Boga i Kościoła,
- Physica i Causae et Curae – pisma o ziołolecznictwie i zdrowiu,
- liczne listy i hymny, w których ukazywała jedność ciała, duszy i stworzenia.
Św. Hildegarda była niesamowicie odważna jak na swoją epokę – mówiła otwarcie, inspirowała kobiety i nie wahała się napominać możnych tego świata. Choć żyła w XII wieku, jej nauczanie wciąż porusza serca i umysły ludzi XXI wieku.
Zmarła 17 września 1179 roku. Papież Benedykt XVI ogłosił ją doktorem Kościoła w 2012 roku – jako czwartą kobietę w historii z tym tytułem (po św. Teresie z Ávila, św. Katarzynie ze Sieny i św. Teresie z Lisieux).
Wspomnienie dowolne – Święty Lambert z Maastricht (biskup i męczennik) – urodził się około 636 roku na terenie dzisiejszej Belgii. Wywodził się z rodu arystokratycznego i od młodości wychowywał się przy biskupim dworze w Maastricht, gdzie otrzymał staranne wykształcenie. Został kapłanem, a później – mimo młodego wieku – biskupem Maastricht.
Podczas zamieszek politycznych w królestwie Franków został na krótko usunięty z urzędu, lecz później przywrócony na biskupstwo. Słynął z gorliwości w głoszeniu Ewangelii i zdecydowanej postawy moralnej. Bronił świętości małżeństwa, piętnował nadużycia możnych i wspierał ubogich. Współpracował z innym wielkim świętym tego czasu – św. Willibrordem, apostołem Fryzji.
Zginął śmiercią męczeńską około 705 roku, najprawdopodobniej 16 września, w wyniku spisku politycznego. Prawdopodobnie został zamordowany z powodu krytyki niemoralnego życia wpływowego możnowładcy.
Jego ciało zostało później przeniesione do Liège, gdzie powstała wspaniała katedra ku jego czci. Właśnie wokół jego grobu rozwinęło się to miasto, a św. Lambert uznawany jest za jego patrona.
Wspomnienie dowolne – Święty Piotr de Arbués (męczennik)- urodził się ok. 1441 roku w Epila, w królestwie Aragonii (dzisiejsza Hiszpania). Zasłynął jako gorliwy kapłan, doktor prawa kanonicznego i teolog związany z Uniwersytetem w Salamance.
W 1484 roku został mianowany inkwizytorem generalnym Aragonii, w czasach, gdy Kościół podejmował wysiłki przeciwko herezjom oraz tzw. marranom – Żydom i muzułmanom nawróconym na chrześcijaństwo, podejrzewanym o potajemne praktykowanie dawnych religii.
Jego gorliwość, uczciwość i bezkompromisowość w obronie wiary wywołały liczne konflikty. W wyniku spisku przeciwników reform, został brutalnie zamordowany 15 września 1485 roku, podczas modlitwy w katedrze w Saragossie. Umarł kilka dni później – 16 września, stając się jednym z pierwszych męczenników inkwizycji.
Został beatyfikowany w 1664 roku, a kanonizowany przez papieża Piusa IX w 1867 roku. Jego kult był żywy szczególnie w Hiszpanii, jako świadka gorliwości w służbie prawdzie i wierności Kościołowi.
Dlaczego warto o nim pamiętać?
- Św. Piotr de Arbués to symbol odwagi i niezłomnej wierności Ewangelii w czasach silnych napięć religijnych.
- Przypomina, że prawda bywa niewygodna, ale warto za nią cierpieć.
- Uczy, że wiara powinna przemieniać życie – również publiczne i społeczne.
Wspomnienie dowolne – Święty Robert Bellarmin (biskup i doktor Kościoła) – był jednym z najważniejszych teologów okresu reformy katolickiej. Urodził się 4 października 1542 roku w Montepulciano we Włoszech. Wstąpił do zakonu jezuitów i szybko dał się poznać jako wybitny uczony, mówca i obrońca wiary katolickiej w czasach ostrego sporu z protestantyzmem.
Jego najważniejsze dzieło, „Disputationes de Controversiis”, było pierwszym systematycznym wykładem doktryny katolickiej wobec reformacji. Działał też jako doradca papieży, kardynał, wykładowca w Rzymie i arcybiskup Kapui. Znany był z pokory, ascetycznego stylu życia i wielkiej gorliwości w trosce o czystość nauki wiary.
Zasłynął również z obrony nauczania Kościoła podczas procesów takich jak sprawa Galileusza – chociaż sam Bellarmin był bardziej umiarkowany niż wielu jego współczesnych.
Zmarł 17 września 1621 roku. Kanonizowany został w 1930 roku, a w 1931 ogłoszony doktorem Kościoła.
Wspomnienie dowolne – Błogosławiony Zygmunt Sajna (męczennik)- urodził się 20 lipca 1894 roku. Był gorliwym kapłanem archidiecezji warszawskiej, który swoją posługę pełnił z ogromnym oddaniem, szczególnie wobec ludzi ubogich, chorych i prześladowanych. Pracował m.in. jako wikariusz w parafii w Górze Kalwarii.
W czasie okupacji niemieckiej został aresztowany przez gestapo za działalność duszpasterską oraz za wspieranie ludności cywilnej. Trafił do obozu w Palmiry, gdzie został rozstrzelany przez Niemców 16 września 1940 roku wraz z innymi przedstawicielami inteligencji i duchowieństwa.
Zginął jako świadek wiary i obrońca ludzkiej godności, nie wyrzekając się kapłaństwa ani Ewangelii. Jego śmierć była aktem heroicznego męczeństwa, oddaniem życia w duchu słów Chrystusa: „Nie ma większej miłości niż ta, gdy ktoś życie oddaje za przyjaciół swoich”.
Został beatyfikowany przez św. Jana Pawła II 13 czerwca 1999 roku w Warszawie w gronie 108 męczenników II wojny światowej.
Wspomnienie dowolne – Święty Zygmunt Szczęsny Feliński (biskup)- był wybitnym kapłanem, biskupem i obrońcą tożsamości religijnej i narodowej Polaków w czasach zaborów. Urodził się 1 listopada 1822 roku w Wojutynie (na Wołyniu), w rodzinie ziemiańskiej o patriotycznych korzeniach. Od młodości łączył głęboką wiarę z troską o los ojczyzny.
Po studiach w Paryżu i w Petersburgu, gdzie był profesorem Akademii Duchownej, został mianowany arcybiskupem metropolitą warszawskim w 1862 roku — w bardzo trudnym czasie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego. Choć sam nie nawoływał do walki zbrojnej, bronił praw Kościoła i Polaków, co wzbudziło niechęć władz rosyjskich.
W 1863 roku został aresztowany przez Rosjan i zesłany na 20 lat do Jarosławia nad Wołgą. Po powrocie z zesłania nie pozwolono mu już wrócić do Warszawy, ale mimo to nie zrezygnował z posługi kapłańskiej i pracy charytatywnej.
Był także założycielem Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, które zajmują się opieką nad ubogimi i wychowaniem dzieci. Do końca życia pozostał człowiekiem głębokiej modlitwy i pokory, oddanym Ewangelii i Ojczyźnie.
Zmarł 17 września 1895 roku w Krakowie. Jego beatyfikacji dokonał Jan Paweł II w 2002 roku, a kanonizacji — papież Benedykt XVI w 2009 roku.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
1980 – Powstał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”
Data 17 września 1980 roku zapisała się w historii Polski jako moment, w którym zrodziła się siła jednocząca miliony Polaków wokół wspólnej idei wolności, godności i sprawiedliwości społecznej. Tego dnia w Gdańsku, w siedzibie Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego przy Stoczni Gdańskiej im. Lenina, przedstawiciele niezależnych komitetów strajkowych z różnych regionów kraju podjęli decyzję o utworzeniu wspólnej, jednolitej struktury związkowej. W ten sposób powstał Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” – pierwsza tego typu organizacja w bloku wschodnim, niezależna od władz komunistycznych.
Wybór daty, choć przypadkowy, nabrał wymiaru symbolicznego. Równo czterdzieści jeden lat wcześniej, 17 września 1939 roku, Armia Czerwona dokonała napaści na Polskę, rozpoczynając tragiczny rozdział historii naszego narodu pod jarzmem dwóch totalitaryzmów. Tym bardziej znaczące było, że właśnie w tym dniu 1980 roku narodził się ruch, który nie tylko walczył o prawa pracownicze, ale także przywracał społeczeństwu nadzieję na odzyskanie wolności i godności.
„Solidarność” szybko przestała być jedynie związkiem zawodowym. Przekształciła się w masowy ruch społeczny, który skupiał około 10 milionów obywateli – ludzi różnych zawodów, przekonań i środowisk. Była wyrazem sprzeciwu wobec systemu opartego na kłamstwie i przemocy, a jednocześnie świadectwem tego, że siła wspólnoty i solidarności może zmienić bieg historii.
Dziedzictwo „Solidarności” wykracza daleko poza granice Polski. Ruch ten zapoczątkował proces zmian, które doprowadziły do upadku komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej. W 1983 roku Lech Wałęsa, lider związku, został uhonorowany Pokojową Nagrodą Nobla, co było wyrazem uznania dla pokojowego charakteru walki „Solidarności”.
Dziś, wspominając tamten dzień z 1980 roku, warto przypomnieć sobie, że wolność nigdy nie jest dana raz na zawsze. Wymaga odwagi, jedności i codziennej troski. Tak jak wtedy – potrzeba było ludzi, którzy nie bali się powiedzieć „dość”.
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
MĘCZENNICY I PRZEŚLADOWANI
1949 – Stefan „Orsza” Kwiatkowski (1922 – 1949). Żołnierz wyklęty, po brutalnym śledztwie skazany na śmierć i stracony.
Postacie z Powstania Warszawskiego (polegli 17 września 1944)
Wśród poległych były m.in.: Halina i Irena Grotowskie, łączniczki AK; Henryk Poznański, podporucznik; oraz Stanisław Silkiewicz, kapitan. Wszyscy zginęli walcząc o wolną Warszawę.
Bł. Zygmunt Sajna (kapłan – męczennik)
Stracony 17 września 1940 na Pawiaku i Palmiry. Jako duchowny wspierał rodzinę i inteligencję w trudnych czasach okupacji. Beatyfikowany w 1999 jako świadek prawdy i solidarności humanitarnej.
Zamordowani w obozach zagłady na Wschodzie i Zesłańcy Sybiru i Katynia.
Opracował: ks. Grzegorz Sikorski FDP i kl. Konrad Widera