KALENDARZ LITURGICZNY
Święto – Święty Stanisław Kostka (patron Polski; na świecie 13 listopada)
Święty Stanisław Kostka (1550–1568) to jeden z najbardziej znanych polskich świętych, którego życie, choć bardzo krótkie, stało się symbolem wiary, odwagi i duchowej dojrzałości. Urodził się w Rostkowie na Mazowszu w szlacheckiej rodzinie herbu Dąbrowa. Już jako dziecko wyróżniał się pobożnością i wyjątkową wrażliwością duchową. W wieku 14 lat wraz z bratem udał się na naukę do Wiednia, gdzie uczęszczał do jezuickiego kolegium.
W Austrii Stanisław zaczął przeżywać głębokie doświadczenia mistyczne. Według tradycji, gdy ciężko zachorował i nie otrzymał sakramentów, miał wizję św. Barbary i Matki Bożej, które udzieliły mu komunii. To przeżycie umocniło w nim decyzję o wstąpieniu do zakonu jezuitów. Ponieważ rodzina sprzeciwiała się jego powołaniu, Stanisław uciekł potajemnie z Wiednia i pieszo, w przebraniu, dotarł aż do Rzymu. Tam został przyjęty do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego.
Mimo wielkich trudów i młodego wieku, Stanisław odznaczał się ogromnym zapałem duchowym i dojrzałością, które szybko zwróciły uwagę przełożonych. Zmarł nagle w wieku zaledwie 18 lat, 15 sierpnia 1568 roku – w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Został beatyfikowany w 1605 roku, a kanonizowany przez Benedykta XIII w 1726.
Święty Stanisław Kostka jest dziś czczony jako patron Polski, młodzieży, ministrantów, nowicjuszy, a także uczniów i studentów. Jego postać przypomina, że świętość nie zna wieku, a odwaga w realizowaniu powołania może przemienić serca wielu pokoleń.
Wspomnienie dowolne – Święta Ariadna z Frygi (męczennica)
Święta Ariadna z Frygii to chrześcijańska męczennica z pierwszych wieków Kościoła, czczona szczególnie na Wschodzie, choć jej wspomnienie pojawia się także w tradycji łacińskiej. Żyła prawdopodobnie w II lub III wieku w mieście Prymnessos (Prymnessus) w rzymskiej prowincji Frygii, znajdującej się na terenach dzisiejszej Turcji.
Według przekazów hagiograficznych Ariadna była niewolnicą pewnego wysoko postawionego poganina. Gdy pan wyprawiał uroczystość ku czci pogańskich bóstw i zażądał, by wszyscy członkowie jego domu – również niewolnicy – wzięli udział w ofierze, Ariadna stanowczo odmówiła, wierna swojej chrześcijańskiej wierze. Odmowa wzbudziła gniew i została uznana za obrazę wobec religii państwowej i władzy.
W obliczu prześladowań Ariadna uciekła z domu swojego pana i schroniła się w górach. Opowieść głosi, że gdy jej prześladowcy zbliżali się, modliła się gorąco do Boga. Wtedy cudownie otworzyła się przed nią skalna szczelina, w której się ukryła, a za nią głaz się zamknął, uniemożliwiając jej pojmanie. Ta niezwykła ucieczka była uważana za znak opieki Bożej.
Choć nie wiadomo, czy Ariadna ostatecznie zginęła śmiercią męczeńską, czy raczej zmarła ukryta wśród górskich pustelni, Kościół czci ją jako dziewicę i męczennicę za wiarę. Jej postać symbolizuje niezłomność sumienia i duchową wolność nawet w sytuacji zniewolenia fizycznego.
Wspomnienie św. Ariadny przypada w kalendarzu liturgicznym 18 września. Jest ona przykładem, że nawet w najciemniejszych chwilach historii chrześcijaństwo potrafiło wydobyć z ludzi głęboką odwagę, wierność Bogu i duchową siłę, której nie mogły złamać ani miecz, ani przemoc.
Wspomnienie dowolne – Święty Konstancjusz i towarzysze (męczennicy)
Święty Konstancjusz i jego towarzysze to grupa męczenników chrześcijańskich z pierwszych wieków Kościoła, szczególnie czczonych w Umbrii we Włoszech. Konstancjusz (łac. Constantius), uważany za pierwszego biskupa Nursji (dzisiejsza Norcia), miał ponieść śmierć za wiarę w Chrystusa wraz z grupą wiernych, którzy pozostali mu wierni w czasie prześladowań.
Działo się to prawdopodobnie w III wieku, w czasach gdy cesarze rzymscy – tacy jak Decjusz czy Walerian – brutalnie zwalczali chrześcijan, uznając ich religię za zagrożenie dla jedności imperium. Konstancjusz, jako pasterz lokalnej wspólnoty, nie tylko głosił Ewangelię, ale również umacniał chrześcijan w obliczu narastającego zagrożenia. Gdy władze próbowały zmusić go do złożenia ofiary bóstwom pogańskim, odmówił i za tę wierność został pojmany i poddany torturom. Wraz z nim cierpieli i zginęli jego uczniowie i współpracownicy – dziś znani zbiorczo jako „towarzysze”.
Choć szczegóły ich męczeństwa nie zachowały się w formie wiarygodnych źródeł historycznych, kult świętych Konstancjusza i jego towarzyszy rozwijał się w Nursji przez całe średniowiecze. Ich relikwie miały spoczywać w tamtejszym kościele, a ich wstawiennictwu przypisywano liczne łaski.
Święty Konstancjusz czczony jest jako patron Nursji, miasta które z czasem zasłynęło również jako miejsce narodzin św. Benedykta. Wspomnienie św. Konstancjusza i jego towarzyszy przypada w kalendarzu liturgicznym 18 września i przypomina o wierze, która potrafiła przetrwać nawet największe prześladowania, a także o roli pasterzy gotowych oddać życie za powierzony sobie lud.
Wspomnienie dowolne – Święty Metody z Olimpu (biskup i męczennik)
Święty Metody z Olimpu (zm. ok. 311 r.) był biskupem, teologiem i męczennikiem wczesnego Kościoła, cenionym przede wszystkim za swoje pisma w obronie chrześcijańskiej nauki o zmartwychwstaniu ciał. Działał w Azji Mniejszej, prawdopodobnie jako biskup miasta Olimp w Licji (dzisiejsza Turcja), choć niektóre źródła łączą go także z Tyrem.
Metody zasłynął jako jeden z pierwszych chrześcijańskich pisarzy, którzy polemizowali z popularnymi wówczas nurtami filozoficznymi, zwłaszcza z neoplatońskim duchowym dualizmem. Występował przeciwko błędom Orygenesa, który w swoich spekulacjach teologicznych sugerował m.in. preegzystencję dusz oraz symboliczne zrozumienie zmartwychwstania. Metody zdecydowanie bronił cielesnego charakteru zmartwychwstania i integralności osoby ludzkiej – ciała i duszy – w wiecznym życiu.
Jego najważniejsze dzieło to dialog „Uczta Dziesięciu Dziewic”, napisany w stylu platońskim, w którym autor ukazuje chrześcijańskie cnoty, w szczególności czystość i dziewictwo, jako drogę do świętości. W tym dziele widać również jego głębokie zakorzenienie w Piśmie Świętym i pragnienie połączenia greckiej tradycji filozoficznej z chrześcijańską prawdą objawioną.
Metody zginął śmiercią męczeńską około 311 roku, podczas ostatniej wielkiej fali prześladowań chrześcijan za cesarza Galeriusza. Jego odwaga, intelektualna przenikliwość i wierność nauce Kościoła sprawiły, że został zapamiętany jako jeden z ważniejszych teologów przełomu III i IV wieku.
Wspomnienie św. Metodego z Olimpu przypada 20 czerwca (w tradycji wschodniej) lub 18 września (w niektórych kalendarzach lokalnych). Pozostaje on patronem poszukujących prawdy i obrońcą nauki o zmartwychwstaniu – centralnego punktu chrześcijańskiej nadziei.
KALENDARZ OPATRZNOŚCI BOŻEJ
Dnia 18 września 2021 roku miało miejsce wyjątkowe wydarzenie w Kobylance (woj. zachodniopomorskie) – uroczysta konsekracja kościoła i ustanowienie sanktuarium błogosławionego Stefana Wyszyńskiego. Mszy świętej przewodniczył abp Jan Pawłowski, reprezentujący Ojca Świętego. Wydarzenie to nastąpiło zaledwie sześć dni po beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia, co nadało uroczystości szczególny wymiar duchowy. Salezjanie, opiekujący się miejscem, przygotowali tę przestrzeń jako ośrodek modlitwy i refleksji nad dziedzictwem błogosławionego prymasa, którego życie naznaczone było niezłomną wiarą i troską o Kościół w Polsce.
Źródło i więcej informacji: niedziela.pl
ORIOŃSKI SKARBIEC MODLITWY
OBEJMUJEMY MODLITWĄ
POWOŁANIA DO ZGROMADZEŃ ŚWIĘTEGO ALOJZEGO ORIONE
O Jezu, który w swojej nieskończonej miłości ku ludziom, rzekłeś kiedyś Apostołom: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (por. Mt 9,37), oto my pokornie błagamy, abyś raczył przyjąć do swego serca tę oto prośbę i przedstawił ją swojemu Ojcu Niebieskiemu, żeby zesłał powołania dla Małego Dzieła. Wzbudź ofiarne dusze gotowe do pracy i poświęcenia, aby rozszerzać wśród warstw pracujących i ubogich znajomość i miłość ku Tobie, ku Kościołowi i papieżowi. Dziewico Niepokalana, Matko Boskiej Opatrzności, wesprzyj naszą prośbę u swego Syna Jezusa. Święci nasi patronowie, wstawcie się za nami. Amen
WSPOMINAMY W MODLITWIE
ZMARLI Z RODZINY ORIOŃSKIEJ
2004 – Ks. Wacław Pawlik
Ks. Wacław Pawlik urodził się 15 maja 1912 r. w Zaborowie koło Błaszek w rodzinie Tomasza i Franciszki, którzy mieli jeszcze trójkę dzieci: Jana, Helenę i Henryka. Chrzest otrzymał w tym samym miesiącu. Rodzice byli zajęci prowadzeniem gospodarstwa rolnego. W latach 1919-1923 uczęszczał do czteroklasowej szkoły powszechnej we Wrzącej, zaś w latach 1923-1925 do Państwowej Preparandy Nauczycielskiej w Opatówku. Miał tam kolegów, którzy marzyli o tym, aby zostać zakonnikami, co oczywiście poruszyło młodego Wacława. Następne trzy lata spędził w domu rodzinnym, pomagając w pracach gospodarczych. Coraz częściej myślał jednak o powołaniu zakonnym.
Jesienią 1928 r. Wacław wstąpił do naszego kolegium w Zduńskiej Woli. Poznał osobiście ks. Aleksandra Chwiłowicza, budowniczego domu misyjnego, który właśnie wybierał się do Włoch, a stamtąd do USA. W latach 1928-1931 kontynuował naukę w szkole średniej, tak że ukończył ją tzw. małą maturą.
W 1931 r. wstąpił do nowicjatu z dwunastoma innymi kandydatami na księży i braci. Mistrzem był wówczas ks. Błażej Marabotto. Rok później złożył pierwszą profesję zakonną, którą odnawiał do 1935 r. Szkołę średnią i filozofię oraz tyrocynium zaliczył w latach 1932-1938.
W 1938 r. kl. Pawlik wyjechał do Włoch, żeby tam studiować teologię w wyższym seminarium duchownym w Aleksandrii, do którego po krótkim studium języka został wysłany przez ks. Alojzego Orione. Na obczyźnie wraz z innymi polskimi klerykami przeżył okres drugiej wojny światowej.
W 1942 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Odznaczał się zdecydowanym i męskim charakterem, dlatego wysyłano go do zakładów wychowawczych. Był więc wychowawcą chłopców w Fubine, a następnie w Aleksandrii. Radził sobie doskonale z trudną młodzieżą.
W 1946 r. ks. Wacław powrócił do Polski. W naszym seminarium uczył łaciny, liturgiki, języka niemieckiego i principiów z teologii moralnej. Nadto podczas pobytu w Zduńskiej Woli był spowiednikiem sióstr urszulanek w Sieradzu i Monicach, sióstr sercanek w Rożdżałach, a w Zduńskiej Woli na Opiesinie sióstr Wspólnej Pracy.
W tym czasie oddawał się swojemu hobby, którym było naprawianie wszelkiego typu zegarków i sadownictwo. Na początku lat dziewięćdziesiątych został wysłany do wspólnoty sióstr orionistek w Zalesiu Górnym. Tam też „uciekał” do ogrodu, łącząc fizyczne odprężenie z pomocą. Zbierał również grzyby. W niedziele i święta w kaplicy, do której przychodziły także osoby świeckie, celebrował Eucharystię i głosił kazania. Został wybrany na Kapitułę Generalną, nie pojechał na nią jednak, bo nie otrzymał paszportu. Nie chodził na głosowanie, „więc nie zasługiwał na takie wyróżnienie…”.
W 1999 r. ks. Wacław powrócił do Zduńskiej Woli. Powodem tego było pogorszenie stanu zdrowia. Miewał zaburzenia, ale był pod stałą opieką i lekarza, i współbraci. Dokąd mógł, odprawiał Msze św. w koncelebrze. Był ostatnim żyjącym orionistą w Polsce, który osobiście znał Założyciela – św. Alojzego Orione.
Ks. Wacław Pawlik zmarł 18 września 2004 r. Miał za sobą 92 lata życia, 72 lata profesji zakonnej i 62 lata kapłaństwa. Został pochowany w grobowcu zakonnym na cmentarzu w Zduńskiej Woli.
C i e k a w o s t k i
◆ Ks. Wacław chętnie pełnił posługę fryzjera. Był jednym z najlepiej wygalających tonsurę.
◆ Wśród licznych zajęć ks. Pawlik zawsze znajdował czas na partyjkę szachów. Niekiedy w rozmowach wypowiadał zwrot: „Mądrzyśta”, i odchodził.
1990 – Siostra Maria Andreina PSMC – Regina Gromadzińska (1913-1990), urodzona w Wichentowie, zmarła w Zduńskiej Woli, mając 77 lat życia i 47 lat profesji zakonnej.
2010 – Siostra Maria Viktoria PSMC – Waleria Dziuba z Łada (1924-2010), urodzona w Ładzie, zmarła w Zduńskiej Woli, mając 86 lat życia i 59 lat profesji zakonnej.