Rio de Janeiro, 16 XII 1921 Do ks. Perduca Dusz, dusz! Drogi Księże Perduca, Otrzymałem drogi i miły list księdza. Pozdrawiam w Panu księdza, ks. rektora, ks. kan. ekonoma i wszystkich przełożonych w seminarium. Mam nadzieję, że wszyscy jesteście zdrowi. Modlę się do Pana, aby wam udzielił wszelkiej łaski niebieskiej i swojego pokoju i błogosławieństwa. Wy jesteście rzeźbiarzami żywych kamieni, które utworzą Boże tabernakulum z ludźmi (1). Jaką to wielką misję wypełniacie, jaką to wielką koronę szykujecie dla nieba. Przecież wy przygotowujecie ludzi bożych i prawdziwe boże budowle, o których pisał De Maistre. Św. Hildegarda widziała powstający wiek - wiek przedziwnej siły sług Jezusa Chrystusa. Drogi mój księże Perduca, wy i wszyscy, którzy prowadzicie seminarium i wieczerniki życia zakonnego, jesteście tymi, którzy przygotowują najpiękniejsze dni dla Kościoła - dni, które Bossuet przepowiedział, gdy powstawszy z klęczek przed Najświętszym Sakramentem raczej z pewnym wzrokiem biskupa...

Z podróży morskiej z Brazylii do Argentyny, 11 XI 1921 Do kleryka Kajetana Piccininiego Mój najdroższy Piccinini, Twój piękny list sprawił mi wielką radość, którą odczułem głęboko, a ponieważ otrzymuję wiadomości rzadko, nawet bardzo rzadko, wzruszyło mnie to twoje wyrażone po synowsku sformułowanie: „Niech Ojciec wraca szybko, ponieważ Jego odjazd zabrał ze sobą wielką część naszych dusz”. Mówiłeś tak nie tylko w swoim imieniu, ale również w imieniu innych, przynajmniej w imieniu kleryków - twoich, braci. Przeto piszę do ciebie, ale nie tylko do ciebie, owszem do wszystkich kleryków i probantów, ponieważ w twoich słowach wyczytałem uczucia was wszystkich. Nie będę mógł więc wnikać w szczegóły ani zbyt ściśle odpowiadać na twój miły list. (Przerywam pisanie, zatrzymuje się statek. Wszyscy wstajemy, żeby przez kwadrans oddać się rozmyślaniu, ponieważ jest godzina ósma - godzina rozbrojenia, zawarcia pokoju). (…) Tak się czuję obecnie, jak gdybym już nie widział się z wami sto lat, o...

Mar de España (Brazylia), 17 X 1921 Do kleryka Dominika Sparpaglione Mój drogi Sparpaglione, Powróciłem z długiej podróży do Marianny, gdzie mieszka arcybiskup tej diecezji; później udałem się do Sao Paulo i do Rio de Janeiro i przybywszy na miejsce zastałem z wielką przyjemnością twój list, który mi przyniósł wiele prawdziwej radości. Myślałem i myślę o tobie serdecznie tyle, tyle razy; pokrzepia mnie przede wszystkim zaufanie, które mam do was, gdyż skończyliście regularnie gimnazjum i liceum i stanowicie przedmiot tak wielkiej nadziei w odniesieniu do przyszłości naszego drogiego Zgromadzenia. Modlę się ciągle za ciebie i innych, żebyście mogli zdobyć dobrego ducha zakonnego, i o wielkie cnoty, ponieważ bez nich wiedza nie na wiele się wam przyda, jeżeli w ogóle nie zaszkodzi. Każdy nawet najwyższy stopień ludzkiej wiedzy nie ma żadnego znaczenia dla wieczności, jeżeli nie jest skierowany w stronę Boga i dobra bliźniego; najpierw świętość i miłość, a potem wiedza, jako że wiedza...